Come back to me : 6

เวลาล่วงเลยผ่านมานานเท่าไรแล้วไม่ทราบได้ ร่างบางภายใต้ผ้าห่มผืนสีขาวเริ่มขยับกายเล็กน้อย

"หือ?" Toshiya ที่ปรือตาตื่นมองไปรอบๆห้อง...สถานที่แบบนี้ ห้องพยาบาลของโรงเรียนนี่เอง

"มาอยู่นี่ได้ไงวะ?" Toshiya ยังคงนอนอยู่ไม่ขยับไปไหน พร้อมกับพยายามประมวลความคิดที่ไม่ค่อยประติดประต่อ

"เพราะไอ้ขวดนั่นแท้ๆ" พอเริ่มคิดได้ว่ามันเพราะอะไรถึงได้มานอนหมดสภาพอยู่ในห้องนี้ก็ทำเอาหน้าแดงขึ้นมาทันที...แถมเสื้อเชิ๊ตนักเรียนของเขายังถูกปลดกระดุมซะเกือบจะทุกเม็ดอีก Toshiya ถอนหายใจเฮือกแล้วรีบลุกขึ้นนั่งติดกระดุมอย่างรวดเร็ว

"เฮ้ย!!!!" Toshiya ร้องเสียงหลงอย่างตกใจ เมื่อหันไปที่ข้างเตียงก็พบกับนักเรียนหญิงรุ่นน้องสามคนที่ยืนมองมาที่เขาด้วยสายตาและรอยยิ้มแปลกๆ

"ท่าหลับรุ่นพี่น่ารักจังเลยค่ะ" สาวน้อยคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าเขินๆ

"เซะซี่มากเลยค่ะ!" อีกคนรีบเอ่ยต่อ! Toshiya คงไม่รู้หรอกว่าพวกเธอมายืนจ้องอยู่เกือบครึ่งช.มได้แล้ว

"อ เอ่อ" Toshiya ถึงกับพูดอะไรไม่ออก เขารีบฝืนสังขารลุกขึ้นยืนแล้วแต่งกายในชุดนักเรียนให้เรียบร้อย

"รุ่นพี่ Toshiya เป็นแฟนกับรุ่นพี่ Daisuke เหรอคะ" จากเหตุการณ์ทะเลาะกันที่ชมรมระหว่าง Die กับ Miyabi ก็กลายเป็นประเด็นศึกชิงนางขึ้นมาทันที แน่ล่ะ...สาวๆไม่น้อยที่ชอบ boy's love และมักจะจับให้รุ่นพี่ที่หน้าตาดีหน่อยคู่กับคนโน้นบ้าง คนนี้บ้าง แม้แต่คู่ของเขากับ Shinya ก็ยังเคยถูกจับคู่เป็นประเด็นเมาส์แตกมาแล้ว พอมาคราวนี้มีเรื่องกัน เขากับ Die ก็เลยถูกจับคู่สินะ...แถมยังจับถูกซะด้วย =w=

"พี่ขอตัวก่อนนะ จะกลับไปเรียน" Toshiya เอ่ยเสียงเบา พร้อมกับรอยยิ้มน่ารักบาดใจ

"เห็นมั้ยเธอ ไม่ปฏิเสธก็เท่ากับยอมรับนั่นล่ะ" เสียงซุบซิบยังคงแว่วมากระทบหูของ Toshiya

เขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู ตอนนี้เวลาประมาณ 11.30  คาบสามกำลังจะจบในอีกครึ่งช.ม ถ้าจะกลับห้องตอนนี้ก็คงเรียนไม่รู้เรื่อง แถมตอนนี้เขาก็ยังมีอาการปวดหัวอยู่ด้วย ขึ้นไปพักที่ดาดฟ้ารอจนกว่าจะพักเที่ยงแล้วกัน ระหว่างที่ยืนรับลมเย็นๆอยู่นั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังวิ่งรอบสนามคล้ายกับถูกอาจารย์ทำโทษอยู่ พอเพ่งมองดีๆ...นั่นมัน

"Die!" Toshiya เอ่ยอย่างตกใจ

"ไปทำอะไรให้ถูกทำโทษอีกล่ะนั่น" Toshiya ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วตัดสินใจวิ่งลงไปยังชั้นล่างเพื่อไปหา Die

"นั่น!...เด็กห้อง 2 ใช่มั้ย  Toshimasa!!" อาจารย์ที่กำลังคุมทำโทษ Die อยู่ชี้ไม้เรียวมาทาง Toshiya

"อ เอ่อ...คือ" Toshiya อ้ำอึ้ง

"โดดเรียนมาแบบเจ้า Daisuke ใช่มั้ย ดีเลยไปวิ่งรอบสนามสัก 5 รอบ" อาจารย์รีบเอ่ยต่ออย่างรวดเร็ว Die ที่วิ่งจนครบแล้วรีบเดินเข้ามาหา

"อาจารย์ครับ เจ้านี่ไม่ได้โดดเรียนนะ พึ่งออกมาจากห้องพยาบาล ใช่มั้ย?" Die เอ่ยด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ

"อ้าว? แล้วทำไมไม่กลับไปเรียน" อาจารย์มองหน้าหาเรื่อง

"ค คือ...ผม" Toshiya อ้ำอึ้ง เป็นครั้งแรกของเด็กที่ความประพฤติดีมาโดยตลอดอย่างเขา มาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้

"เอางี้ ไปตัดหญ้าแถวหลังห้องพักอาจารย์" ว่าแล้วก็ถูกทำโทษอย่างไม่ต้องสงสัย

"โธ่~ วัยรุ่นเซ็ง ไอ้ลุงนั่นหาเรื่องให้ทำอีกจนได้" Die เริ่มบ่นระหว่างทางที่เดินไปหลังห้องพักอาจารย์

"แล้วไปทำอะไรอีกล่ะ ถึงถูกทำโทษ แอบสูบบุหรี่อีกหรือไง ไหนว่าจะเลิก" Toshiya หันไปถาม

"บอกว่าเลิกก็เลิกสิ ฉันก็แค่โดดคาบสามมาก่ะจะไปหานายที่ห้องพยาบาลนั่นล่ะ ฉันแวะเอาของไปเก็บที่ชมรม เลยเจอกับไอ้ลุงนั่นเข้าไง" Die ยกมือขึ้นเสยผมที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ

"แล้วนายน่ะจะลงมาทำไมกัน แทนที่จะกลับไปเรียนซะ" Die บ่นต่อ

"...ก็เป็นห่วงนี่" Toshiya ตอบ

"แล้วนี่หายแล้วใช่ป่ะ"

"หายอะไร?"

"หายหื่น" Die ตอบ Toshiya เลยฟาดเข้ากลางหลังให้

"โอ๊ย! เจ็บนะ! คนยิ่งเหนื่อยๆอยู่ด้วย" Die บ่นหน้ามุ้ย เขาเหนื่อยจริงๆล่ะ จะเป็นลมแดดอยู่แล้วเนี่ย วิ่งรอบสนามห้ารอบ แถมไม่วายยังต้องไปตัดหญ้าอีก โว้ย~ นี่กุเป็นนักเรียนหรือกรรมกรวะ! Die ได้แต่นึกโกรธอยู่ในใจ

"อย่ามาพูดมาก" Toshiya พูดเสียงดังกลบเกลื่อน

"ชิ คอยดูนะ กลับบ้านไปนายเจอดีแน่ จะเอาคืนอย่างสาสมเลย" Die มองด้วยหางตา Toshiya ก็มองค้อนใส่

"ไหนล่ะที่ตัดหญ้า" Toshiya ถาม Die ที่นั่งยองๆลงกับหญ้าแล้ว

"นี่ไงที่ตัดหญ้า" Die ยกมือทั้งสองข้างให้ดู

"ใช้มือถอนหญ้าเนี่ยนะ?" Toshiya เอ่ยงงๆ

"ตัดหญ้าของไอ้ลุงนั่น ก็คือการทำแบบนี้นี่ล่ะ ทำตามลูกพี่นะจ๊ะลูกน้องที่น่ารัก" เนื่องจากถูกทำโทษมาหลายอย่างจนช่ำชองไปหมด เลยรู้การรู้งานดี

"นายน่ะไปทำตรงร่มๆนั่นเถอะ เดี๋ยวแดดๆฉันทำเอง" Die เอ่ยอย่างเป็นห่วง

"นายไหวเหรอ" Toshiya มองหน้า Die ที่เหงื่อโทรมกายอย่างนึกห่วง แล้วหาผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าส่งให้ Die เช็ดหน้า

"แหม~ ชื่นใจจัง" Die ยิ้มหน้าบานออกมาทันที พวกเขาสองคนช่วยกันถอนหญ้าอยู่สักพัก ก็มาหลบพักแดดอยู่ใต้ร่มไม้

"หิวข้าวแล้วอะ" Die เริ่มบ่น

"อีก 10 นาทีพักเที่ยง อดทนหน่อย" Toshiya หัวเราะ

"ตลกดีนะ เด็กเรียบร้อยอย่างนายต้องมาโดนร่างแหไปด้วย เพราะฉันแท้ๆ"

"เอาน่าปีสุดท้ายแล้ว โดนอะไรแบบนี้บ้างก็ไม่เห็นเป็นไร" Toshiya ยิ้ม

"ไปห้องพยาบาลกันมั้ย?" Die ขยับเข้าไปนั่งใกล้ Toshiya มากขึ้น

"ไปทำไม?"

"ก็ที่นั่นมีเตียง" Die ยิ้มเจ้าเล่ห์ Toshiya ถึงกับหน้าแดง ใช้มือผลักหน้าของ Die ให้ออกไปไกลๆ

"นายอนุญาตฉันแล้วนะ เพราะงั้น..." Die หยุดคำพูดไป เพราะ Toshiya ก็น่าจะเข้าใจดีว่าเขาหมายถึงอะไร

"จำไม่เห็นได้ว่าอนุญาตอะไร" Toshiya ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

"อ้อ~ อยากให้ฉันรื้อฟื้นให้ใช่มั้ย" Die แกล้งเอ่ยเสียงหื่น แล้วเปลี่ยนจากท่านั่งมาเป็นเอนกายนอนตักของ Toshiya แทน

"Die เดี๋ยวคนก็มาเห็น" Toshiya เอ่ยแล้วมองซ้ายขวาเลิกลั่ก

"ใครมาเห็นก็ช่างสิ" Die ตอบอย่างสบายอารมณ์ หนุนตักนุ่มๆไปก็ยิ้มไป

"ฉันยิ่งอยากให้ไอ้รุ่นน้องตัวแสบของนายมาเห็น...อะไรๆก็ Toshiya san~ Toshiya san ครับ~ ฮึ้ย ให้มันรู้ซะบ้างว่าของใครเป็นของใคร" Die แกล้งเอ่ยน้ำเสียงกระแนะกระแหนด้วยความหมั่นไส้

"ฉันก็ไม่คิดมาก่อนว่าเค้าจะชอบฉันขนาดนี้" Toshiya เอื้อมมือมาลูบหัว Die เบาๆ

"นายอย่าลืมนะว่าเพราะมัน พวกเราถึงได้โกรธกันบ่อยๆน่ะ นายล่ะมีแต่โกรธฉัน" Die เริ่มอ้อนอีกฝ่ายมากขึ้นด้วยการดึงมือข้างที่ว่างของ Toshiya มากอด

"ต่อไปฉันจะเชื่อนาย"

"...อืม" ดูเหมือน Die ก็ยังคงน้อยใจอยู่ในหลายๆเรื่อง แต่ก็พยายามที่จะไม่รื้อฟื้นอะไร...เกิดเป็นพระเอกมันต้องอดทน! (เหรออ??)

ติ๊งต่อง~ เสียงออดบอกเวลาพักเที่ยงดังขึ้น Die รีบกระเด้งตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เนื่องจากหิวข้าวเป็นทุนอยู่แล้ว

"ปะ กินข้าว~" Die รีบลากแขนของ Toshiya ไปทางโรงอาหารทันที พลางสอดส่ายสายตามองหาเหล่าผองเพื่อนทั้งสอง

"ไอ้ Die!! Totchi!" Kyo โบกไม้โบกมือเรียก

"ไง!" Kaoru ทักขึ้นเมื่อ Die กับ Toshiya เดินมา

"เฮ้ย...ท่าทางเหนื่อยๆไปทำไรกันมาวะ?" Kyo ตั้งข้อสงสัย

"อย่าบอกนะ Die ที่มึงโดดคาบ 3 น่ะ พากันไป...ว๊ายย~" Kaoru นึกไปก็หน้าแดงไป

"ตาหลกกก! กรูไปตัดหญ้ามา" Die ตอบกลับเซ็งๆ ถ้าพากันไปทำอะไรอย่างที่ Kaoru มันคิดจริงๆ เขาคงสุขขีสโมสรมากกว่านี้ล่ะ

"อ้าวไอ้นี่ แม่งมาเรียนดีๆไม่ชอบ เสือกไปแย่งงานภารโรง" Kyo ถึงกับหัวเราะก๊ากออกมา

"เมิงคิดว่ากรูอยากทำเหรอไง เพราะไอ้ลุงนั่นต่างหาก" Die มองตาขวาง

"เอ้อ Die Shinya ส่งข้อความมาว่ารออยู่โรงยิม ถ้าไงฉันไปหาก่อนนะ ไว้เจอกัน" Toshiya เอ่ยขึ้นหลังจากที่เปิดมือถือกดอ่านข้อความจบ

"ไม่กินข้าวก่อนเหรอ" Die มองหน้า

"ฉันจะไปกินกับ Shinya วันนี้มีซ้อมละครด้วยน่ะ" Toshiya ตอบ

"พวกฉันวันนี้ก็ต้องทำอุปกรณ์ให้พวกนายต่อ" Die พยักหน้า

"ถ้าไงเจอกันตอนเย็นนะ" Toshiya บอกก่อนจะรีบวิ่งไป

๑۩۩.. ..۩۩๑

 š›

"เฮ้ย Miyabi แกเอาจริงเหรอวะ มันเริ่มจะกลายเป็นเรื่องใหญ่แล้วนะเว้ย" Sakito เอ่ยห้าม Miyabi ที่เดินมาแถวที่เก็บรถจักรยานนักเรียน

"เอาจริง! คนอย่างฉันฆ่าได้หยามไม่ได้ ฉันโดนไอ้รุ่นพี่บ้านั่นมักชกมากี่ครั้งแล้ว นายเคยนับบ้างมั้ย! แล้วที่ฉันไม่โต้ตอบสักอย่างเพราะอยากให้ Toshiya san เห็นว่าฉันเป็นคนดี แต่แม่งดีให้ตายก็ไม่เคยมองกู" Miyabi เอ่ยอย่างแค้นเคืองแล้วเริ่มสอดส่ายมองหาจักรยานของ Die...แน่ล่ะวันนี้ Die ขี่จักรยานมา เขาที่ไปดักรอช่วงเช้าเห็นเต็มตา เลยจำรูปพรรณสัณฐานไว้

"ก็แกไปยุ่งกับคนรักของรุ่นพี่ทำไมเล่า" Sakito เองก็ไม่อยากจะเข้าข้าง Miyabi หรอกนะ เพราะถึงจะเป็นเพื่อนสนิท แต่ก็หลายครั้งเหมือนกันที่ Miyabi เป็นฝ่ายเริ่มก่อน และเป็นฝ่ายผิด

"เจอแล้วเว้ย~" Miyabi ยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วเข็นจักรยานออกมา

"...ไม่ฟังที่ฉันพูดเลยใช่มั้ย" Sakito ถอนหายใจเฮือก

"ไปดูต้นทางไว้" Miyabi สั่งแล้วเริ่มหาคีม ไขควงที่ไปขอยืมลุงภารโรงออกมาจากกระเป๋า

"ไอ้นี่!" Sakito ยกมือขึ้นมากอดอก ไม่ยอมทำตาม

"ไม่ดูก็ตามใจ งั้นมาช่วยกันเลย"...

“-_-“

░ ▒░ ▒░ ▒

เย็น

"สวัสดีครับรุ่นพี่สุดหล่อ~ ไป Karaoke กันมั้ยครับ ผมเลี้ยงเอง!" Miyabi ที่เดินมากับ Sakito เอ่ยทักทายกลุ่มของ Die อย่างสดใส

"อะไรนะ? แกยังกล้ามาชวนพวกฉันอีกเหรอ!" Kyo ทวนคำงงๆ มันจะมาไม้ไหนกันแน่ เมื่อไม่กี่วันยังมีเรื่องกับพวกเขาอยู่แท้ๆ แล้วไหงมาทำพูดดีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"เอ่อ ใจเย็นๆครับรุ่นพี่ คือว่าเจ้า Mi เนี่ย มันรู้สึกผิดที่ทำเรื่องไม่ดีไว้กับรุ่นพี่เยอะ ก็เลยอยากจะเลี้ยงเพื่อเป็นการไถ่โทษน่ะครับ" Sakito ช่วยพูดให้ต่อ

"ไถ่โทษงั้นเหรอ หึๆ" Die หัวเราะในลำคอ กุไม่เชื่อว่ะ

"ถ้าคิดจะไถ่โทษ คิดว่าแค่ Karaoke มันจะพอเหรอไง" Kaoru ผู้หน้าเลือดที่สุดในกลุ่มเดินเข้าไปประจันหน้า Miyabi มองหน้าแล้วกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ

"ก ก็ ล แล้วอยากจะได้อะไรเพิ่มล่ะคร้าบ~" Miyabi หัวเราะแห้งๆ

"เลี้ยงสเต็กไง!" Kyo ยิ้มร้าย แล้วหันไปหัวเราะคิกคักกับ Kaoru วันนี้ลาภปากโว้ย~

"เอ่อ...ราเม็งได้ป่ะครับ วันนี้ Karaoke ก่อน วันหน้าค่อยราเม็ง แฮะๆ" Miyabi ยิ้มแหยๆ

"ก็ด๊าย~" Kyo ตอบกลับเสียงสูง

"ฉันไม่ไป จะกลับบ้านกับ Totchi วันนี้พวกฉันมีนัดจะทำ เอ้ย! เดินเล่นกัน" Die ที่เกือบเผยไต๋ก็รีบพูดกลบเกลื่อนเสียงดัง

"ไปเถอะน่า น้องเค้าอุตส่าห์อยากคืนดีด้วย" Toshiya ที่รู้ความหมายสองแง่สองง่ามของ Die ดีก็รีบเอ่ยขัด แต่อีกนัยเขาก็อยากให้รุ่นพี่กับรุ่นน้องได้เข้าใจกันล่ะนะ ถ้า Miyabi มีเจตนาดีก็ไม่น่ามีอะไรเสียหาย

"โด่~ Totchi อยากกลับบ้านอ๊าา" Die เริ่มโอดครวญ มาดของหนุ่มมาดเท่ห์ไม่มีเหลือเลยตอนนี้

"เอ็งจะไปดีๆ หรือจะไปด้วยน้ำตา" Kyo เริ่มขู่ เพื่อนไม่ครบทีมไปกันก็ไม่สนุกน่ะสิ

"อะๆ ไปก็ได้ เชอะ" Die เบะปากเหมือนเด็กถูกขัดใจ

"แล้วนายล่ะจะไปด้วยมั้ย Shinya" Toshiya ถามเพื่อนร่างบางที่ยืนมอง Kaoru อยู่

"ไป" อันนี้ก็ตอบแบบไม่ต้องคิดอะไร =A=

"เอ่อ...รุ่นพี่ Die ขี่จักรยานมาใช่มั้ยครับ?" Miyabi แกล้งถามไป เพื่ออยากจะเข้าแผนที่ได้เตรียมไว้ช่วงเที่ยงกับ Sakito

"ไม่นี่" Die ส่ายหน้าไปมา

"ห๋า???" Miyabi ทำหน้างง

"ก็...ก็ตอนเช้าผมเห็นรุ่นพี่...ขี่มา" Miyabi เกาหัวงงๆ

"อ๋อ~ ฉันเห็นจักรยานจอดอยู่หน้าโรงเรียน ของใครไม่รู้เลยขี่เข้ามาน่ะ สงสัยของตาลุงพละมั้ง" Die ตอบก่อนจะเดินนำหน้าออกไปพร้อมกับเพื่อนๆ

"เข้าใจยังคนดีผีคุ้ม" Sakito หัวเราะเยาะให้ Miyabi

"แกจะบอกว่าฉันเป็นคนไม่ดีเหรอไง ชิส์" Miyabi มองตาหลับตาเหลือก แล้วถอนหายใจเฮือก รุ่นพี่เขานี่มันอะไรกันแน่...จักรยานคนอื่นก็ยังไปขี่ของเขาเข้ามา เอ้อ คนเรา...เขาก็ดันไปเข้าใจผิด ฮึ้ยย!! ผิดแผนหมดเลยโว้ย อุตส่าห์ตัดเบรคกับทำให้ให้โซ่จักรยานหลวมๆ งานนี้ก่ะให้ได้เลือดหน่อย ดันพลาด...

ณ Karaoke

"เอ่อ ผมขอเปิดซิงคนแรกเลยนะครับ ขอบคุณสำหรับเสียงปรบมือคร้าบ~" Miyabi  เอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใสผ่านไมค์ เสียงปรบมือไม่มีสักแอะ แต่พ่อคุณก็โค้งคำนับให้เหล่ารุ่นพี่และผองเพื่อนที่ตามมาสมทบอีกสองคนแทนคำขอบคุณที่ให้เป็นคนร้องก่อนคนแรก

"ฮาโหลๆ โอเคขอเพลงหน่อยเพื่อน" Miyabi หันไปหา Sakito แล้วเดินออกไปกลางฟลอ

"เพลงนี้ขอมอบให้กับคนดี ที่น่ารัก...เพลง คนที่แสนดี~" Miyabi เหล่ตามอง Toshiya พร้อมกับรอยยิ้มนิดๆ Die ที่เห็นเข้าอย่างงั้นก็เริ่มเปลี่ยนท่านั่ง ก่ะว่าถ้ามีลามปาม งานนี้ก็มีเตะแน่ๆ อย่าคิดว่าไม่รู้นะว่าหมายถึงอะไร!

"Music!!!" Kyo เอ่ยเสียงดัง

"ฉันเหมือนคนหลงทางหาไม่เจอกับความรัก~” Miyabi เริ่มโหยหวนหอนมาตามไมค์

“เออ จงหลงต่อไป อย่าเจอเลยความร้งความรัก” Die บ่นขึ้นมาลอยๆ

“แล้ววันหนึ่งเธอก็เข้ามา เข้ามาในชีวิต ฉันไม่เคยรู้สักนิดว่าเธอน่ะใช่เลย~” Miyabi ร้องไปก็หันมามอง Toshiya พร้อมกับส่งสายตาหวานเยิ้มมาให้

“แน่ใจว่ามึงไม่รู้!!” Die มองตาขวาง Miyabi ที่เห็นเข้าอย่างนั้นก็รีบหลบสายตามองไปทางอื่น

"Die ก็" Toshiya รีบปรามเสียงเบา

“.....เธอแสนดี ช่างแสนดี คนที่แสนดี~ จากเลวร้าย~ฮ้าาาา~  เธอทำให้มีความหมายให้ฉันได้รู้ว่า ว่าชีวิตของฉันนี้ จะขอมีเธอคนดีตลอดไป~"

"กุเริ่มคันตีนแล้วนะ" Die สบถกับ Kaoru เบาๆ ส่วน Toshiya ก็ได้แต่หัวเราะแล้วลูบหลัง Die เบาๆ ใจเย็นลูก ใจเยนน~

"จบแล้วคร้าบบบบ~ ขอบคุณครับ! ใครจะร้องต่อ!!! เชิญโลด" Miyabi เอ่ยต่อ

"กุเอง!" Kyo คว้าไมค์มา พลางส่งอีกไมค์ให้กับ Die

"Die มึงร้อง กุจะแร๊พ เอาเพลงป้าเบิร์ด Too Much So Much Very Much!!!" Kyo หันไปส่งซิกให้ Kaoru กดเพลงให้

"เอาจิงดิ!!!!...กุอายคน" Die มองหน้าเพื่อนอึ้งๆ ปกติเวลาไป Karaoke กับเจ้าเพื่อนตัวดี มันก็มักจะกดเพลงที่เขาร้องตามไม่ค่อยจะได้อยู่แล้ว นอกจากเพลงการ์ตูนที่มันชอบดูบ่อยๆ ก็ไม่เห็นมันจะร้องเพลงรักอะไรกับเขาเท่าไร

"ปรบมือๆๆ" Kaoru ช่วยกระตุ้น ทุกคนในห้องเลยตบมือกันให้เสียงดัง แต่รู้สึกเสียงหัวเราะจะดังกว่านะ

"เพลงนี้ขอมอบให้แด่คู่รักแห่งปี Toshimasa ห้อง 2  และ Daisuke ห้อง 6 ความต่างที่ลงตัวก่อเกิดเป็นความรักสุดแสนพิศดารพันลึกขึ้น ฮิ้วว~" Kyo เริ่มพล่าม ทำเอาทุกคนในห้องต่างหัวเราะกันดังกว่าเก่า จะมีก็แต่เจ้ามือของวันนี้ล่ะที่ทำได้เพียงแค่ยิ้มให้นิดๆ

"เฮ้ยๆ เอาไวน์ที่ Noisy ให้มากินสิวะ" Kaoru เมื่อนึกอะไรได้ก็เริ่มมองหาถุง

"ฮึ่ม...ฉันไม่กินนะ" Toshiya ส่ายหน้าไปมา...น้ำเปลี่ยนนิสัย และถึง Toshiya จะกินจริงๆ Die ก็คงห้ามอยู่ดี เดี๋ยวมาเอ็กซ์แตกอยู่นี่เป็นเรื่องอีก ไอ้ Mi มันยิ่งจ้องตาเป็นมันอยู่ด้วย

"ทำไม" Shinya ถามงงๆ

"ป ป่าว ยังไม่บรรลุนิติภาวะ นายก็อย่ากินล่ะ เอานี่ไป" Toshiya ยัดแก้วน้ำส้มใส่มือ Shinya แทน

เวลาล่วงเลยผ่านมาหนึ่งช.ม. Die กับ Toshiya ก็ขอตัวกลับก่อน

"Kaoru นายกลับบ้านทางเดียวกับ Shinya ไปส่งหน่อยสิ" Toshiya เอ่ยขึ้น Shinya ถึงกับรีบตีแขนให้หยุดพูด

"หือ? ฉันไม่เคยรู้เลยว่า Shinya กลับทางเดียวกับฉัน" Kaoru ยกมือขึ้นมาเกาหัว

"ปีสุดท้ายแล้ว ก็รู้ไว้ซะ" Toshiya หันไปยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ Shinya ที่ใบหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ

"ถ้าไงกลับก่อนล่ะ Kyo กลับบ้าน! ไอ้ Kyo!!!" Die เอ่ยเรียก Kyo ที่ยังเมามันส์กับการร้องเพลง

"ยังๆ ขออีกเพลง" ดูเหมือน Kyo กับ Miyabi จะกลายเป็นคู่ขาร้องเพลงไปแล้ว แถมมีการกอดคอกระโดดเตะขาอีก =w= พวกที่เหลือก็ทำรีวิวประกอบเพลงไป =_=

"เออ ถ้าไงกลับก่อนล่ะ" Die รีบฉุดกระชากแขนของ Toshiya ให้รีบออกมาทันที

"ไปบ้านฉันนะ" Die เอ่ยขึ้น

"ไปสิ ไม่ได้ไปตั้งนานแล้ว คิดถึงคุณแม่ของนายเหมือนกัน" Toshiya ที่ลืมเรื่องนั้นไปแล้วตอบตกลงไป Die ถึงกับลอบยิ้ม....ไวน์ยังเหลืออีกขวด เสร็จแน่เมิงงงงง!!!!!

ส่วนทางด้านของ Kaoru กับ Shinya นั้น ดูเหมือน Shinya จะเดินจ้ำไปแบบไม่รออะไร Kaoru

"เฮ้ย รอด้วยสิ" Kaoru บ่นอย่างเหนื่อยๆ จนมาถึงสถานีรถไฟ

"แก่แล้วก็เงี้ย เดินช้า" Shinya ค้อนใส่

"ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่านายก็กลับบ้านทางเดียวกันกับฉัน" Kaoru เอ่ยต่อ Shinya มองหน้าอีกฝ่ายแล้วก็ไม่พูดอะไร...ในสายตาของ Kaoru คงไม่เคยมีเขาอยู่เลยสินะ ย้อนไปเมื่อสามปีก่อนทั้งๆที่เคยเจอกันที่สถานีรถไฟแห่งนี้ แต่ดูเหมือน Kaoru จะจำเขาไม่ได้เลย 

ในวันนั้นเป็นครั้งแรกที่ลูกคุณหนูอย่างเขาได้ย้ายเข้าโรงเรียนใหม่และลองขึ้นรถไฟเพื่อมาโรงเรียนเอง คนในรถไฟแน่นมาก และเขาก็รู้สึกร้อนจะเป็นลมซะให้ได้ แต่ Kaoru ก็เป็นฝ่ายเข้ามาคุยกับเขาและส่งผ้าเช็ดหน้าให้เขาเช็ดเหงื่อ...ความประทับใจครั้งแรกในตอนนั้นมันทำให้เขารู้สึกชอบ Kaoru...เขาดีใจมากที่ Kaoru เรียนอยู่โรงเรียนเดียวกับเขา และพวกเราก็ได้มารู้จักกันอีกครั้งในฐานะที่เขาเป็นเพื่อนของ Toshiya...แต่ดูเหมือนว่า Kaoru จะจำอะไรเขาไม่ได้เลย มันน่าเจ็บใจเหมือนกันนะที่ไปแอบชอบคนที่ไม่เคยเห็นเราในสายตา

"อ๊ะ!" ระหว่างที่กำลังคิดอะไรเพลินๆบนรถไฟ ดูเหมือนจะมีตาแก่คนหนึ่งเดินมาที่หลังของเขาและกำลังลูบไล้อยู่บริเวณสะโพกและเลื่อนลงมาที่ก้น

"นี่ลุง ถ้าหื่นมากขนาดนั้น ก็ถอดกางเกงออกแล้วก็ทำตรงนี้เลยสิ" Kaoru รีบแหวกฝูงชนมาจนถึงตัว Shinya แล้วเอ่ยขึ้นเสียงดัง

"เอ่อ" ลุงหื่นนั่นถึงกับอายยกหนังสือพิมพ์ขึ้นมาปิดหน้าปิดตา พอรถไฟจอดสถานีก็รีบแจ้นลงไปทันที

"เฮ้ย Shinya ลงสถานีนี้เหมือนกันเหรอ" Kaoru เอ่ยอย่างตกใจแล้วรีบวิ่งตาม Shinya ลงไป

"Shinya เดี๋ยวสิบ้านนายอยู่แถวนี้เหรอ นี่ถัดไปจากบ้านฉันแค่สามซอยเองนะ" Kaoru ยังคงเดินตามมาเรื่อยๆ

"อืม" Shinya ตอบแล้วเดินก้มหน้าก้มตาไป

"นายโดนลวนลามแบบนั้นบ่อยๆเลยเหรอ วันหลังก็รู้จักตะโกนซะบ้างสิ หรือไม่ก็ต่อยมันเลยไอ้พวกโรคจิตนั่นน่ะ" Kaoru เริ่มเทศน์ต่อ

"..."

"นี่...Die มันเคยบอกว่านายชอบฉัน...จริงเหรอ?" Kaoru เอ่ยถามร่างบางที่เดินอยู่ข้างๆ Shinya ไม่ตอบอะไรแต่ก็ยังคงเดินอยู่เงียบๆเท่านั้น

"นี่นาย! ฉันอุตส่าห์ช่วยนายจากพวกโรคจิตนะ ขอบคุณก็ไม่มี พอถามอะไรไปก็ไม่ยอมตอบอีก!" Kaoru เอ่ยเสียงดังขึ้นกว่าเก่า

"แล้วใครขอให้นายช่วยกัน กำลังลูบได้ที่เลยล่ะ!" Shinya หันไปโต้กลับเสียงดังเช่นกัน

"งั้นนายจะบอกว่า! ที่ไอ้แก่นั่นมันลูบก้นนายน่ะ นายชอบงั้นเหรอ!!" Kaoru ทำหน้าแบบว่าเหรอหรามาก Shinya ถึงกับหน้าง้ำหน้างอ และในที่สุดน้ำตาที่สู้อุตส่าห์กลั้นแทบตายก็ไหลลงมายังกับเขื่อนแตกเลยล่ะ

"S Shinya" Kaoru ถึงกับอึ้ง

"ฮึก ฮือๆ" ร่างบางรีบวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

"เฮ้ย! Shinya เดี๋ยวสิ" Kaoru รีบวิ่งตามไป ทั้งๆที่ไม่ตามไปก็คงไม่เป็นไร แต่ทำไมเขาถึงกลับได้วิ่งตาม Shinya กันนะ

"Shinya! อะไรของนายเนี่ย! แล้วจะร้องไห้ทำไม! เป็นผู้ชายหรือเปล่านายน่ะ! เข้มแข็งหน่อยสิ!" เมื่อตามมาคว้าตัวได้แล้ว Kaoru ก็จัดการเทศน์ Shinya ซะชุดใหญ่

"ผู้ชายแล้วทำไม! เป็นผู้ชายแล้วร้องไห้ไม่ได้เหรอไง!" Shinya รีบเถียง พลางปาดน้ำตาที่เปรอะใบหน้าตัวเองออก

"แล้วจะร้องไห้ทำไมล่ะ อ่อนแอจริงๆ จะอยู่รอดได้มั้ยเนี่ยในสังคมโสมมแบบนี้น่ะ" Kaoru ถอนหายใจเฮือก บ่นเป็นคนแก่เลยล่ะ

"ทำไมฉันจะต้องมาถูกนายว่าด้วย ถ้าเกลียดฉันมากก็อย่ามายุ่งกับฉันสิ! ฉันจะเป็นยังไงก็ไม่ต้องมาสน แค่นี้ก็เสียใจมามากพอแล้ว!" Shinya เอ่ยเสียงเครือแล้วรีบเดินหนี แต่ Kaoru ก็รีบเดินตาม

"ฉันก็ไม่ได้เกลียดนายสักหน่อย" Kaoru เอ่ยขึ้นต่อ Shinya เองก็ยังคงก้มหน้าก้มตาเดินไปเรื่อยๆโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

"นี่ Shinya บ้านนายอยู่แถวนี้เหรอ" Kaoru ถามเมื่อเดินตาม Shinya มาได้สักพักแล้ว Shinya ก็ยังไม่ตอบอะไรจนเมื่อมาถึงบ้านหลังหนึ่งสไตล์ยุโรปที่ค่อนข้างจะใหญ่พอสมควร ซึ่ง Kaoru คาดว่าน่าจะเป็นบ้านของ Shinya

"อ้าว Shin Chan มาแล้วเหรอลูก แม่โทรหาก็ไม่ติด" คุณแม่ยังสาวที่ออกมายืนรอลูกชายที่หน้าบ้านเอ่ยขึ้นแล้วเดินเข้ามาหา

"เอ๊ะ! เพื่อน Shin Chan เหรอจ๊ะ" คุณแม่หันไปหา Kaoru ที่ยืนอยู่ข้างหลังลูกชาย เห็น uniform เดียวกันแบบนี้โรงเรียนเดียวกันแน่ๆ แต่ว่าเพื่อนของลูกชายคนนี้ไม่เคยเห็นหน้าเลยนี่สิ คุณแม่เริ่มทำหน้านึก

"ครับ ผมชื่อ Niikura Kaoru ครับ" Kaoru ตอบ

"เหรอจ๊ะยินดีที่ได้รู้จักจ้า~ งั้น Shin Chan ชวนเพื่อนเข้าบ้านนะ อยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันนะจ๊ะ Kaoru Kun" แม่เอ่ยต่อ

"แม่! ทำไมต้องไปชวน" Shinya เอ่ยขัดเสียงดัง

"อ้าว! เพื่อนอุตส่าห์มาทั้งที มีมารยาทหน่อยสิลูก" คุณแม่หันไปเอ็ดลูกชาย ก่อนจะหันไปยิ้มแย้มให้กับ Kaoru แล้วเดินนำเข้าบ้านไป 

"เชิญนั่ง" Shinya เอ่ยน้ำเสียงที่ฟังดูไม่ค่อยจะพอใจเท่าไร เมื่อมาถึงห้องนั่งเล่นแล้ว

"บ้านนายนี่น่าอยู่ดีนะ ต่างจากบ้านฉันลิบลับ" Kaoru เอ่ยแล้วมองไปรอบๆ

"บ้านนายเป็นยังไง" Shinya ถามงงๆ

"ไม่รู้สิ จะเอาหลังไหนล่ะ" Kaoru ถามยิ้มๆ

"พูดอะไรของนาย อยู่หลังไหนก็เอาหลังนั้นสิ" Shinya ตอบ

"ฉันต้องไปอยู่บ้านสองหลังน่ะนะ อาทิตย์หนึ่งอยู่บ้านพ่อ อีกอาทิตย์หนึ่งก็ไปอยู่บ้านแม่ พ่อแม่ฉันแยกกันอยู่น่ะ แย่งฉันที่เป็นลูกชายสุดที่รักกันใหญ่" Kaoru ตอบขำๆแล้วเอนหลังพิงกับโซฟาตัวนุ่ม

"เหรอ…" Shinya ถึงกับหน้าเจือน ถึงแม้จะเล่าเหมือนไม่ทุกข์ร้อนอะไร แต่ก็อดที่จะเห็นใจไม่ได้อยู่ดี

"มันไม่แย่ขนาดนั้นหรอกน่า ตอนนี้คุณตาก็ยกคอนโดหรูกลางกรุงให้ฉันแล้วด้วย ฉันคิดว่าฉันอาจจะไปอยู่ที่นั่น ตัดปัญหาที่ต้องย้ายไปย้ายมาที่บ้านพ่อบ้านแม่น่ะ" Kaoru บอกต่อซะยาวยืด Shinya เองก็รู้สึกดีใจเหมือนกับได้รู้จัก Kaoru มากขึ้นไปอีก

"ทานขนมรอก่อนนะจ๊ะ Kaoru Kun เดี๋ยวแม่ใกล้เตรียมอาหารเสร็จแล้ว" แม่ที่ยกน้ำหวานและขนมมาบริการเอ่ยขึ้น

"ครับ ขอบคุณครับ" Kaoru ยิ้มรับ

"จ่ะ" แม่ยิ้มตอบแล้วเดินออกจากห้องนั่งเล่นไป

"จ้องหน้าฉันอีกแล้วนะ Shinya" Kaoru เอ่ยแซวขึ้น

"ไม่มองหน้าจะให้มองเท้าหรือไง" Shinya ตอบกลับกวนๆบ้าง แล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทาง Kaoru หัวเราะออกมาเบาๆเห็นท่าทางแบบนี้ดูก็รู้ว่าคงงอนที่ถูกเขาว่าแน่ๆ

"ก็อย่ามองมากนักสิ เขินเป็นเหมือนกันนะ" Kaoru เองก็ใช่ว่าจะไม่รู้สึกเขิน ทุกครั้งที่รู้ตัวว่าถูกจ้อง เขาก็มักจะเอ่ยอะไรเสียงดังกลบเกลื่อนเสมอ และในบางครั้งมันก็กลายเป็นทำร้าย Shinya ไปโดยที่เขาไม่รู้ตัว

"เด็กๆจ๊ะ อาหารพร้อมแล้วจ้า~" คุณแม่เดินเข้ามาเรียก พวกเขาทั้งสองคนจึงเดินไปที่ห้องอาหารด้วยกัน และในวันนี้ Kaoru ก็ได้เป็นหนึ่งในโต๊ะอาหารค่ำวันนี้ของครอบครัว Tarechi

"วันนี้คุณพ่อกลับดึกน่ะจ่ะ ได้ Kaoru Kun มาทานข้าวด้วยอีกคนก็หายเหงาเลย" แม่เอ่ยขึ้นยิ้มแย้มเต็มที่ ดูท่าจะถูกใจ Kaoru จริงๆ

"ครับ คุณแม่ทำอาหารอร่อยมากเลยนะครับ น่าอิจฉา Shinya ที่ได้ทานทุกวัน" Kaoru เองก็เอ่ยชมไปบ้าง อาหารตรงหน้านี้มีเยอะพอจะเลี้ยงคนได้ประมาณห้าหกคนเลยล่ะ และแถมยังถูกปากแทบจะทุกจาน

"ถ้าอย่างงั้น Kaoru Kun ก็แวะมาทุกวันสิจ๊ะ จะได้ทานกับแม่ทุกวันด้วย" แม่เอ่ยต่อดี้ด้าเต็มที่ Shinya หันไปมองคู่สวีทหวานแว๋วที่คุยกันอยู่สองคนข้ามหัวข้ามหางเขาเหลือเกิน

"ถ้าคุณแม่อนุญาตอย่างงี้งั้นผมจะมาฝากท้องบ่อยๆนะครับ" Kaoru บอกต่อพร้อมกับหัวเราะอย่างสนุกสนาน Shinya มีแอบหันไปค้อนใส่

และเมื่อทานอาหารเย็นเสร็จ Kaoru ก็เดินตาม Shinya ขึ้นห้องไป

"ไม่กลับบ้านเหรอไง" Shinya ถามขึ้นเมื่อเข้ามาอยู่ในห้องแล้ว

"นายเองก็อยากให้ฉันอยู่แท้ๆ ยังจะมาถาม" Kaoru เอ่ยอย่างรู้ทัน

"บ้า หลงตัวเอง" Shinya ค้อนใส่แล้วหารีโมทมาเปิดแอร์ และเปิดโทรทัศน์

"จะตอบฉันได้ยัง ว่าชอบฉันหรือเปล่า" Kaoru ยังคงเซ้าซี้ต่อ

"ฉันจะไม่มีวันบอกนายเด็ดขาด" Shinya บ่นหน้าบู้ Kaoru ถึงกับหัวเราะออกมาในความน่ารัก

"เหรอครับบบ??" ไม่บอกก็รู้นานแล้วเว้ย! Kaoru คิดในใจ

"ผู้ชายปากหมา  มันน่าชอบตรงไหน" Shinya มองหน้า Kaoru แล้วเริ่มวิเคราะห์

"เฮ้ย หลอกด่าฉันเหรอไง เดี๋ยวจับปล้ำเลยนี่ บรรยากาศยิ่งให้ๆอยู่" Kaoru เอ่ยกลับขำๆ ห้องนอน Shinya มันให้ความรู้สึกโรแมนติกน่านอนและน่าทำอะไรบางอย่างมากๆ....บ๊ะ! คิดไปนู่น

"...ให้พูดจริงๆมั้ย" Shinya เอ่ยต่อหลังจากเงียบมานาน

"มีพูดไม่จริงด้วยเหรอ" Kaoru เองก็ยังไม่วายแซวไปเรื่อย

"หยุดจริงจังสักเรื่องมันจะตายเหรอไง คนยิ่งซีเรียส" Shinya เองก็ใจเต้นจนไม่เป็นอันจะทำอะไรแล้ว เขาต้องข่มใจขนาดไหนกัน กับการมีคนที่แอบชอบมานานแสนนานอยู่ตรงหน้า

"ขอโทษๆ พูดมาๆ" Kaoru หัวเราะเบาๆ แล้วพยักหน้า

"...ค คือ ฉันชอบนายจริงๆนะ ฉันรู้ว่าฉันไม่ใช่ผู้หญิง ไม่ใช่นางแบบ นางงาม...นายคงไม่มีวันชอบฉันได้ แต่...ฉันแค่อยากจะบอกให้นายได้รับรู้ความรู้สึกของฉันก็เท่านั้นล่ะ" Shinya เอ่ยบอก

"แล้ว..." Kaoru หยุดพูดไป เพราะ Shinya เหมือนอยากจะพูดอะไรต่อ

"...ก็แค่นั้นล่ะ ฉันดีใจมากเลยนะที่ได้อยู่กับนายสองคนวันนี้น่ะ" Shinya บอกต่อ

"ตอนแรกฉันก็ไม่แน่ใจน่ะนะที่ Die บอกว่านายชอบฉัน นายไม่เห็นมีท่าทีอะไรแบบนั้นเลยนี่นา พวกเราเหมือนคู่กัดกันด้วย ฉันแซวนายไป นายก็กัดตอบ จะเรียกว่าไงดี เหมือนกวนตีนกันอะ ฮาๆๆๆ" Kaoru นึกไปก็ขำไป

"ไม่เชื่อเหรอ" Shinya เริ่มน้ำตาคลอ เซนซิทีฟมากวันนี้...

"ป ป่าว นายอย่าร้องไห้สิ" Kaoru ถึงกับหยุดหัวเราะ

"ฮึก...ฮือๆ" เอาแล้วไง ร้องจนได้

"ถ้าวันเสาร์ฉันชวนไปดูหนังน่ะ จะหยุดร้องมั้ย?"

"เอ๊ะ?" Shinya มองหน้าอย่างตกใจแล้วรีบเช็ดน้ำตาออก

"ก็...อยู่ในช่วงศึกษาลองใจกัน ก็ทำตัวดีๆหน่อยล่ะ ถ้าผ่านขั้นนี้ไปได้ต่อไปก็อาจจะได้เป็นแฟนของ Niikura Kaoru ทายาทบริษัท Niikura กรุ๊ปเชียวนะ" Kaoru เอื้อมมือไปลูบหัว Shinya อย่างเอ็นดู

"จริงเหรอ? เสาร์นี้เหรอ กี่โมง?" Shinya ถามอย่างดีใจ

"เอาเป็นว่าเก้าโมงเช้าฉันจะมารับนายที่บ้านแล้วกัน" Kaoru ตอบ

"จริงเหรอ? แล้ว...แล้วฉันจะได้ไปเล่นที่บ้านของนายมั้ย จะได้ไปห้องนอนของนายมั้ย" คำถามมาอย่างถล่มทลาย Shinya ดูต่างจากตอนที่อยู่ในโรงเรียนอย่างสิ้นเชิงเลยล่ะ ตอนนี้ดูน่ารักมากมาย ยังกับเด็กๆที่ได้ของที่ถูกใจยังไงอย่างงั้น

"ได้สิ ถ้าไงวันเสาร์นี้นะ" Kaoru หัวเราะกับท่าทางกระตือรือร้นนั้น คนอะไรร้องไห้ แล้วก็ยิ้มได้ในเวลาเดียวกัน

"อีกสองวัน" Shinya อมยิ้มแล้วเริ่มนับนิ้ว

❤ ‿❤

เอิ๊กกกก ไม่นึกว่าจะแต่งรอดมาถึงตอน 6 ได้ คิดว่าจะไม่ให้เกิน 10 ตอนจะทำได้มั้ยล่ะนั่น =_= คราวนี้มีคู่ของ Kaoru กับ Shinya ด้วย น่ารักดี วะ ฮาๆๆ^^ ออกแนวไร้สาระไร้แก่นสารอีกเหมือนเดิม 55+  ก็อ่านฮาๆ คลายเครียดไปล่ะน้า~ แล้วก็ขอบคุณที่ติดตามนะฮับ