เช้าวันใหม่ที่สดใส วันนี้ก็เป็นอีกวันที่รู้สึกสดชื่นกระปี้กระเป่าอย่างบอกไม่ถูก แต่ดูเหมือนจะมีแค่ Die เท่านั้นล่ะนะที่รู้สึกอย่างงั้นคนเดียว
"ไหวมั้ย เมื่อวานก็พักเต็มวันแล้วนะ" Die ถามแล้วพยุงแขนของ Toshiya ไว้
"ไหวบ้าอะไร...นายล่ะ ฉันห้ามเท่าไรก็ไม่ฟัง บอกว่าเจ็บๆๆ สะโพกจะหลุดอยู่แล้วเนี่ย ยังทำมาได้ลงคอ ไอ้บ้าเอ้ย! ต่อไปอย่าคิดว่าจะได้ทำอีก" Toshiya โวยวายอย่างสุดจะกลั้น ก็เมื่อวานโดน Die มันเล่นงานไปอีกหลายกระบวนท่าน่ะสิ คิดแล้วว่ามันต้องทำ แล้วมันก็ทำจริงๆ รู้งี้เมื่อวานมาโรงเรียนซะก็ดี
"ก็...ก็ เค้าขอโทษ" Die เอ่ยอย่างสำนึกผิด เขาห้ามใจไม่อยู่จริงๆล่ะ Toshiya ดูสวยงามมากในเวลาแบบนั้น มันเลยทำให้เขาเผลอทำลงไปอีก
"ไม่ต้องมาจับ" Toshiya ปัดมือ Die ออก งอนจริงๆแล้ว
"Totchi~ เค้าขอโต้ด~" Die เอ่ยน้ำเสียงน่ารักตามง้อ
"ไม่ต้องเลย" Toshiya ค้อนใส่ ใบหน้าสวยเริ่มบึ้งมากขึ้นกว่าเก่า แต่มันก็ดูน่ารักมากเลยล่ะในสายตาของ Die
"น่าๆ ขอโทษ~ อยากให้ทำอะไรบอกมาเลยจะทำให้หมดทุกอย่าง แต่อย่าโกรธกันนะ" Die รีบเดินไปดักตรงหน้า Toshiya หยุดเดินแล้วมอง Die อย่างโกรธๆ
"...Totto~ขอโทษ~" Die เอ่ยง้อต่อแล้วยกนิ้วก้อยไปตรงหน้า
"ต่อไปฉันพูดอะไรต้องเชื่อฟัง เข้าใจมั้ย?" Toshiya ถอนหายใจเฮือก
"คร้าบ~ คืนดีกันนะ" Die ยังคงกระดิกนิ้วก้อยรอให้อีกฝ่ายมาเกี่ยวก้อยคืนดีอยู่
"ดีก็ได้" Toshiya อมยิ้มนิดๆ แล้วยอมที่จะเกี่ยวก้อยคืนดี Die ถึงกับยิ้มหน้าบานเป็นจานดาวเทียม
"แวะเอาจักรยานที่บ้านฉันดีกว่า นายจะได้ซ้อน ไม่ต้องเดินไปโรงเรียน" Die บอกต่อเมื่อเดินมาใกล้จะถึงบ้านเขาแล้ว
"ก็ดีนะ" Toshiya เห็นด้วย...และวันนี้ก็ได้ขี่จักรยานซ้อนกันไปโรงเรียนแทนการขึ้นรถไฟ เรียกเสียงฮือฮาจากสาวๆในโรงเรียนได้พอสมควรเลยล่ะ ไหนจะท่าเดินเขย่งแปลกๆของ Toshiya นั้นอีกยิ่งเป็นประเด็นเมาส์แตกของพวกสาวๆที่แอบจับตาดูกลุ่มของ Die และ Toshiya อยู่
"ไงพวก!!" Die ที่เดินเข้ามาในห้องเรียนเอ่ยทักเพื่อนๆในห้อง
"หวัดดี Die" เพื่อนๆส่งเสียงทักทายกลับ
"ไงคุณชาย หายหัวไปเลยนะเมื่อวาน ไปทำอะไรมาฮึ?" Kaoru ที่นั่งเล่นหมากรุกกับ Kyo อยู่หันไปถาม
"ป่าวซะหน่อย ก็แค่ดูแล Totchi ที่ไม่สบาย" Die ตอบยิ้มๆ สายตาดูกรุ้มกริ่ม เหมือนมีเรื่องดีๆเกิดขึ้นในชีวิตยังไงอย่างงั้น
"อย่ามาตอแหลนะ Die หน้าแกมันฟ้อง" Kyo ใช้ม้าหมากรุกที่พึ่งกินได้จาก Kaoru เขกหัว Die ไปหนึ่งทีโทษฐานทำให้หมั่นไส้
"อะไรๆ ป่าวปิดบัง ไม่มีอะไรจริงจริ๊ง~ ไม่มี๊ ไม่มี เนอะๆ" Die พูดพยักเผยิดไปเรื่อย ท่าทางไม่มีอะไรปิดบังจริงๆ =_=
"เด็ดมั้ยวะ" Kaoru กระซิบถามเสียงเบา
"โคตรเด็ด" Die ตอบเสียงเบาบ้าง
"นั่นไง! กุว่าแล้ว~" Kyo ตบโต๊ะเสียงดัง
"อะไรๆๆ พวกแกมั่ว ฉันไปหาไรกินก่อนล่ะ พวกแกกินมั้ย" Die รีบเปลี่ยนเรื่อง
"พวกฉันกินกันแล้ว" Kaoru ตอบ
"งั้นฉันหาไรกินก่อนล่ะ เอ้า~ เพื่อนๆในห้องใครอยากกินข้าวกับ Daisuke บ้าง~" Die เอ่ยอย่างอารมณ์ดีแล้วเดินออกจากห้องไปด้วยท่าทางลั้นลา
"ดูมันมีความสุขดีนะ ไอ้บ้านั่นก็ติ๊งต๊องกว่าเดิมอีก" Kyo หัวเราะกับท่าทางของ Die
"นั่นดิ" Kaoru หัวเราะเบาๆ
Die เดินมาโรงอาหารด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม มีความสุขจริงๆ หัวใจพองโต
"รุ่นพี่คะ พี่ Die...พี่ Die คะ" สาวน้อยคนหนึ่งเดินเข้ามาสะกิด Die ที่มั่วแต่ยืนเหม่ออยู่หน้าเครื่องขายน้ำผลไม้กระป๋อง
"ครับๆ" Die ที่หลุดจากภวังค์ไปรีบขานรับ
"คืออยากให้รุ่นพี่ไปช่วยยกของหน่อยน่ะค่ะ" สาวน้อยคนนี้อีกแล้วที่ชื่อ Miharu
"ยกอะไร Miharu?" Die ทำหน้างง ผู้ชายแมนๆถึกและบึกบึนกว่าเขามีตั้งเยอะ ทำไมต้องเจาะจงมาที่เขา
"กล่องอุปกรณ์ที่จะใช้แสดงงานวัฒนธรรมค่ะ" เธอตอบ
"เอ่อ ได้ๆ แป๊บนะ" Die หาเศษเหรียญในกระเป๋าแล้วกดซื้อน้ำ ก่อนจะรีบเดินตามสาวน้อยคนนั้นไปทันที
เดินตามมาเรื่อยๆจนจะถึงหลังโรงเรียนแล้วก็ยังไม่มีวี่แววจะเห็นกล่องที่ว่านั่นเลย
"Miharu กล่องอยู่ไหน" Die ถามขึ้น
"...กล่องไม่มีหรอกค่ะพี่ Die จริงๆ Miharu มีเรื่องอยากคุยด้วย" เมื่อคิดว่าปลอดคนแล้วเธอจึงเอ่ยถึงเหตุผลที่ชวน Die มา
"ฮะ? คุยอะไร" Die ทำหน้าไม่เข้าใจ
"...เห็นอะไรมั้ยคะ" เธอหยิบรูปใบหนึ่งออกมาจากเสื้อสูทนักเรียน
"อะไร...เฮ้ย!" และทันทีที่ได้เห็นรูป Die ก็ถึงกับตาโต...มันคือรูปที่เขากับ Toshiya จูบกันที่อาคารเก่านั่นเอง ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะมีคนสะกดรอยตามพวกเขาและแอบถ่ายมาได้
"ทุกคนในโรงเรียนชอบรุ่นพี่ Die กันทั้งนั้น เพื่อนของฉันก็ชอบรุ่นพี่ Toshimasa ด้วยค่ะ" Miharu เอ่ยต่อแล้วแย่งรูปคืน
"เธอต้องการอะไร" Die ถามน้ำเสียงเปลี่ยนไปจากเดิม ใบหน้าที่เคยมีรอยยิ้มระบายเต็มหน้าก็ไม่มีให้เห็นแล้ว
"รุ่นพี่ช่วยคบกับฉันได้มั้ยคะ"
"เธอขอมากไปนะ ฉันจะคบกับคนที่ฉันไม่รักได้ยังไง" Die ถอนหายใจเฮือกใหญ่
"ถ้างั้นรุ่นพี่ช่วยจูบฉันได้มั้ยคะ จูบตรงนี้เดี๋ยวนี้" เธอเอ่ยต่อเหมือนเด็กเอาแต่ใจ
"เธอเป็นเอามากเลยนะ" Die ส่ายหน้าไปมา รับไม่ได้จริงๆกับประโยคที่เธอเอ่ยออกมาแต่ละอย่าง
"ถ้าพี่ Die ไม่ทำ ฉันจะเอารูปนี้ไปติดให้ทั่วโรงเรียนเลย" เธอเริ่มขู่
"..." Die จ้องใบหน้าของยัยปิศาจที่อยู่ตรงหน้าอย่างระอา
"อนาคตจะเป็นยังไงคะ คิดว่าจะมีคนรับได้เหรอ อาจารย์เองก็คงจะตกใจน่าดู และคงเรียกผู้ปกครองของรุ่นพี่ทั้งสองมา แล้วก็คง..."
"หุบปาก!" Die ตะคอกใส่เสียงดัง
"ก็แค่จูบเองนี่" Miharu ยักไหล่
"ก็ได้ แค่นั้นใช่มั้ย!" Die จำใจจับใบหน้าของเด็กคนนั้น...คิดว่าจะรีบจูบๆไปให้เสร็จๆ แต่เขาก็เห็นเพียงแค่ใบหน้าของ Toshiya เท่านั้นล่ะ คนที่เขาอยากจะจูบจริงๆ ริมฝีปากนี้ไม่ได้มีให้ใครหน้าไหนนอกจากคนที่เขารักเท่านั้น
"รุ่นพี่" Miharu เอ่ยท้วง ใบหน้าใกล้กันมากแล้วแต่ Die กลับนิ่งไม่ทำอะไรต่อ
"ขอโทษนะ ฉันคงทำแบบนั้นไม่ได้ แล้วถ้าอยากจะประจานพวกฉันก็เชิญตามสบาย เพราะฉันไม่ได้แคร์เลยแม้แต่นิดเดียว" Die ผลักเธอออกก่อนจะรีบเดินออกจากที่แห่งนั้นให้เร็วที่สุด
เที่ยง
"เป็นไรวะ Die เมื่อเช้ายังยิ้มหน้าบาน ตอนนี้หน้าหุบแล้ว" Kaoru ถามเพื่อนร่างสูงที่นั่งกระดกนมขวดอยู่ข้างๆ
"กุเบื่อพวกผู้หญิง" Die ตอบกลับ
"แน้~ มึงได้กันไม่เท่าไร มึงเบื่อผู้หญิงแล้วเหรอวะ" Kyo หัวเราะก๊าก แล้วตักข้าวเข้าปากต่อ
"เออกุเบื่อ ยังดีที่กุแค่เบื่อ อย่าให้กุได้เกลียด" Die ตอบมองตาขวาง
"เป็นไรวะ Die" Kaoru ถามอย่างเป็นห่วง
"ช่างเถอะ ไว้ค่อยเล่า ฉันขอไปหา Totchi ก่อนนะ" Die ลุกแล้วเดินแยกออกจากโรงอาหารไป เขาเดินมาที่โรงยิมที่ Toshiya อยู่กับเพื่อนๆเพื่อซ้อมละคร
"Totchi" ทันทีที่ได้เห็นคนรักก็ทำให้รอยยิ้มของ Die กลับคืนมาได้เหมือนเก่า
"...อ่านบทอยู่เหรอ" Die เดินมาทรุดลงนั่งข้างๆ Toshiya ที่พื้น
"Die อย่าพึ่งเลย" Shinya เอ่ยห้าม Die ที่เขยิบเข้าไปใกล้ Toshiya มากขึ้น
"หื๋อ? อะไรเหรอ" Die ทำหน้างงเมื่อได้เห็นสีหน้าไม่ค่อยจะสู้ดีของ Shinya ส่วน Toshiya เองก็ดูจะเหมือนกับพึ่งผ่านการร้องไห้มา ดวงแต่แดงกล่ำซะจนน่ากลัว
"โห นี่ละครดราม่าเหรอเนี่ย ร้องจริงเลยเหรอ ไหนบอกว่าละครตลก?" Die ถามอึ้งๆ แล้วแย่งกระดาษในมือ Totchi มาดู...แต่พออ่านดูแล้วมัน...ก็...เกือบๆตลกนะ
"ไม่มีอะไรหรอก" Toshiya ตอบแล้วแย่งกระดาษกลับคืน
"..." Die ทำหน้าไม่เข้าใจ ไม่มีอะไรได้ไง สีหน้าท่าทางไม่ค่อยจะดีเท่าไรน่ะนั่น
"เอ่อ Die นาย...มีอะไรอยากจะบอก Totchi หรือเปล่า?" Shinya ถามขึ้น
"บอกอะไร?" Die ยิ่งทำหน้างงหนักเข้าไปอีก
"ก็...อย่างเรื่อง...เอ่อ เด็กผู้หญิง ง่าา ฉันไม่อยากยุ่งด้วยแล้วนะ พวกนายเคลียร์กันเองเถอะ ฉันไม่อยากเป็นคนกลางเรื่องผัวๆเมียๆหรอกนะ" Shinya บ่นก่อนจะลุกแล้วเดินไปอีกทาง ส่วน Toshiya ก็ไปอีกทางเช่นกัน
"ฮะ!?! เฮ้ Totchi จะไปไหนน่ะ เดินไหวเหรอ!" Die เรียกอย่างตกใจเมื่ออยู่ๆ Toshiya ก็ลุกพรวดกึ่งเดินกึ่งวิ่งหนีไป
"Totchi นายจะไปไหนน่ะ" Die รีบวิ่งตามออกมา กว่าจะคว้าตัวได้ก็เล่นเอาหอบกินไปเหมือนกัน
"วิ่งซะขนาดนี้ ไม่เจ็บแล้วเหรอไง จะรีบไปไหน?" Die ถามขึ้นอย่างไม่ค่อยพอใจ กำแขนของ Toshiya แน่นเพื่อไม่ให้หนีไปได้อีก
"อย่าเอามือสกปรกมาจับฉัน!" Toshiya แกะมือของ Die ออก
"พูดอะไรของนาย? บทละครเหรอ?" Die ทำหน้าเหวอ มือสกปรกอะไร เขาก็ล้างมือทุกครั้งที่เข้าห้องน้ำนะ หรือมันเหม็น Die จึงยกมือขึ้นมาดมๆ ไม่เหม็นนี่หว่า...=A=
"Totchi...มีอะไรเหรอ?" Die ถามอีกครั้ง เมื่อได้เห็นดวงตาที่เริ่มคลอไปด้วยน้ำตา
"อย่ามายุ่งกับฉันอีก" Toshiya เอ่ยเสียงแข็ง Die ถึงกับตาโตอย่างตกใจ มันเกิดอะไรขึ้น???
"อะไร Totchi นายเป็นอะไร ฉันไม่เข้าใจ" Die เริ่มใจคอไม่ดี
"ถ้านายชอบผู้หญิง แล้วนายมาทำแบบนี้กับฉันทำไม ทำไมไม่ไปกับผู้หญิงคนนั้นล่ะ”
"ผู้หญิงคนไหน…หรือว่า…" Die เริ่มนึกไปถึงเหตุการณ์ตอนเช้า...เพราะเรื่องนี้สินะ ที่ทำให้ Toshiya มีอาการแบบนี้
"...เด็กคนนั้นไงที่นายจูบน่ะ" Toshiya เอ่ยเสียงเครือแทบจะฟังไม่ได้ศัพท์
"ฉัน...ฉันกับเด็กนั่นไม่ได้จูบกันนะ Totchi นายเข้าใจผิดนะ นายรู้ได้ยังไง มัน..." Die รีบระล่ำระลักบอก Toshiya กำลังเข้าใจผิดอย่างมหันต์
"ฉันไม่ได้โง่นะ ฉันเห็นด้วยตาของฉันเอง" Toshiya รีบเช็ดน้ำตาออกแล้วสะบัดแขนให้หลุดออกจากการจับกุมของ Die
"เห็นด้วยตา? ใครพานายไปให้เห็น? ใครพานายไป!" Die กระชากแขนของร่างบางให้เข้ามาใกล้
"จะใครมันก็ไม่ใช่เรื่องของนาย เค้าอยากให้ฉันหายโง่ไงล่ะถึงได้พาฉันไปดูน่ะ" Toshiya โต้กลับเสียงดัง
"ถ้านายเห็นจริงๆ นายต้องเห็นสิว่าฉันไม่ได้ทำอะไรยัยเด็กนั่น หน้าใกล้กันก็จริงแต่ฉันไม่ได้จูบ ฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น" Die โต้กลับอย่างเดือดดาลไม่แพ้กัน
"ฮึก...ฉันไม่เชื่อ" Toshiya ส่ายหน้าไปมา
"งั้นนายเชื่อใคร นายเชื่อคนที่พานายไปงั้นเหรอ? ใครพานายไป ไอ้เด็กเวรนั่นใช่มั้ย ไอ้ Miyabi...แสดงว่ามันจัดฉากชัดๆ นายก็ยังโง่ให้มันมาหลอกได้งั้นเหรอ กี่ครั้งแล้วเพราะมันเป็นตัวต้นเหตุ หัดคิดบ้างสิ เราเคยพูดอะไรกัน สัญญาอะไรกันไว้ นายลืมแล้วเหรอ!" Die เขย่าร่างของ Toshiya ค่อนข้างแรง
"ถ้าจัดฉากจริง ทำไมนายถึงเข้าไปอยู่ในฉากได้ล่ะ Die นายเล่นตามบทที่เค้าวางไว้ได้งั้นเหรอ ใครกันแน่ล่ะที่โง่น่ะ" Toshiya ย้อนกลับ น้ำตาเริ่มเหือดแห้งหายไป ความสงสัยเคลือบแคลงในจิตใจเข้ามาเกาะกินในหัวใจแทน
"หึ...นี่น่ะเหรอที่บอกจะเชื่อใจฉัน... ถ้าคนมันไม่เชื่อแล้ว ต่อให้ฉันพูดอะไรไปมันก็เหมือนกับแก้ตัวใช่มั้ยล่ะ" Die ปล่อยมือที่บีบไหล่ของ Toshiya ออก
"อย่ามายุ่งกับฉันอีก จะไปคบกับใครมันก็เรื่องของนายไม่เกี่ยวกับฉันอีกต่อไป"
"...ไม่อยากรู้ความจริงเลยเหรอ ว่ามันเพราะอะไร ฉันถึงไปอยู่ที่นั่นกับเด็กคนนั้น อย่าเอาแต่ผลักไสฉันได้มั้ย" Die ปรับเสียงตัวเองให้เบาลงมากกว่าเก่า
"ฉันไม่อยากรู้อะไรทั้งนั้น นายคิดว่าเห็นคนรักที่กำลังจูบกับคนอื่น นายคิดว่าความรู้สึกของฉันเป็นยังไง" Toshiya ถามกลับ น้ำตาก็พาลจะไหลลงมาอีกรอบ
"แล้วนายคิดยังไงกับคนรักที่ไม่เคยเชื่อใจอะไรเราเลย แม้แต่ความจริงก็ไม่อยากจะรับรู้ นายคิดว่าความรู้สึกฉันจะเป็นยังไง Totchi" Die ถามกลับน้ำตาคลอ...เจ็บปวดจริงๆ...มัน...จุกอกจนพูดไม่ออก
"..." Toshiya ไม่ตอบอะไรแต่ยกมือขึ้นมาปิดดวงตาคู่สวย
"ถ้าไม่อยากให้ฉันยุ่งกับนายอีก ฉันไปก็ได้...ในที่สุด ฉันก็ได้รู้ว่า...ต่อให้ฉันพยายามอีกกี่ครั้งก็ไม่มีวันทำให้นายเชื่อใจฉันได้เลย...ขอโทษนะฉันพยายามแล้ว Totchi แต่มันคงไม่ดีพอสำหรับนายเลย...ถ้านายเชื่อแค่สิ่งที่เห็น...กับสิ่งที่ได้ยินจากคนอื่นมากกว่าฉัน...ก็แล้วแต่นายเถอะ" Die พูดจบก็เดินหนีออกจากที่แห่งนั้นไปทันที...
น้ำตาหลั่งรินออกมาโดยไม่ต้องบีบแม้แต่นิด หัวใจเจ็บปวดราวกับถูกมีดนับหมื่นเล่มทิ้มแทง...เรื่องระหว่างเรามันจบแล้วเหรอ ครั้งนี้มันคงจะจบจริงๆใช่มั้ย?...แล้วความสุขเมื่อก่อนหน้านั้นไม่กี่ชั่วโมงมันหมายความว่าอะไร?...มันแค่ความฝันเท่านั้นเหรอ Totchi?...มันจบแล้วจริงๆน่ะเหรอเรื่องระหว่างเรา นายรู้มั้ยต่อให้ใครทั้งโลกไม่เชื่อใจฉันก็ตาม ฉันขอเพียงแค่นายคนเดียวเท่านั้นที่เชื่อใจฉัน ฉันขอมากไปเหรอ...ไม่ว่านายจะเชื่อเป็นคนแรกหรือคนสุดท้ายบนโลก ฉันก็อยากให้นายเชื่อใจฉันได้มั้ย Totchi...
Die วิ่งๆ ออกมาอย่างไม่คิดชีวิต เขาตรงไปยังที่เก็บรถจักรยานของนักเรียนคว้าจักรยานของตัวเองมาได้ก็ขี่ออกไปด้วยความเร็ว แต่ยังไม่ทันจะได้ออกนอกโรงเรียน Kaoru กับ Kyo ก็ตะโกนเรียกเขาจากทางด้านหลังเสียก่อน Die ที่อยากจะเบรกแต่เบรกมัน...ทำไมใช้งานไม่ได้!!
"อ๊ะ!! ว๊ากกก!" และแล้วก็ได้ต้นไม้ช่วยเบรก เคราะห์ซ้ำกรรมซัดจริงๆ Die ที่นอนแผ่บนพื้นคอนกรีตแล้วหัวเราะเยาะตัวเองออกมาเบาๆอย่างสมเพส...มันจะมีอะไรที่แย่ไปกว่านี้อีกมั้ย?
"ไอ้ Die แก!" Kaoru และ Kyo ที่วิ่งตามมาเอ่ยอย่างตกใจคนไปทางจักรยานไปทางแบบนี้ จะมีส่วนไหนหักบ้างล่ะเนี่ย
"เฮ้ยเลือดออก ไอ้ Die แกลุกไหวมั้ย เป็นบ้าอะไรวะ ขี่จักรยานแบบนี้ มึงจะรีบไปตามควายที่ไหน!!" Kyo ช่วยพยุง Die ขึ้น ส่วน Kaoru ก็เดินไปดูสภาพของจักรยาน
"Die จักรยานแก เดี้ยงแล้วว่ะ" Kaoru เอ่ยบอกแล้วตามมาช่วย Kyo พยุง Die
"ห่วงกุมั้ยเนี่ย?" Die พึมพำเสียงเบาแล้วลุกขึ้นยืน มองไปที่จักรยานของตัวเองแล้วก็ถอนหายใจ...ล้อคด...โซ่ขาด...เบรกแตก เสียเงินซ่อมคงหมดเยอะ ซื้อใหม่เลยมันอาจจะถูกกว่านี้
"มึงเป็นเชี่ยอะไรวะ Die พวกกุเรียกคอแทบแตก" Kyo ถามต่อหลังจากพา Die มาจนถึงห้องพยาบาลแล้ว
"Tooru พูดจาให้สุภาพหน่อย ครูนั่งหัวโด่อยู่นี่นะ" ครูพยาบาลสาวสวยเอ่ยขัด
"คร้าบ~" Kyo ยิ้มรับหน้าทะเล้น จวบจนเมื่อครูทำแผลให้เสร็จก็ขอตัวออกไปทานข้าวเที่ยง
"Die" Kaoru เอ่ยเรียกเพื่อนที่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง
"อะไร" Die หันกลับมามองด้วยสีหน้าเหนื่อยๆ
"ซ้อมดนตรีไหวมั้ยน่ะสภาพแบบนั้น" Kaoru ถามยิ้มแหยๆ ยังไม่กล้าถามตรงๆถึงสิ่งที่สงสัย ขนาด Kyo ที่เวลานี้มันควรจะหัวเราะจนกลิ้งตกท่อ มันก็ยังไม่หัวเราะอะไรออกมาสักแอะ
"ไหว" Die ตอบแล้วลองขยับข้อมือทั้งสองข้างดู มันเจ็บแปล๊บๆก็จริง แต่ไม่ได้หนักอะไร ที่หนักก็คงเป็นหัวที่ไถลไปกับพื้น และหัวเข่าที่กระแทกลงกับพื้นล่ะนะ
"พรุ่งนี้ระบมทั้งตัวแน่ๆ" Kaoru เอ่ยต่อ
"แกยังไม่ได้ตอบเลยนะว่าเป็นอะไร" Kyo ยกมือขึ้นมากอดอกแล้วถามต่อ
"...ฉัน...อกหักแล้วว่ะเพื่อน" Die ฝืนยิ้มให้เพื่อนทั้งสอง ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทางเพราะอายสีหน้าของตัวเอง ที่มันแสดงความอ่อนไหวออกมาอย่างมากมาย
"เฮ้ย...ได้ไง ก็พวกนายพึ่ง...มันเกิดอะไรขึ้นวะ Die" Kyo รีบถามต่ออย่างตกใจ ก็เมื่อเช้ามันยังดีอยู่นี่หว่า...แล้วมัน...เกิดอะไรขึ้น????
"เค้าไม่เชื่อใจฉันน่ะ มันก็...นะ" Die หยุดคำพูดไป มันจุกอยู่ที่คอพูดไม่ออกแล้ว
"Die...นายทำดีที่สุดแล้วเพื่อน ใครไม่เชื่อพวกฉันเชื่อนะ" Kaoru เอื้อมมือไปตบบ่า Die เบาๆ
"...อื้อ ทำไมวะ ทำไมความสุขมันจบเร็วอย่างนี้" Die เอ่ยถามเพื่อนสองคนที่หน้าเสียไปแล้ว Kyo กับ Kaoru เองก็ไม่นึกมาก่อนว่าเพื่อนจะถูกความรักเล่นงานซะจนยับเยินเสียผู้เสียคนขนาดนี้
"อย่าพึ่งพูดอะไรเลยว่ะ Die พักให้หายเหนื่อยก่อนเถอะ ตอนเย็นพวกกุจะไปอยู่เป็นเพื่อนที่บ้าน" Kyo บอกต่อ Die พยักหน้าแล้วเดินไปที่เตียง...ห้องพยาบาลนี้ มันเคยมีความหลังระหว่างเขากับ Toshiya...แค่นึกถึงก็เจ็บแล้วสิ...
"ฉันเข้าเรียนดีกว่า" Die สลัดหัวไปมา ถึงนอนพักก็ใช่ว่าจะหลับได้เต็มตา เพราะงั้นเข้าเรียนดีที่สุด นั่งสับปะหงกให้ถูกด่ามันอาจจะดีเสียกว่าอยู่ในสถานที่ ที่มีความหลัง
"ไหวเหรอ?" Kaoru ทำหน้าเหรอหรา
"ไหวดิ ปะ" ว่าแล้วก็เดินกะเพลกๆนำหน้าเพื่อนออกไป ไป แต่ยังไม่ทันเดินไปถึงห้องเรียนก็ได้พบเข้ากับ...
"โอ๊ะโอ...รุ่นพี่...ทำไมสภาพเป็นอย่างงั้นล่ะครับ นี่ไปฟัดกับหมาที่ไหนมาเหรอครับเนี่ย" Miyabi ที่เดินมากับกลุ่มเพื่อนหยุดทักทาย พร้อมกับหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี Die จ้องหน้าอีกฝ่ายนิ่ง ก่อนจะส่งเสื้อสูทของตัวเองให้ Kaoru ถือ แล้วเริ่มพับแขนเสื้อของตัวเอง...
"เฮ้ย Die อาจารย์มองอยู่นะเว้ย ทำอะไรไปตอนนี้ก็ไม่คุ้มหรอก" Kaoru รีบปราม
"ใช่...ไม่คุ้มหรอก หมามันเก่งแค่เห่ากับลอบกัดแค่นั้นล่ะ " Kyo เอื้อมมือไปตบไหล่ Die เบาๆ
"อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ ว่าแกกำลังทำอะไรน่ะ" Die พูดจบก็เดินชนไหล่ Miyabi ไปทันที
"ถึงเวลาพวกฉันเอาแกคืนแน่" Kaoru ยกนิ้วกลางขึ้นมาทำท่าปาดคอแล้วรีบเดินตาม Die ไป
*-*-*-*-*
เช้าวันเสาร์ วันนี้เป็นวันที่ Kaoru นัดกับ Shinya ไปดูหนังกัน ซึ่ง Shinya ก็แต่งตัวรอตั้งแต่หกโมงเช้าแล้ว ส่วน Kaoru เองก็รีบมาตามนัดเพราะมีเรื่องที่อยากจะคุยกับ Shinya เหมือนกัน
"เพื่อนนายน่ะ หักอกเพื่อนฉันอีกแล้ว มันเกิดอะไรขึ้น ทำไม Totchi ถึงได้ไม่มีเหตุผลขนาดนี้" Kaoru เอ่ยขึ้นระหว่างที่นั่งรอเวลาที่จะเข้าโรงหนัง
"อย่ามาว่าเพื่อนฉันนะ" Shinya ค้อนใส่
"ก็เพื่อนนายทำเพื่อนฉันนี่" Kaoru เถียง
"เฮ้อ~ ฉันก็ไม่รู้น่ะนะ ตอนวันศุกร์น่ะเห็น Miyabi มันมาหาที่ห้องน่ะ บอกว่ามีเรื่องด่วนมากๆๆ อยากให้ Totchi ช่วย นายเข้าใจใช่มั้ย Totchi เค้าใจดีเสมอล่ะ เค้าก็เลยไปกับ Miyabi แต่พอกลับมาที่ห้องก็ลากฉันมาที่ห้องน้ำแล้วร้องไห้หนักเลย" Shinya เล่าไปด้วยท่าทางหดหู่
"งั้นเหรอ...เรื่องด่วนอะไรกัน..." Kaoru เริ่มทำหน้าคิดวิเคราะห์ จากเรื่องที่ Die เล่าให้ฟัง มาผสมกับเรื่องที่ Shinya เล่าให้ฟัง มันก็พอจะทำให้เขารู้ว่าอะไรเป็นอะไรได้แล้วล่ะ แต่มันติดตรงที่ว่าถึงความจริงทุกอย่างจะกระจ่าง แต่ Die หรือ Toshiya จะยอมหันหน้ากลับมาคุยกันอีกหรือเปล่า เพราะ Die เองก็ดูเสียใจมากที่ Toshiya ไม่เชื่อใจอะไรเลย
"ไม่รู้สิ Totchi บอกว่าเห็น Die จูบกับผู้หญิง" Shinya ถอนหายใจออกมาอีก
"Die มันรัก Totchi มาก มันจะไปจูบกับผู้หญิงได้ไงล่ะเอ้อ~ Die มันก็บอกว่าไม่ได้ทำ" Kaoru เถียงขึ้น
"นั่นสิ แล้ว...มันยังไง อะไรเนี่ย งง" Shinya ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ถ้านับวันนี้แล้วมันคงเป็นรอบที่ร้อยได้แล้วมั้ง
"พวกเรามาช่วยตามล่าหาความจริงกันเถอะ ฉันสงสารเพื่อนน่ะ นายเองก็ต้องช่วยฉันด้วยนะ Shinya" Kaoru เอ่ยบอกยิ้มๆ Shinya ยิ้มตอบ
"ช่วยอยู่แล้ว นายบอกมาเถอะ" Shinya แอบเนียนซบไปที่ไหล่ของอีกฝ่าย ส่วน Kaoru ก็ได้แต่หัวเราะออกมาเบาๆกับท่าทางน่ารักนั้น
*-*-*-*-*
วันจันทร์
เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นอย่างสดใส คาบโฮมรูมวันนี้ออกจะพิเศษสักหน่อยตรงที่มีนักเรียนจากห้อง 2 มาที่ห้องเพื่อขอนักแสดงเพิ่มเติมในละครเวทีที่จะเล่นกัน
“เฮ้ย Die เอาเลยดิ บทเหมาะกับแกมากที่สุดเลยนะ” Kaoru เอ่ยขึ้น เมื่อฟังคาแร็คเตอร์ของตัวละครจบ
“ไม่” ชายหนุ่มร่างสูงที่นั่งเหม่ออยู่ข้างหน้าต่างเอ่ยตอบเสียงเบาพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่
“ในห้องนี้ทุกคนคิดว่าใครเหมาะกับบทที่สุด?” หัวหน้าห้อง 6 เอ่ยขึ้นเสียงดัง
“Daisuke!!!” ทุกเสียงต่างตอบเป็นชื่อเดียวกัน ทำเอา Die รีบหันควับไปมองเพื่อนในห้องอย่างตกใจ
“เฮ้ย ไม่เอาๆ พวกนายอย่ามามั่ว” Die ส่ายหน้าไปมาแทบจะนับครั้งไม่ถ้วน
“จะมีใครเหมาะไปกว่าเอ็งวะ Die รูปหล่อ หน้าตาดี ท่าทางบ้านนอกแต่แอบเท่ห์แบบมีสไตล์” Kyo แย่งกระดาษจากคนของห้อง 2 มาอ่านเพิ่มเติมเสียงดัง Die ทำหน้าเหม็นเบื่อใส่ Kyo รวมทั้งเพื่อนในห้องด้วย ที่ดูท่าอยากจะให้เขาได้รับบทนี้ซะเหลือเกิน
“พระเอกเชียวนะเว้ยเฮ้ย!” Kaoru บอกต่อ
“พระเอกแล้วไง ฉันอยากเป็นตัวร้ายว่ะ ทำดีแม่งไม่ได้ดีก็ทำเลวแม่งเลยเป็นไง” Die บ่นๆอย่างหงุดหงิดหัวใจ ดูเหมือนจะเอาเรื่องส่วนตัวมารวมด้วยนะนั่น
“เอาน่า ทำๆเถอะ ปีสุดท้ายแล้วนะ ถือว่าช่วยกัน” เพื่อนๆช่วยกันพูด Die มองหน้าเพื่อนในห้อง ทำไมมันดูพร้อมใจกันจังวะ หรือมันมีแผนอยากจะแกล้งเขา เพราะ Die เองก็ถือว่าเป็นตัวแสบของชั้นเรียนที่มักจะแกล้งเพื่อนๆเล่นเสมอ บ่อยครั้งที่ถูกเพื่อนแกล้งกลับ มันก็สนุกดี แต่ตอนนี้บอกตรงๆว่าไม่อยาก…ยิ่งถ้าแสดงละครด้วยแล้ว มันก็หมายความว่าเขาจะต้องได้เล่นกับ Toshiya งั้นสิ
“ถ้าแกไม่ทำพวกฉันจะเอารูปนี้ไปติดประจานให้ทั่วโรงเรียนเลยเอ้า!” ว่าแล้ว Kyo ก็ชูรูปถ่ายใบหนึ่งของ Die (มันเอามาตอนไหน?) ที่ถ่ายรูปในมุมเสย แถมยังใส่แว่นตาหนาเตอะ ฟันเหยิน ท่าทางบ้านนอกสุดตีน =A=
“โว๊ะ! ไปเอามาตอนไหนวะ! บอกให้เผาทิ้งแม่งแล้วยัง…” Die ลุกขึ้นโวยวาย แต่มันก็อายจริงๆล่ะกับรูปใบนี้ ขนาดเขายังรู้สึกเลยว่าทำไมมันดูบ้านนอกได้ขนาดนี้กันวะ!!! เสียงหัวเราะจากเพื่อนๆในห้องก็ยิ่งกดดัน Die เข้าไปอีก
“เอาไง Daisuke” Kyo ส่งยิ้มยียวนกวนประสาทพร้อมกับแกว่งรูปที่อยู่ในมือไปมา
“เออๆๆ เล่นก็เล่นวะ” Die ตอบฉุนๆ แล้วนั่งลงตามเดิม (ทำไมมันง่ายจังวะ)
“งั้นเป็นอันว่าให้ Daisuke คุงเป็นพระเอกนะ ขอบใจมาก ตอนเที่ยงไปซ้อมละครด้วยล่ะที่โรงยิม” เพื่อนห้อง 2 ยิ้มให้บางๆก่อนจะเดินออกจากห้องไป
“เฮ้อ~” Die ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
“ทำไมวะ ดีออกจะได้เจอ Totchi” Kaoru หัวเราะออกมาเบาๆ
“ไม่เห็นอยากเจอ จบกันไปแล้วนี่” Die ตอบเสียงเรียบ แล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทาง Kaoru แอบยิ้มเจ้าเล่ห์ ถึงปาก Die มันจะพูดอย่างงั้น แต่ข้างในไม่ได้คิดอย่างที่พูดแน่ๆ
"ถามไรหน่อยดิ" Kaoru เอ่ยต่อ Die ที่ฟุบหน้ากับโต๊ะไปแล้วเงยหน้าขึ้นมอง
"แกคิดใช่มั้ยว่าทุกอย่างมันน่าจะเป็นไอ้รุ่นน้องตัวแสบของแก"
"ใช่..."
"เฮ้ย...รู้แล้วทำไมยังเฉยวะ" Kaoru ถามต่ออย่างไม่เข้าใจ
"ถ้านายได้ยินที่ Totchi พูดกับฉันวันนั้น นายจะรู้เอง ว่าทำไมฉันถึงไม่ทำอะไร" Die ยกมือขึ้นมาสางผมที่ไม่เป็นทรงให้เข้าที่ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆให้กับเพื่อนสนิทที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับใส่เขา
"นี่แกทำหน้าแบบนั้น แกสงสารฉัน หรือแกสมเพศฉันวะฮะ?" Die แกล้งเอ่ยตลกกลบเกลื่อน แล้วหัวเราะอย่างคนหล่อหมดท่า =A=
"ก็ทั้งสงสาร สมเพศนั่นล่ะเว้ย" Kaoru เอื้อมมือไปขยี้ผม Die จนยุ่ง
"ไอ้บ้า อย่ามาเล่น" Die โวยวาย แต่ก็ไม่คิดจะขัดอะไร ปล่อยให้ Kaoru มันขยำผมเขาเล่นจนหนำใจ
"เสร็จยังกุจะไปขี้" Die พูดห้วนๆ แล้วลุกออกจากห้องไป
*-*-*
"นี่ๆ มีอะไรจะบอก ละครของห้องเรานะ Totchi ได้พระเอกใหม่มาด้วยล่ะจากห้อง 6" Shinya เอ่ยขึ้นกับ Toshiya ที่นั่งเหม่อมองไปยังนอกหน้าต่าง
"Totchi ฟังที่ฉันพูดหรือเปล่า Totchi! Toshiya!.....Toshimasa!" Shinya เอ่ยเสียงดังแทบจะเป็นตะโกน
"ฮะ? อะไร Shinya เสียงดังไปได้" Toshiya ถอนหายใจเฮือก
"ก็ฉันเรียกนายตั้งนาน นายก็ไม่ฟังฉันนี่" Shinya มองค้อน
"มีอะไร" Toshiya หันไปมองหน้า
"ละครห้องเราน่ะ จะได้พระเอกจากห้อง 6 มาแสดงด้วยล่ะ ทายสิว่าใคร" Shinya รีบเอ่ยต่ออย่างตื่นเต้น
"ใคร?"
"หนุ่มฮอตของโรงเรียนไง Daisuke" Shinya รีบอวย Die ต่อแล้วหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี
"ฮะ!!" Toshiya ถึงกับอ้าปากค้าง
"ก็ Ken มันปรับบทนิดหน่อย มันบอกว่าถ้า Tora เป็นพระเอก จะหล่อไป มันจะไม่ตลก ต้องการแบบหล่อๆ ตลก หน้าบ้านๆหน่อยน่ะ" Shinya หันไปมองหน้า Ken ที่นั่งถัดไปสองโต๊ะก่อนจะหัวเราะออกมาอีก
"...งั้นฉันไม่เล่น หาคนอื่นมาแทนฉันแล้วกัน" Toshiya พูดจบก็เดินออกจากห้องเรียนไปทันที เขาเดินไปทางห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตา ในหัวสมองตอนนี้มีแต่เรื่องอะไรไม่รู้ตีกันวุ่นไปหมด เกลียดที่ตัวเองเป็นอย่างนี้เหมือนกัน แต่จะให้ทำยังไงได้ ในเมื่ออะไรมันก็ไม่ได้ดั่งใจไปซะทุกอย่าง
...พอลองใจเย็น และมาคิดทบทวนดูแล้ว พึ่งเข้าใจว่าตัวเองเป็นคนขี้โวยวายมากขนาดไหน แถมยังไม่ยอมฟังเหตุผลอะไรของใครอีก โดยเฉพาะกับ Die...ทั้งๆที่พวกเขาสองคนเป็นเพื่อนที่สนิทกันมากแท้ๆ ก่อนที่จะมาเป็นคนรัก...เขาไม่ใช่เหรอ ที่น่าจะรู้จัก Die ดีที่สุด...ทั้งๆที่ Die ฟังเขาและเชื่อใจเขามาโดยตลอด
แล้วทำไม เขาถึงไม่เชื่อ Die...
ระหว่างที่กำลังจะคิดเป็นบ้าอยู่นั้น ขาก็ก้าวฉับๆออกจากห้องน้ำเดินเรื่อยเปื่อยจนเกือบจะออกจากอาคารเรียนอยู่แล้ว นี่ถ้าไม่เดินชนเข้ากับร่างๆหนึ่ง เขาคงจะเดินออกนอกโรงเรียนได้เลยมั้งเนี่ย
"อ๊ะ...ขอโทษ" Toshiya เอ่ยขึ้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคู่กรณี
"..." อีกฝ่ายไม่ตอบอะไร ได้แต่พยักหน้าให้ Toshiya เองก็ได้แต่นิ่งอึ้ง คนที่เฝ้าแต่คิดถึงมาอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆ แต่กลับไม่กล้าที่จะพูดอะไร
"เอ่อ...Die" Toshiya ตัดสินใจที่จะลองพูดดู
"นี่! พวกเธอสองคนตรงนั้นน่ะ มาช่วยอาจารย์ยกของหน่อย" อาจารย์ผู้หญิงร้องตะโกนขึ้นเสียงดัง ในทางเดินตรงนี้ไม่มีใครอื่นเลยนอกจากพวกเขาสองคน นั่นก็หมายความว่าพวกเขาสองคนสินะที่ต้องไปช่วย
"Daisuke คุงใช่มั้ยนั่น พาเพื่อนเธอมาช่วยด้วยเร็วๆ" อาจารย์เร่งต่อ Die จึงรีบเดินเข้าไปหาอาจารย์ทันที
"ช่วยยกอะไรครับ?" Die ถามขึ้น
"หนังสือมาใหม่น่ะ ขนไปห้องสมุดทีนะ ไม่เยอะหรอกสองสามลังเอง" อาจารย์เอ่ยต่อยิ้มๆ
"โห! นี่เหรอครับไม่เยอะ! อาจารย์ผมเจ็บแขนอยู่ด้วยนะ" Die หัวเราะออกมาเบาๆ
"อย่างเธอน่ะ ถึกอยู่แล้วไม่ใช่เหรอไง เอาน่าขนๆไป" ต่อให้เจ็บแขนจริงหรือเจ็บเล่นยังไงอาจารย์ก็คงจะใช้อยู่ดี
"คร้าบ~" Die ตอบรับ แล้วเริ่มจัดการขน แต่ความสามารถเขาก็ยกไปได้มากสุดแค่สองลังเท่านั้นล่ะนะ
"ผมช่วยครับ" Toshiya รีบเดินเข้าไปยกอีกลังให้ แล้วเดินตามหลัง Die ไป
ระหว่างทางก็ไม่มีใครพูดอะไรกัน จนเมื่อ Die หยุดยืนแล้ววางกล่องลังหนังสือลงนั่นล่ะ Toshiya ถึงกับหยุดยืนด้วย
"นายไปก่อนเถอะ ฉันพักแป๊บนึง" Die วางลังหนังสือลงแล้วเริ่มทุบไหล่ตัวเองเบาๆ สาเหตุก็สืบเนื่องมาจากขี่จักรยานชนกับต้นไม้นั่นล่ะนะ ในตอนนี้ก็ยังคงปวดไม่หาย
"นายเป็นอะไร?" Toshiya ถามเสียงเบา
"...ช่างเถอะ" Die เงียบไปก่อนจะตอบปัดๆ แล้วฝืนยกลังหนังสือเดินนำหน้าต่อไปจนถึงห้องสมุด
"อ้าว Daisuke คุง ขอบใจมากจ่ะ" อาจารย์ที่ประจำอยู่ห้องสมุดเอ่ยทัก
"ครับ ให้ผมช่วยจัดด้วยมั้ย" Die ถามต่อ อาจารย์มองไปที่นาฬิกา
"มันจะเริ่มคาบแรกแล้วไม่ใช่เหรอ กลับไปเรียนเถอะจ่ะ" อาจารย์เอ่ยยิ้มๆ
"ไม่เป็นไรครับ ผมอยากช่วย แล้ววันนี้ก็ได้เรียนแค่คาบแรกเท่านั้นเอง นอกนั้นอาจารย์ก็ปล่อยให้จัดสถานที่เตรียมงานโรงเรียนนี่ครับ" Die เอ่ยต่อ อีกนัยคือหาเรื่องโดดเรียนด้วยล่ะ
"อืม...เอางั้นก็ได้" อาจารย์ชั่งใจอยู่สักพัก ก่อนจะยอมตกลง
"นายกลับไปเรียนเถอะ" Die หันไปบอก Toshiya ที่ยืนนิ่งอยู่แล้วเดินแยกไปกับอาจารย์
"ฉันจะอยู่ช่วยด้วย" Toshiya รีบตอบแล้วถือกล่องลังตามไป Die หันไปมองอึ้งๆ Toshiya ไม่พูดอะไรอีกแล้วรีบเดินตามอาจารย์
"เอาล่ะ เดี๋ยวจะติดกระดาษลงตรงข้างหลังหนังสือก่อนนะ แล้วก็ปั้มตรานี่ แล้วก็เอาไปจัดตามหมวด" อาจารย์เอ่ยสั่ง สองหนุ่มพยักหน้าหงึกๆ แล้วเริ่มทำตามที่อาจารย์สั่ง
พอได้อยู่กันเงียบๆสองคนแล้ว บรรยากาศมันน่าอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
"ปวดไหล่มากเลยเหรอ" Toshiya ถามเพราะ Die มักจะยกมืออีกข้างขึ้นมาทุบไหล่บ่อยๆ
"อืม" Die ตอบ
"..."
"Die..."
"อะไร?" Die เงยหน้าขึ้นมอง สบตาอีกฝ่ายนิ่ง
"...ฉัน..." Toshiya ที่อยากจะเอ่ยอะไรบางอย่างออกมากลับเอ่ยไม่ออก
"นายตามฉันมาทำไม ทำไมไม่กลับไปเรียน ยิ่งฉันเห็นหน้านายฉันก็ยิ่งเจ็บ นายไม่สงสารฉันบ้าง
เหรอไง" Die แกล้งเอ่ยกลับทีเล่นทีจริง แล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทาง
"...ถ้าจะจบก็ให้มันจบจริงๆเถอะ Totchi อย่าให้มันค้างคา อย่าทำเหมือนอาลัยอาวรณ์ฉัน ทั้งๆที่นายเป็นคนไล่ฉันไป" Die ยกมือขึ้นมาลูบหน้าตัวเอง ก่อนจะฝืนยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างยากเย็น
"คือ...ฉันไม่ได้จะ..." Toshiya ถึงกับพูดไม่ออก เพราะสีหน้าและน้ำเสียงของ Die เหมือนกับจะร้องไห้ ไหนจะแววตาที่เศร้าโศกนั่นอีก ความรู้สึกของเขาก็ไม่ได้ต่างอะไรกับ Die หรอก
"Die ฉันขอโทษ" Toshiya เอ่ยขึ้นเสียงเบา
"ขอโทษ?...ขอโทษเรื่องอะไร? ทำไมต้องใช้ประโยคนี้กับฉันอีก ขอโทษแล้วได้อะไร แล้วความรู้สึกที่เสียไปล่ะ นายต้องการอะไรกันแน่ Totchi? ฉันไม่เข้าใจ จะตบหัวแล้วลูบหลังฉันไปถึงไหน!" Die ลุกขึ้นยืนแล้วใส่อารมณ์เต็มที่ เขาทนไม่ไหวอีกแล้วกับความรู้สึกแบบนี้
"นายเคยบอกฉันว่า คำว่าเพื่อนสำหรับนายมันไม่พอใช่มั้ย? คำว่าเพื่อนสำหรับฉันมันก็ไม่พอเหมือนกัน...ฉันไม่อยากเห็นนายใจดีกับคนอื่น ไม่อยากเห็นนายอยู่กับคนที่ฉันไม่รู้จัก...ฉัน...ฉันไม่รู้ว่าฉันเป็นอะไร แต่มันทนไม่ไหวที่ต้องเห็นนายอยู่กับคนอื่น" Toshiya ระล่ำระลักบอก
"...แล้วทำไมต้องไล่ให้ฉันไป" Die ถามเสียงอ่อนลง
"..." Toshiya พูดอะไรต่อไม่ออก มีเพียงหยาดน้ำตาใสๆไหลลงมาเท่านั้น Die มองชายหนุ่มร่างบางที่นั่งอยู่ตรงหน้าก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาบางๆ
"ถ้าการที่เรารักกัน มันทำให้นายเจ็บมากขนาดนั้น การเลิกกันมันอาจจะทำให้นายเจ็บน้อยลงก็ได้นะจริงมั้ย" Die เอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้อีกฝ่าย ก่อนจะดึงร่างนั้นเข้ามากอด
"ไม่นะ...ฉันไม่ได้อยากเลิก" Toshiya กอด Die ตอบแน่น Die ไม่พูดอะไรออกมาอีกนอกจากลูบหัวของ Toshiya เบาๆเพื่อปลอบประโลม และเมื่อได้ยินเสียงคล้ายกับเสียงฝีเท้าของใครสักคนกำลังใกล้เข้ามา Die จึงผละออกจาก Toshiya
"คงต้องฝากนายจัดต่อแล้วล่ะนะ ฉันจะแอบไปงีบ" Die เอ่ยกลับด้วยสีหน้าทะเล้นที่เป็น Die คนเดิมแล้วลุกขึ้นยืน
"ด เดี๋ยวสิ แล้วเรื่องของเรา?" Toshiya รีบถาม
"หื๋อ? นายอยากให้เป็นไง มันก็จะเป็นอย่างงั้นล่ะ" Die ยิ้มให้บางๆ ก่อนจะเดินออกจากที่แห่งนั้นไป พอลับหลังประตูไปพ่อคุณก็แอบลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่
"ทำไมต้องพูดอย่างงั้นกับ Totchi?"
"ย๊ากก! โผล่มาจากไหน!" Die ถึงกับร้องอย่างตกใจเมื่ออยู่ๆ Kaoru กับ Kyo ก็มาสะกิดจากทางด้านหลัง
"มาตอนที่กำลังทำซึ้งกันจน Kyo มันกลืนอ้วกไปหลายอึกเลยน่ะ" Kaoru ชี้นิ้วไปที่ Kyo
"กุอิ่มเลยเนี่ย" Kyo มองตาหลับตาเหลือกใส่ Kaoru อะไรดีๆโยนมาให้กุจิง!
"ไอ้บ้าเอ้ย ตกใจหมด" Die ถอนหายใจเฮือก
"แล้วทำไมพูดกับ Totchi แบบนั้น ทั้งๆที่เหมือนจะปรับความเข้าใจกันได้อยู่แล้วเชียว" Kaoru ถามต่ออย่างสงสัย เพราะท่าทีของ Toshiya ดูยังไงก็ยังรัก Die อยู่มาก
"ฉันไม่อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีก" Die ตอบ
"อ้าว...อะไรของเมิงเนี่ย?" Kyo ท้วง
"ฉันพยายามมาเยอะแล้วกับการไล่ตาม Totchi เพราะงั้น ถ้าหมอนั่นยังรักแล้วอยากได้ฉันจริง เค้าก็ควรจะทำอะไรบ้างน่ะนะ" Die ตอบก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ รู้สึกดีใจที่ได้เห็นน้ำตาของ Toshiya...อย่างน้อยมันก็ทำให้เขาได้รู้ว่า Toshiya ยังแคร์เขาอยู่ไม่มากก็น้อยล่ะ
"แล้วถ้าทุกอย่างมันไม่เป็นอย่างที่แกคิดล่ะ" Kaoru ถามต่อแล้วรีบเดินตาม Die ไป
"ก็สุดแท้แต่โชคชะตาจะกำหนดล่ะ" Die หัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะรีบวิ่งนำหน้าเพื่อนๆไป
♡~♡~♡~♡~♡~♡
0 ความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น