"แม่อยู่บ้านมั้ย อยู่มั้ย?...อยู่มั้ย?...ไม่อยู่~ฮ้า~ ทางสะดวก~" Die ที่เดินสำรวจบ้านตัวเองจนรอบตั้งแต่ชั้นสองยันสวนหลังบ้านถอนหายใจอย่างโล่งอก
"ย๊าก! แม่!!"
แต่แล้วก็ต้องตกใจเมื่อหันหลังกลับไปปะทะเข้ากับร่างๆหนึ่ง
"แม่อะไร!" Toshiya ถามด้วยอาการเหวอนิดๆ
"โธ่ ตกใจหมด...ก็นึกว่าแม่น่ะสิ" Die
เอามือมาลูบหน้าอกตัวเองเบาๆ ถึงไม่ใช่แม่
แต่ก็เป็นแม่ทูลหัวเชียวนะเออ
"สงสัยออกไปซื้อของหรือเปล่า" Toshiya
มองไปรอบๆบ้านที่เงียบสนิท
"คงงั้น ขึ้นห้องเถอะ
ฉันมีอะไรจะอวดนายตั้งเยอะ" Die ว่าแล้วก็รีบฉุดกระชากแขนของ
Toshiya ขึ้นห้องนอน
"ไหนๆ อะไรที่จะอวด" Toshiya ถามขึ้นเมื่อมาอยู่ในห้องของ Die แล้ว...สภาพห้องนอนกว้างนี้ยังแลดูเหมือนป่าสงวนอยู่ดี
รกรุงรังแถมมีกลิ่นตุๆด้วยอีก
"ฉันนี่ไง!" Die โยนกระเป๋านักเรียนไปอีกทาง
แล้วก็รีบถอดเสื้อสูทออก
"บ้า! จะมาอวดอะไร" Toshiya แย้งหน้าแดง แล้วเดินไปยังมุมรกๆของห้องเพื่อช่วยจัดให้เป็นระเบียบ
เขาทำอย่างนี้เสมอ เวลามาเล่นที่ห้องของ Die และ Die เองก็มักจะทำรกเสมอเพื่อให้เขามีอะไรทำ =A=
"โธ่~ เราไม่ได้นอนกอดกันด้วยร่างอันเปลือยเปล่ามานานแค่ไหนแล้ว
นายไม่อยากเห็นหุ่นใหม่ของฉันบ้างเหรอ บึกบึนขึ้นเยอะเลยนะ"
ว่าแล้วพี่แกก็ถลกแขนเสื้อเชิ้ตทำการเบ่งกล้ามโชว์
"เพ้อเจ้อ! เคยซะที่ไหน" Toshiya หันมามองยิ้มๆ แล้วจัดห้องหับให้กับ Die ต่อไป
"เดี๋ยวได้เคยวันนี้ล่ะ" Die พึมพำเบาๆ พลางมองหารีโมทมาเปิดแอร์
"กีต้าร์ตัวใหม่เหรอ?" Toshiya ที่เหลือบไปเห็นกีต้าร์ลายใหม่ของ Die เอ่ยถามอย่างสนใจ
"ฉันซื้อตอนที่นายบอกเลิกฉันน่ะสิ" Die
มองกีต้าร์ตัวสวยที่มีความหลังไม่ค่อยจะดีเท่าไร
เขาใช้เงินเก็บที่มีอยู่ในตอนนั้นไปถอยเจ้าตัวนี้มา
ทั้งๆที่เงินเก็บในตอนนั้นคิดว่าจะเก็บเอาไว้ไปเที่ยวต่างจังหวัดกับ Toshiya
หลังจากเรียนจบเป็นการฉลอง แต่พอถูกบอกเลิกไปตอนนั้น
เลยคิดว่าคงไม่ได้ใช้เงินนั้นแล้ว
ก็เลยเอาไปซื้ออุปกรณ์ที่จะใช้ทำมาหากินในอนาคตแทน
"..." Toshiya ถึงกับพูดไม่ออก
แล้วเดินไปนั่งข้างๆ Die บนเตียงใหญ่
"แต่จะไม่เลิกแล้วใช่มั้ย อย่าเลิกกันเลยนะ
มีไรต้องคุยกัน" Die ถามย้ำบ่อยจริงๆในเรื่องนี้
คงเพราะยังรู้สึกกลัวอยู่ตลอดเวลา ใบหน้ายิ้มแย้มเมื่อครู่
เศร้าสลดลงอย่างน่าใจหาย Toshiya เอื้อมมือไปดึงหน้า Die
เบาๆจนยืด
"ไม่เลิกหรอก รักขนาดนี้แล้วนี่" Toshiya
ยิ้มให้บางๆ Die ถึงกับยิ้มออกได้ในที่สุด Die
เอื้อมมือไปจับใบหน้าสวยนั้นไว้เพื่อจะมอบจูบให้ Toshiya ที่ถึงแม้จะเขินขนาดไหนก็ตาม
แต่ก็ยอมที่จะเปิดริมฝีปากรับจูบนั้นอย่างเต็มใจ เรียวลิ้นของ Die ค่อยๆแทรกเข้ามาเพื่อหยอกเย้ากับ Toshiya เหตุการณ์ทั้งหมดกำลังจะเป็นไปด้วยดี
(โดยไม่ต้องพึ่งไวน์!)แต่ทว่าก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงมือถือของ Toshiya เข้าซะก่อน
"เอ่อ โทษที" Toshiya ผละออกจาก Die และหาโทรศัพท์เครื่องสวยในกระเป๋ากางเกงออกมากดรับ
(Totchi!! Kaoru เค้าชวนฉันไปเที่ยวด้วย!!!!)
น้ำเสียงสดใสของ Shinya เปล่งมาตามสาย
จากนั้นพ่อคุณก็คุยกันอยู่สักพักก่อนจะวางสายไป Die เองก็นั่งมอง
Toshiya ด้วยอาการเซ็งๆ คนกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม
"ดูเหมือนเพื่อนนายจะเปิดใจให้ Shinya แล้วนะ" Toshiya หันมาพูดกับ Die
"Kaoru น่ะเหรอ" Die เลิกคิ้วสูงอย่างแปลกใจ
"เห็นว่าชวน Shinya ไปเที่ยววันเสาร์ด้วยล่ะ"
Toshiya เอ่ยต่อยิ้มๆ ดีใจกับเพื่อนที่จะได้มีความสุขเสียที
"ก็ดี...." Die ไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืดอะไรต่อ
อยากให้ Toshiya สนใจเรื่องของเราสองคนมากกว่าเรื่องอื่น
"มาต่อเถอะ" Die เลื่อนกายขึ้นไปนั่งบนหัวเตียง
พลางใช้มือตบที่นอนปุบๆ คล้ายกับอยากให้ Toshiya มานั่งข้างๆ
"ต่อบ้าอะไร" Toshiya ที่เริ่มไหวตัวได้ ก็โวยเสียงดังกลบเกลื่อนความเขิน
"อย่ามาออกนอกเรื่อง
นายเป็นคนรีเควสฉันเองนะ" Die ลอยหน้าลอยตาตอบ
"รีเควสอะไร นายล่ะพูดเองเออเอง" Toshiya
เริ่มหน้าแดงมากกว่าเก่า
"ฉันจำทุกคำพูดนายได้นะ Totchi"
Die เอ่ยยิ้มๆ พยายามกลั้นหัวเราะเอาไว้ เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายคงจะอาย
"ไม่ต้องมาพูดเลย ฉันกลับบ้านดีกว่า" Toshiya
เตรียมจะชิ่ง แต่ Die ก็รีบลุกพรวดไปขวางประตูไว้ก่อน
"ก็ได้ๆ โธ่~ ไม่ทำอะไรหรอกคร้าบ~"
Die เอ่ยน้ำเสียงทะเล้น ลาก Toshiya กลับมาที่เตียงตามเดิม
จากนั้น Die ก็ใช้ความมั่วนิ่มของตัวเองพลัก Toshiya ลงกับเตียงใหญ่พร้อมกับเอาร่างยักษ์ของตัวเองขึ้นคร่อม
"Die!!! เล่นอะไรเนี่ย" Toshiya ที่อยู่ใต้อาณัติของ Die เรียบร้อยแล้ว
ดันแผ่นอกกว้างนั้นไว้
"ป่าวเล่นสักหน่อย" Die เอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ
"งั้นก็ลุกสิ" Toshiya หลบสายตาลงด้วยความเขิน
"ก็กำลังรุกอยู่ไงครับ" Die ตอบหน้าตาย...(คงละรุกโว้ย!!/Toshiya)
"Die!!!..." Toshiya พยายามดันไหล่ของ Die
ไว้
"ฉันอยากอยู่แบบนี้นี่นา" Die ก้มลงจูบไปที่หน้าผากเบาๆ แล้วเลื่อนลงมาที่ริมฝีปากอีกครั้ง
คราวนี้เป็นจูบที่เนิ่นนานกว่าคราวที่แล้วมาก Die เองที่เห็นว่า
Toshiya เริ่มจะคล้อยตามเขาแล้วจึงผละออกจากร่างนั้นเล็กน้อยเพื่อปลดกระดุมเสื้อเชิ้ต
"เอ่อ Die..." Toshiya ก็รู้สึกกลัวขึ้นมาเหมือนกันกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น Die เองก็รับรู้จิตใจของอีกฝ่ายได้ว่ารู้สึกอย่างไร
จึงยิ้มให้พร้อมกับก้มลงจูบไปที่แก้มเนียนเบาๆ
"เอ้อ!! Die...รู้ป่ะว่าที่เล่นละครน่ะ
เพื่อนในห้องมันโบ้ยให้ฉันเป็นนางเอกด้วย" Toshiya เอ่ยขึ้นมาแล้วดันไหล่
Die ที่กำลังรุกหนักเรื่อยๆออก
"อาฮะ...ก็เหมาะนะ" Die พยักหน้ารับยิ้มๆ
"จริงๆ น่าจะเป็น Shinya มากกว่านะ
แต่รายนั้นบอกไม่ยอมเพราะอยากเล่นเป็นตัวร้ายน่ะ..." Toshiya ถึงกับเงียบไปเมื่อ Die เอาแต่จ้องหน้าเขาพร้อมกับรอยยิ้มนิดๆที่ทำให้เขารู้สึกเขินจนอยากจะมุดผ้าห่มหนี
"เอ่อ คือ..." Toshiya อ้ำอึ้ง เริ่มนึกอะไรไม่ออก
สภาพกึ่งได้เสียกันแบบนี้ดูยังไงวันนี้เขาก็คงไม่รอด Die สินะ
"อย่าพึ่งคิดเรื่องอื่นได้ป่ะ คิดแค่ว่า...ฉันรักนายมากก็พอ"
Die เกลี่ยผมที่ปรกหน้าอีกฝ่ายออกให้
"อ อืม" Toshiya พยักหน้าแล้วยอมที่จะเปิดริมฝีปากรับจูบอีกครั้ง
เสื้อเชิ๊ตแขนยาวสีขาวถูกปลดเปลื้องออกอย่างง่ายดายในเวลาไม่กี่วินาที
เรียวลิ้นยาวของ Die เริ่มลามเลียไปยังซอกคอ
และแผ่นอกเนียนเรียบ ก่อนจะหยุดขบเม้มอยู่ที่ยอดอกของอีกฝ่ายเล่น
"อ๊ะ..." Toshiya ครางออกมาเสียงหวานเมื่อปลายลิ้นอุ่นเริ่มไล้ลงต่ำ
ก็อกๆๆ...ๆๆๆ
"...หื๋อ?" Die เงยหน้าขึ้นมาจากหน้าท้องแบนเรียบของอีกฝ่าย
Toshiya ตาโตอย่างตกใจรีบผละออกจาก Die ทันที ต่างฝ่ายต่างกุลีกุจรรีบแต่งกายให้เรียบร้อยเหมือนเก่า...
(Die กลับมาแล้วเหรอลูก Die!) เสียงของผู้เป็นแม่ตะโกนโหวกเหวกอยู่ข้างนอก
(Die! หลับเหรอไงลูก??) แม่ยังเรียกไม่เลิก
"อะไรแม่!!" Die เปิดประตูพรวดออกมา
น้ำเสียงติดจะกระชากเล็กน้อยเพราะหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ
"ก็วันนี้เห็นเงียบๆ
ปกติจะเปิดเพลงกระหึ่มลั่นบ้านนี่นา อ๊ะๆ หรือพาสาวมาทำอะไร~" คุณแม่ตอบกลับแต่ก็ไม่วายแซวตบท้าย
"คุณแม่ สวัสดีครับ" Toshiya ที่เดินออกมาพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด แล้วดัน Die ให้ออกจากประตูไป
"ตายจริงอยู่กับ Totchi เองเหรอลูก
ไม่เจอนานเลย แม่คิดถึงมากเลยนะ" คุณแม่เอ่ยอย่างดีใจ
แล้วเอื้อมมือไปจับมือของ Toshiya มาแกว่งๆๆ
"ครับๆ ผมก็คิดถึงคุณแม่" Toshiya ยิ้ม
"งั้นอยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันนะ แม่ว่าจะทำสเต็ก
Die มันบ่นอยากกินน่ะ"
แม่เอ่ยต่อพลางหันไปมองลูกชายตัวแสบที่ทำหน้าท้องผูกอยู่ข้างๆ
"แกปวดขี้ก็ไปเข้าห้องน้ำไป Die มายืนทำหน้าบูดอยู่ได้" แม่ส่ายหน้าไปมาแล้วหันกลับมายิ้มให้ Toshiya
อีกครั้ง
"มีอะไรให้ผมช่วยมั้ยครับ?"
Toshiya ถาม
"งั้นเป็นลูกมือของแม่ดีมั้ย
ปะๆเข้าครัวกัน" ว่าแล้วคุณนายก็เดินนำลงไปยังชั้นล่าง
"อ๊ากกกกก!!!!!" Die แหกปากตะโกนลั่นบ้านแล้วตอนนี้ >A<
"อะไรน่ะ? มันร้องทำไม?"
แม่หยุดเดินแล้วหันไปหา Toshiya ที่เดินตามอยู่ข้างหลัง
"คือว่า...คงจะ....ผมก็ไม่รู้ครับ"
จริงๆน่ะรู้ว่ามันเพราะอะไร แต่มันพูดได้ซะที่ไหนกันเล่าคุณแม่~ ว่าลูกชายคุณแม่หงุดหงิดเพราะฟันผมไม่สำเร็จ (อะ หึๆๆ)
"งั้นปล่อยมันไปเถอะ
เจ้าลูกบ้าคนนี้ก็ชอบทำอะไรแปลกๆประจำ" แม่เอ่ยขำๆ
*-*-*-*-*-*-*-*
หลังจากมื้อเย็นผ่านพ้นไป Die ก็เดินมาส่ง Toshiya
ที่บ้าน ระหว่างทางก็ไม่มีใครพูดอะไร Die เองก็เอาแต่ถอนหายใจ
มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ส่วนอีกข้างก็ขยุมหัวตัวเองอยู่นั่นล่ะจนผมมันจะไม่เป็นทรงอยู่แล้ว
"Die"
"...อะไร" Die เอ่ยกลับงอนๆ
"แวะบ้านฉันมั้ย?" Toshiya ถาม
"อือ" Die ครางตอบเบาๆในลำคอ
อารมณ์และความรู้สึกที่เค้าว่าฟันสาวไม่สำเร็จมันเป็นอย่างนี้นี่เองใช่มั้ยเนี่ย
"...มีอะไรจะบอกล่ะ" Toshiya เอื้อมมือไปคล้องแขนของ Die ไว้แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่างไปจากเดิม
"..." รอฟัง
"พ่อกับแม่ฉันไม่อยู่ ไปบ่อน้ำพุร้อน 2 วัน" จบประโยคเท่านั้นล่ะ Die ก็หูหางตั้งขึ้นมาทันที
"มะ หมายความว่า เราจะได้กัน เอ้ย!
ได้อยู่กันสองคน โดยที่ไม่มีใครรบกวน??" Die หยุดเดินแล้วหันมาถาม
Toshiya น้ำเสียงแปลกใจระคนดีใจ
"ก็...อืม" Toshiya พยักหน้าน้อยๆ
พร้อมกับใบหน้าที่เริ่มแดงระเรื่อขึ้น
"โธ่~ แล้วทำไมพึ่งมาบอกตอนนี้
ฉันจะได้เก็บเสื้อผ้าแล้วมานอนเป็นเพื่อนนายที่บ้านไง
เอ๊ะ...แต่ไม่เป็นไรพรุ่งนี้เช้าฉันค่อยกลับบ้านไปอาบน้ำก็ได้นี่นา
แล้วค่อยไปโรงเรียนกัน ใช่ๆ เอางั้นล่ะๆๆ" Die พูดเองเออเองเสร็จสรรพ
Toshiya ก็ได้แต่พยักหน้าหงึกๆ ตามอารมณ์พี่แกไม่ทันจริงๆ
เดี๋ยวเครียดเดี๋ยวยิ้ม
"ปะๆ รีบกลับบ้าน
เด็กดีต้องรีบกลับบ้านให้ตรงเวลา" Die เอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริงแล้วรีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินนำ
Toshiya ไปก่อน
"หื๋อ?" Toshiya ทำหน้างงเมื่อใกล้จะถึงบ้านแล้วเห็นมีใครคนหนึ่งยืนด้อมๆมองๆอยู่หน้าบ้าน
"Miyabi มาทำไม?" Die ถามขึ้นเสียงดัง
"เอ่อ...ผมมาเพราะ...." Miyabi ที่เห็น Die เข้าก็ถึงกับผงะ
"อะไร?" Die ทำหน้างง
"มีอะไรเหรอ Miyabi" Toshiya ที่เดินเข้ามาใกล้ Die แล้วเอ่ยถามซ้ำอีกครั้ง
"ผม...เอาหนังสือมาคืน Toshiya san ครับ" Miyabi รีบตอบ Toshiya แล้วยื่นหนังสือให้
"เอ๊ะ? อ่านจบแล้วเหรอ"
Toshiya รับหนังสือแนวจิตวิทยาที่หนาเกือบนิ้วคืนจากอีกฝ่าย
"ครับวันเดียวจบ สนุกจนวางไม่ลง" Miyabi
ตอบ
"เหรอ ดีแล้วล่ะ ให้ข้อคิดดีๆเยอะเลยใช่มั้ย"
Toshiya ยิ้ม
"ครับ..." Miyabi ยิ้มตอบ
"เอาล่ะๆ คืนเสร็จก็กลับบ้านไป ฉันกับ Totchi
มีเรื่องที่ต้องทำ" Die ว่าแล้วโอบไหล่โชว์
พร้อมกับยักคิ้วให้ด้วย
"ถ้างั้น...ผมกลับก่อนนะครับ"...
"เข้าบ้านเร็ว Totchi กุญแจอยู่ไหน
เอามาๆ" Die เอ่ยเร่งพลางถูกไม้ถูมือ
"ไม่ปีนรั้วเข้าไปก่อนฉันเลยล่ะ เร่งจริง"
Toshiya บ่นแล้วเปิดรั้วให้ Die ทำท่าเฮแล้วรีบวิ่งนำไปก่อน
พอมาถึงห้องนอน Toshiya Die ก็ถลาเข้าใส่เตียงนอนใหญ่ทันที
"Miyabi ดูเศร้าๆนะ นายว่ามั้ย" Toshiya
ถามก่อนจะเอากระเป๋านักเรียนไปวางบนโต๊ะ
"เศร้าตรงไหน? มันก็เหมือนทุกวันนี่"
Die เอ่ยกลับอย่างไม่พอใจแล้วลุกขึ้นนั่ง
"ก็ดูจากแววตา แล้วก็รอยยิ้ม
มันดูฝืนๆไปหมดทุกอย่างล่ะนะ" Toshiya ทำหน้าคิด
"ห่วงมันมากนักเหรอไง
ไปเรียกมันมาโอ๋ซะเลยสิ" Die ประชดกลับ
"พูดอะไรน่ะ Die" Toshiya มองอีกฝ่ายด้วยหางตา เริ่มไม่พอใจนิดๆแล้ว
"..." Die เบือนหน้าหนีไปอีกทางไม่ตอบ
"ฉันอาบน้ำก่อนล่ะ" Toshiya ถอนหายใจแล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าใหญ่ Die ลุกขึ้นเดินตามก่อนจะคว้าตัวอีกฝ่ายมากอดจากทางด้านหลัง
"นายไม่เข้าใจจริงๆน่ะเหรอ
ว่าทุกครั้งที่ฉันหงุดหงิดมันเพราะอะไร" Die กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น
"...นายอย่าใจดีกับคนอื่นเกินไปได้มั้ย...แค่ฉันเห็นนายยิ้มให้มันฉันก็แทบจะเป็นบ้าแล้วนะ"
Die ซบหน้าลงกับไหล่ของ Toshiya
"ฉันไม่ได้คิดอะไรกับ Miyabi เลยนะ ต่อให้เค้ารู้สึกยังไงกับฉัน มันก็ไม่มีวันเป็นไปได้" Toshiya
ยกมือขึ้นมาลูบใบหน้าคมนั้นเบาๆ
"ก็ฉันหึง..."
"หึงโหดไปมั้ยนั่น ทำหน้ายังกับจะฆ่าคน" Toshiya
หัวเราะออกมาเบาๆ
แล้วแกะวงแขนที่เหนียวหนึบปานตุ๊กแกออกจากเอวของเขาก่อนจะหันหน้ามาหาอีกฝ่าย
"ก็ยังดีกว่านายไม่เคยหึงฉันเลย" Die
บ่นหน้างอคว้าเอวบางมากอดอีกครั้ง
"รู้ได้ไงว่าไม่เคย...แค่การแสดงออกมันไม่เหมือนกันเท่านั้นล่ะ"
Toshiya กอดอีกฝ่ายตอบพร้อมกับลูบหัวของ Die เบาๆเพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกใจเย็นขึ้นบ้าง...
"ฉันรักนายนะ Totchi" Toshiya ผละออกจาก Die เล็กน้อยก่อนจะยิ้มให้บางๆ
สายตาหลุบต่ำลงมองไปที่เสื้อเชิ๊ตของ Die ก่อนจะเริ่มปลดกระดุมออกให้ทีละเม็ด
"ไม่ต้องเอาใจฉันขนาดนั้นก็ได้มั้ง
แค่ลูบหัวก็พอ" Die เอ่ยยิ้มๆ
"ไม่ได้เอาใจ แค่ทำตามความรู้สึก" Toshiya
ก้มหน้าหลบอีกฝ่ายงุดๆเพราะเริ่มรู้สึกอายขึ้นมาเสียแล้ว
"งั้น...ฉันก็ขอทำตามความรู้สึกของฉันบ้างนะ"
Die เชยคางของ Toshiya ขึ้นเพื่อรับจูบ
ก่อนจะกดตัวของอีกฝ่ายให้นอนราบกับเตียงนอนใหญ่
เพื่อสานต่อสิ่งที่ค้างคาตั้งแต่อยู่ที่บ้านของเขา
"นายสวยมากเลย Totchi ไม่ต้องอายหรอก"
เมื่อปลดเปลื้องเครื่องแต่งกายของอีกฝ่ายออกจนหมดแล้ว Die ก็เผลอจับจ้องเรือนร่างนั้นอย่างหลงใหล
จน Toshiya ต้องยกมือขึ้นมาปิดดวงตาของ Die ไว้ด้วยความอาย แต่ Die ก็จับมือนั้นออกแล้วยกขึ้นมาจูบเบาๆ
ยิ่งทำให้ใบหน้าแดงระเรื่อหนักขึ้นไปอีก
"Die พอเถอะ ม ไม่อยากทำแล้ว" Toshiya
เอ่ยบอกเสียงเบา ในตอนนี้เขารู้สึกอายมากเลยจริงๆ
สัมผัสจากริมฝีปากของ Die ไม่ว่าจะสัมผัสไปยังส่วนไหนของร่างกายเขาก็สร้างความรู้สึกร้อนวูบวาบไปหมด
"ห้ามช้าไปแล้วล่ะ" Die ตอบก่อนจะฝังรอย Kiss mark ไว้ให้ที่ซอกคอของ Toshiya
หลายจุด Toshiya เองก็ไม่อยากจะนึกหรอกนะว่าทำไม
Die ถึงได้ดูเก่งกาจในเรื่องแบบนี้นัก
มันจะมาจากหนังสือโป๊ในห้องที่เรียงกันเป็นตึกสูงหรือหนังแผ่นที่เขามักจะเหลือบไปเห็นเสมอหน้าคอมเวลาที่ไปเล่นที่ห้องนอนของ
Die หรือเปล่า
"อ อ๊ะ อื้อ!" Toshiya เริ่มครวญครางหนักขึ้น
เมื่อปลายลิ้นอุ่นสัมผัสไปจนถึงส่วนที่อ่อนไหวที่สุดของร่างกาย Die ใช้ลิ้นตวัดไปมากับส่วนนั้นอยู่สักพักจนเขาไม่สามารถอดกลั้นมันได้อีกต่อไป
ของเหลวสีขาวขุ่นถูกปลดปล่อยออกมา Die ยกมือที่เปรอะเปื้อนของเหลวนั้นขึ้นมาเล็มเลียก่อนจะใช้นิ้วมือเรียวยาวของตัวเองแทรกผ่านเข้าไปในร่างกายของ
Toshiya ทีละนิ้ว
"อื้อ เจ็บ" Toshiya กำผ้าปูที่นอนแน่นเมื่อรับรู้ได้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่เพิ่มเข้ามาในร่างกายของเขาเรื่อยๆ
ถึงจะพอมีน้ำหล่อลื่นอยู่บ้าง
แต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้ครั้งแรกของเขาในวันนี้มันหายเจ็บไปได้หรอกนะ...Die ที่ขยับนิ้วเข้าออกสักพักแล้ว หยุดถอนนิ้วออกมา
และใช้ส่วนหนึ่งของร่างกายเขาแทรกเข้าไปแทน
"อ๊าา เจ็บ Die ฉ
ฉัน...อื้อ มะ ไม่..." Toshiya ถึงกับครางไม่ได้ศัพท์ ร่างกายของ
Die ที่แทรกเข้ามามันใหญ่โตมากกว่านิ้วเสียอีกยิ่งเพิ่มความเจ็บให้กับเขาอีกเป็นเท่าตัว
"อื้อ T Totchi นายอย่าเกร็งสิ"
Die เองก็รับรู้ได้ถึงร่างกายที่บีบรัดแน่น
มันทำให้เขาแทบจะควบคุมสติไม่อยู่ และเริ่มขยับกายเข้าออกอย่างช้าๆ
"ไม่ ฮึก...ฉันเจ็บ อื้อ" Toshiya ที่อยากจะทำตามยังไงก็ทำไม่ได้ Die จับขาของ Toshiya
แยกออกจากกันมากขึ้นเพื่อลดแรงเสียดทานที่มันอาจจะมีมากเกินไปจนทำให้
Toshiya เจ็บ
"Die ฉันเจ็บ...ฮึก อื้อ..." Toshiya
เอ่ยบอกเสียงสั่นเครือ ดวงตาเริ่มพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตา
"ไม่เป็นไรนะ...ฉันรักนาย Totchi"
Die หยุดขยับกายเพื่อให้อีกฝ่ายได้หยุดหายใจหายคอก่อนที่จะตายคาอกเขาไปก่อน
"ต แต่...แต่มันเจ็บ" Toshiya ส่ายหน้าไปมา เขาไม่รู้สึกอยากทำแล้วสิ ถึงจะรู้ว่าครั้งแรกเจ็บ
แต่มันก็เจ็บเกินกว่าที่เขาจะคิดเสียอีก
"..." Die ไม่ตอบอะไรแต่ก้มลงจูบที่หน้าผากของ
Toshiya เบาๆ
ก่อนจะเริ่มขยับกายอีกครั้งซึ่งค่อยๆเร็วและแรงขึ้นตามอารมณ์ที่มันไต่สูงขึ้นเรื่อยๆ
"อ๊ะ...อ๊า" Toshiya ที่กอด Die แน่นก็เผลอใช้เล็บจิกไปที่หลังของชายคนรักด้วย
Die ที่ถึงแม้จะรู้สึกเจ็บนิดๆ
แต่ก็ถือว่าเป็นปฎิกิริยาตอบรับที่ดีเหมือนกัน
"อื้อ"
ดูเหมือนพอขยับกายเข้าออกไปได้สักพัก ร่างกายของ Toshiya ก็เริ่มจะปรับตัวได้
ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอไม่หอบหนักเหมือนครั้งแรก
"หันหลังนะ" Die ก้มลงกระซิบบอกเสียงเบา
Toshiya พยักหน้าน้อยๆและทำตามอย่างว่าง่าย หลังจากนั้น Die
ก็แทรกกายกลับเข้าไปในร่างของ Toshiya อีกครั้ง
ความเร่าร้อนทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆอย่างยากจะห้ามใจอยู่ Toshiya เองก็ตอบสนองร่างกายของ Die ทุกอย่างเหมือนกับเด็กว่านอนสอนง่ายเลยทีเดียว
จวบจนเมื่อความต้องการมาถึงจุดสูงสุด Die ก็ค่อยๆถอนกายออกมา...เขาก้มลงมองดูที่เรียวขาสวยของ
Toshiya ที่มีเลือดผสมกับของเหลวสีขาวขุ่นไหลเป็นทาง
"ฉันรักนาย Totchi" Die ดึงร่างที่ดูเหมือนจะหมดสติไปแล้วเข้ามากอดอย่างทะนุถนอม...ในที่สุด...นายก็เป็นของฉันนะ
Totchi...
ในกลางดึกของคืนนั้นเอง Toshiya ก็เริ่มรู้สึกตัว
ภายในห้องนอนมีเพียงแสงสว่างจากโคมไฟ และหลอดดาว์นไลท์อีกหนึ่งดวงที่อยู่ตรงทางเดินเข้าห้องน้ำ
"ตื่นแล้วเหรอ" Die ที่นอนอ่านหนังสืออยู่ข้างๆเอ่ยถาม
"อืม" Toshiya ตอบพลางดึงผ้าห่มมาห่มให้ตัวเองมากขึ้น
แอบชำเรืองมอง Die ที่เอาเสื้อยืดของเขามาใส่
และตัวของเขานั้นก็อยู่ในชุดนอนแล้ว Die คงจะใส่ให้เขาสินะ
"นอนต่อเถอะพึ่งตี 1 เองนะ"
Die ปิดหนังสือที่อ่านลง ก่อนจะหันไปสนใจ Toshiya แทน
"อืม" Toshiya พยักหน้า...เหตุการณ์ก่อนหน้านั้น...มันทำให้เขารู้สึกเขินจนไม่กล้าที่จะมองตากับ
Die ตรงๆได้
"เอ่อ...เจ็บมั้ย" Die กระซิบถามเสียงเบา
"บ้า!ใครเค้ามาถามกัน" Toshiya เตรียมจะพลิกตัวหนี
แต่แล้วความเจ็บเสียดที่มาจากเบื้องล่างก็ส่งผลทันทีจนต้องนิ่วหน้าด้วยความทรมาน
"อ่าา ก็...เป็นห่วงนี่นา" Die ตอบกล้อมแกล้มไป ก่อนจะจัดท่านอนให้ Toshiya มานอนที่แขนของเขา
"...เหมือนคืนแต่งงานคืนแรกของพวกเราเลยเนอะ"
Die ชวนคุยต่อแล้วขำเบาๆกับความคิดของตัวเอง
"คิดไปได้นะ" Toshiya ทุบไปที่อก Die เบาๆ
"ฉันมีความสุขมากเลยนะ" Die บอกต่อ
"อื้อ" Toshiya ครางตอบ
"แต่...ขอโทษที่ทำนายเจ็บ"
"...เจ็บแต่ฉันก็มีความสุขแล้วกัน" Toshiya
ตอบเสียงเบามาก แต่เพราะความเงียบภายในห้องมันก็ไม่ยากต่อการที่เขาจะได้ยินเสียงนั้นหรอกนะ
"นายเร่าร้อนมากเลยล่ะ" Die แกล้งแหย่ไป แต่อีกฝ่ายก็เขินมากซะจนพูดอะไรต่อไม่ถูก... Toshiya เองก็รู้สึกอายเหมือนกันที่ตัวของเขานั้นแสดงความต้องการออกมาอย่างเปิดเผยขนาดนี้...
"อะๆ ไม่แกล้งแล้ว นอนๆ" Die ลูบหัว Toshiya เบาๆ....ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราในอ้อมกอดของกันและกัน...
~เช้ามืดของวันใหม่~
"ลุกไหวป่ะ" Die ที่ตื่นแต่เช้าเอ่ยถาม
Toshiya ที่งัวเงียลุกขึ้นนั่ง
"หื๋อ? กี่โมงแล้ว
ทำไมปลุกเช้าจัง" Toshiya ถามแล้วยกมือขึ้นมาขยี้ตา
นี่มันพึ่งตีห้าครึ่งเอง!
"จะซักผ้าปูที่นอนให้นายน่ะสิ ถ้าแม่นายมาเห็น
ฉันไม่อยากจะคิดแทน" Die ทำท่าขนลุกแล้วดึงผ้าห่มออกจากตัวของ
Toshiya ทำให้เห็นคราบเลือดอยู่หลายวงเลยล่ะ Toshiya ที่เห็นเข้าอย่างงั้นก็ตกใจเหมือนกัน
ไม่อยากจะคิดว่านั่นมันจะออกมาจากร่างกายของเขา
"ว่าแต่ลุกไหวมั้ย" Die ย่อกายลงตรงหน้า Toshiya
"คิดว่านะ..." Toshiya นั่งนิ่งช่างใจอยู่สักแป๊บ ก่อนจะลองขยับกายดู
"อื้อ...เจ็บ" แล้วก็ไม่ไหวจริงๆ
มันเจ็บเสียดแบบแปล๊บๆ!
"ค คือ...จะไปโรงเรียนไหวมั้ยอะ" Die
เอ่ยอย่างเป็นห่วง
"...วันนี้มีเรียนพละด้วย" Toshiya
ได้แต่ทำหน้าเจือนๆ นึกถึงตอนที่ต้องวิ่งรอบสนามเพื่อวอร์มร่างกายกัน
เขาก็คงไม่ไหวแล้วล่ะ
"งั้น...ลาดีกว่านะ"
"จะดีเหรอ?" Toshiya ถอนหายใจเฮือก
"แล้วลุกไหวเหรอ?" Die ถามกลับยิ้มๆ
"อุ้มฉันสิ!" Toshiya เริ่มเหวี่ยงใส่ ก็ไอ้ตัวต้นเหตุมันไม่ได้เจ็บแม้แต่นิด
เขาซะอีกโดนความรักจาก Die เข้าไปเต็มๆจนจุกจนเจ็บไปหมดแล้วเนี่ย!
"ได้หมดล่ะ แต่ถ้าอยู่โรงเรียนแล้ว
คงอุ้มไปไหนมาไหนไม่สะดวก" Die หัวเราะออกมาเบาๆ
ก่อนจะจัดการอุ้ม Toshiya จากเตียงแล้วมาวางบนพื้นพรมข้างล่าง
"เฮ้อ~ ต้องลาจริงๆเหรอเนี่ย
งั้นฉันโทรไปบอก Shinya ก่อน Die เอาโทรศัพท์ให้หน่อย"
"ฉันก็จะลาเป็นเพื่อนนาย" Die ยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วส่งมือถือของตัวเองให้ Toshiya
"...นายไปได้ก็ไปสิ จะมาลากับฉันทำไม" Toshiya
เริ่มเป็นห่วงความปลอดภัยของร่างกายตัวเอง กลัวว่า Die มันจะทำอีกน่ะสิ ดูจากสายตาและหน้าหื่นๆ
บางทีเหลือบไปมองยังเห็นมันแอบหัวเราะด้วยนะนั่น...น่ากลัวจริงๆ
>///<
"ก็วันเนี้ยจะเป็นพ่อบ้านซักผ้าให้นายไงที่รัก"
Die เอ่ยยิ้มๆแล้วรื้อผ้าปูที่นอนออกเพื่อเอาลงไปซัก...และสรุปว่าวันนี้ก็ได้ลาโรงเรียนกัน
เหตุผลเพราะ...ก้นป่วย! เดินไม่ไหว (ย๊ากกก!!/Toshiya) >.<
๑۩۩.. ..۩۩๑
โรงเรียน
"มันลาพร้อม Totchi แบบนี้
มันจะแอบหนีเที่ยวกันสองคนป่าววะ" Kyo เอ่ยถาม Kaoru
ที่เดินอยู่ข้างๆ ซึ่งแถมพ่วงมาด้วยหนุ่มน้อยหน้ามนนามว่า Shinya
"ฉันว่ามันน่าจะทำอย่างอื่นกันมากกว่า
ฮะๆๆๆ" Kaoru เองก็คิดไปได้แค่ทางเดียวเท่านั้นล่ะ
"ทำอะไรเหรอ Kaoru" Shinya ถามงงๆ
"ก็..." Kaoru ที่หันไปมองเห็นแววตาที่ดูใสซื่อก็ทำเอาเขาตอบไม่ถูกเลยจริงๆ
"เออกูรู้ละ ฮิ้ว~ สยิวแม่ง
ไอ้ Die เอ้ย~ชายได้ชายคือยอดชาย
กูนับถือเมิงงงง~" Kyo ถึงกับหัวเราะก๊ากออกมา
"แล้วเมื่อไร Kaoru จะทำแบบนั้นกับฉันบ้างล่ะ"
Shinya ถามกลับบ้างพร้อมกับรอยยิ้มเขินๆ
"อ่าา....หิวแล้วหาไรกินกันดีกว่า" Kaoru
แกล้งเฉออกนอกเรื่องด้วยความเขินไม่แพ้กัน...
"เอิ๊กก พวกนายอีกคู่เหรอ??" Kyo หันไปมอง Kaoru สลับกับ Shinya
"..." Kaoru ไม่ตอบอะไร
แต่รีบเดินดุ่มๆไปยังโรงอาหารแทน ส่วน Shinya ก็เกาะชายเสื้อของ
Kaoru เดินตามไปติดๆ
"อ้าว กูไร้คู่คนเดียวเหรอเนี่ย!!!" -*-
๑۩۩.. ..۩۩๑
0 ความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น