วันนี้วันจันทร์แล้ว เหล่านักเรียนห้อง 6 ต่างนัดกันมาแต่เช้าเพื่อมาทำอุปกรณ์ที่จะใช้ในการประกอบฉากแสดงให้กับห้อง 2 ซึ่งทางห้อง 2 นั้นก็ได้ list รายการมาให้ส่วนหนึ่ง และได้ออกเงินจำนวนหนึ่งมาช่วยแล้ว Die เองก็เลยถือโอกาสลากเพื่อนทั้งสองมาช่วยกันทำงานแต่เช้าด้วย
"ยังไม่คืนดีกันเหรอ" Kaoru ถาม Die อย่างเป็นห่วง เพราะเพื่อนที่สดใสร่าเริงเสมอแม้วันมามาก กลับดูหม่นหมองหน้าตาเหมือนคนอดหลับอดนอน
"อืม..." Die ตอบเสียงเบา
"ไม่สมกับเป็นนายเลยว่ะ ไปสูบบุหรี่แก้เซ็งกันมะ" Kaoru ชวน
"ไม่...ฉันเลิกจริงๆแล้ว" Die ตอบก่อนจะยกถังสีไปล้าง
"ปล่อยมันไปก่อนเถอะ สภาพมันเหมือนตอนถูก Totchi บอกเลิก" Kyo หันไปพูดกับ Kaoru ที่นั่งอยู่ข้างๆ
"เฮ้ย Die! ฝากเอาแปรงที่ห้องพักครูมาเพิ่มอีก 3 อันนะ" เสียงของเพื่อนร่วมห้องตะโกนสั่ง Die ที่กำลังจะเดินออกจากห้องไป
"อืม รอแป๊บ" Die ตอบกลับ
"เอ่อ...รุ่นพี่ใส่ผ้ากันเปื้อนแล้วน่ารักจังนะคะ" เสียงของรุ่นน้องที่มาด่อมๆมองๆเอ่ยชม Die
"ขอบใจนะ" Die ยิ้มรับ
"สีหน้าไม่ดีเลย ไม่สบายหรือเปล่าคะ" สาวอีกคนเอ่ยถามแล้วรีบเดินตาม Die ไปเรื่อยๆ
"ป่าว สบายดี เหนื่อยนิดหน่อยน่ะ" Die ตอบแล้วเดินลงมาเรื่อยๆจนถึงชั้นล่าง พยายามเร่งฝีเท้าให้เร็วเท่าไร สาวน้อยสองคนก็ยังคงรีบเดินตามเขาอยู่ต้อยๆ แถมยังอาสาช่วยเขาล้างถังสีอีกนี่สิ Die จึงปล่อยให้พวกนั้นทำไป ส่วนตัวเขาก็แยกไปขอแปรงทาสีกับอาจารย์ ที่ห้องพักเพิ่ม
"อ้าว Die มาแต่เช้าเป็นด้วยเหรอ” Shinya ที่แวะมาเอาหนังสือกับอาจารย์ที่ห้องพักเอ่ยทักทาย
“อ้อ ก็มาทำอุปกรณ์ให้ห้องนายนั่นล่ะ” Die ตอบกลับ พลางชูแปรงทาสีให้ดูประกอบ
“เหรอ...แล้ว Kaoru ได้มาแต่เช้าด้วยมั้ย” Shinya ถามต่อเสียงเบา
“มาสิ” Die หัวเราะออกมาน้อยๆ
“เหรอ” Shinya ไม่พูดอะไรต่อ
“ไปห้องฉันมั้ยล่ะ กำลังวุ่นๆมั่วๆกันอยู่ ไปช่วยกัน” Die ชวน
“...เดี๋ยว Kaoru กัดฉันอีก” Shinya ที่ถึงแม้จะสนใจมาก แต่ก็ไม่กล้าไปเท่าไร
“มันไม่ใช่หมาสักหน่อย ฮาๆ ปะไปกันเถอะ” ว่าแล้วก็แวะไปเอาถังสีกับรุ่นน้องที่อาสาล้างให้ ก่อนจะพากันกลับห้องเรียน
“แหม~ ไปแป๊บเดียว ได้สาวควงกลับห้องเลยนะ” Kyo เอ่ยแซว Die ที่เดินกลับมาพร้อม Shinya
“คู่ดูโอ้นายหายไปไหนอะ Shinya” Kaoru แซวต่อ
“ยังไม่มา” Shinya ตอบ แล้วทรุดลงนั่งกับพื้นข้างๆ Die
“เอ้อ เมื่อวันก่อน...นายไปมีเรื่องไรกับเจ้า Miyabi พวกนายรุมกระทืบมันเหรอ” Shinya เมื่อนึกอะไรออก ก็รีบถามทันที
“รุมกระทืบอะไร ? บ้าเหรอ” Kaoru เอ่ยเสียงดัง
“ก็มีแต่ไอ้ Die นี่ล่ะ ที่จัดไปหนึ่งดอกซะหน้าหันเลย” Kyo เริ่มนึกไปถึงวันเสาร์ที่มีเรื่องกันที่สวนสนุก โดนเด็กปากดีนั่นพูดใส่ไม่เท่าไร พี่ Die แกก็เลือดขึ้นหน้าแล้ว ดีหน่อยที่วันนั้นพวกเขาไปกันด้วยเลยพอห้าม Die มันได้ ไม่งั้นไอ้ Mi มันได้เละคาเท้า Die ไปแล้วล่ะ
“แต่มันก็กวนตีนจริงๆนะ เป็นฉันก็ยังเกือบอดไม่ได้ เด็กอาไร้~” Kaoru เองที่ถึงแม้จะเป็นคนที่ใจเย็นที่สุดในกลุ่ม ก็ยังเกือบทนไม่ได้กับคำพูดของ Miyabi มันก็สมควรแล้วล่ะที่โดนต่อย
“แค่ต่อยเหรอ ? แต่ทำไมสภาพมันวันนั้น ดูเหมือนผ่านตีนมาไม่ต่ำกว่าสิบตีนเลย” Shinya เริ่มเล่าไปถึงวันเสาร์ที่แล้ว
“เฮ้ย บ้าเหรอ ฉันแค่ต่อยเองนะ” Die รีบบอกต่อ
“...ไอ้เด็กนั่นมันคิดไรพิเรนอยู่แน่ๆ” Kyo เอ่ยขึ้นมาขำๆ
“แหงล่ะ ใส่ไฟนายเต็มที่เลยนะ Die ฉันจะบอกให้” Shinya เริ่มฟ้อง
“ฮะ?? มันพูดอะไร” Die ทิ้งงานทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้า แล้วหันไปมาสนอกสนใจในสิ่งที่ Shinya กำลังจะเล่า
“Totchi บอกว่าเห็นรูปนายจากกล้อง Miyabi นายอยู่กับเด็กผู้หญิง มันก็มีรูปนายหลายรูปเลยน่ะนะ”
“นั่นไง! แม่งกุโดนแล้ว!” Die ตบหน้าขาตัวเองดังป๊าบ
“เมียมึงหูเบาว่ะ Die” Kyo หัวเราะก๊าก
"ฮะๆโอ้ย~ ไอ้ Die เอ้ย ไอ้เด็กนั่นนี่มันสุดยอดเลยแฮะ" Kaoru หัวเราะเป็นลูกคู่กับ Kyo ทันที
"พวกแก! ใช่เพื่อนกันจริงๆหรือเปล่าวะ จะสมน้ำหน้าฉันไปถึงไหน เห็นความเศร้าของฉันเป็นเรื่องตลกหรือไง!!" Die พูดจบก็ไปนั่งหลบอยู่ตรงมุมห้อง งอนแล้วเว้ย!
"ฮะๆๆ เอาล่ะๆ มาๆ ไม่หัวเราะแล้ว" Kaoru พยายามกลั้นเสียงหัวเราะอย่างสุดความสามารถแล้วไปลากตัวของ Die ให้ออกมาจากมุมมืดของห้อง Shinya มองสามหนุ่มสามมุมขำๆ ไอ้พวกนี้มันน่ารักดีแฮะ...
“โอ๋ๆ แต่ช้าแต่ อย่างอนนะบัฟๆ” Kyo รีบเข้าไปโอ๋เพื่อน
“ไม่ต้องเลย!” Die มองตาขวาง
“ว่าแต่ จะเอาไงล่ะ” Shinya ถามต่อ
“ไปดักต่อยมันอีกสักหมัดปะ ไหนๆคิดว่าเรารุมมันกันแล้ว” Kyo เสนอ
“บ้าน่ะ! ฉันคิดว่าอยู่นิ่งๆ แล้วก็เฉยๆกันก่อนดีกว่า” Kaoru เสนอความคิดที่แน่นอนล่ะว่ามันต้องดีกว่า Kyo
“อืม” Die พยักหน้าหงอยๆ
“...ช่วงเที่ยงๆกินข้าวเสร็จก็แวะไปที่โรงยิมสิ พวกฉันจะเริ่มซ้อมละครกันด้วย” Shinya บอกต่อ
“พวกฉันซ้อมดนตรีน่ะ แต่ยังไงจะแว๊บไปนะ” Die เอ่ยด้วยน้ำเสียงหดหู่
“Totchi รักนายมากนะ ไม่งั้นคงไม่ร้องไห้หรอก” Shinya เอ่ยให้กำลังใจ
“...เหรอ” ใบหน้าบึ้งตึงของ Die ค่อยๆมีรอยยิ้มระบายบนใบหน้า
“ก็แค่เข้าใจผิดกันนิดหน่อยเองนี่นา อย่าปล่อยให้ไอ้เด็กบ้านั่นมันมาแย่ง Totchi ได้นะ” Shinya เองก็ยิ้มตามออกมาด้วยกับรอยยิ้มของ Die และดูเหมือน Die จะละทิ้งงานทุกอย่างและลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปเสียแล้ว เดาได้ง่ายๆเลยคือ คงไปรอ Toshiya มาโรงเรียนแน่นอน
“เป็นคนดีเหมือนกันนะนาย” Kaoru เอ่ยขึ้น
“ฉันก็แค่อยากช่วยให้คนรักเค้าเข้าใจกัน เผื่อความรักของฉันจะสมหวังบ้างก็เท่านั้น” Shinya ยักไหล่ ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปอีกคน
“ฮิ้ว~ ไม่สนเจ้านั่นเลยเหรอวะ ให้ท่าแกซะขนาดนี้แล้วน่ะ” Kyo เอ่ยแซวต่อ
“กุบอกแล้วไง ว่าแฟนกุต้องเป็นนางแบบ กับนางงามเท่านั้นเฟ้ย!” Kaoru ยังคงเน้นย้ำเจตนารมณ์เดิม ชาตินี้จะหาได้สักทีมั้ยล่ะเพ่~ =_=
Die เดินผิวปากอย่างอารมณ์ดีมาตามทางเดิน ก็เพียงแค่ประโยคที่ Shinya พูดว่า Toshiya ร้องไห้ และรักเขามาก มันก็ทำให้เขาที่จิตใจห่อเหี่ยวหมดกำลังใจ เข้มแข็งขึ้นมาได้อย่างมหาศาล เขาคิดว่าจะใจเย็นลงให้มากๆ และจะไม่ทำอะไรวู่วามลงไปให้ไอ้เด็กบ้านั่นมันกล่าวหาได้อีก
“เฮ้ย Die มานี่ๆ” เสียงๆหนึ่งตะโกนโหวกเหวกมาแต่ไกล
“อ้าว? Noisy ? หวัดดี” Die เอ่ยทักทายเพื่อนร่างสูงที่โบกไม้โบกมือเรียกเขาอยู่
“ห้องแกทำไรวะ งานวัฒนธรรมน่ะ” Noisy ถามพร้อมกับลากแขน Die เข้ามาในห้องเรียนของเขา
“แสดงละครกับห้อง 2 แต่ห้องพวกฉันก็รับผิดชอบทำอุปกรณ์น่ะ” Die ตอบ
“เออดีว่ะ นี่โว้ยย ~ ห้องพวกฉันจะทำเป็นเมดคาเฟ่” ว่าแล้วก็หยิบเอาขวดไวน์ผลไม้ ที่ทำในคาบวิทย์ขึ้นมาอวดสองสามขวด
“เฮ้ย!มันเกี่ยวไรกับไวน์ จารย์ไม่ไล่เตะเหรอวะ” Die เอ่ยขำๆ แค่เห็นขวดก็ชวนเมาหน่อยๆแล้ว
“พวกผู้หญิงเค้าอยากจะทำเป็นคาเฟ่กัน พวกฉันก็เลยจะแจมๆเอาไวน์ที่ทำส่งครูมาขายด้วย” Noisy ตอบก่อนจะเปิดขวดแล้วยื่นให้ Die ชิม
“ไอ้นี่ เอามาให้ล่อแต่หัววันเลยนะ” Die ส่ายหน้าไปมา แต่ก็ลองจิบๆดู
“ไงล่ะ อร่อยใช่มั้ย?”
“ไวน์อะไรวะ? แปลกๆ แต่อร่อย” ว่าแล้ว Die ก็ยกจิบอีกที
“ไวน์ข้าวเหนียว 555+ มีไวน์กล้วย องุ่น สตอเบอร์รี่ สารพัด!!”
“เออ อร่อยดี ชอบว่ะ” Die ยิ้มแล้วยกขวดขึ้นมาดู
“ฉันให้แกสามขวด เอาไปฝากไอ้ Kao กับไอ้ Kyo มันด้วย หรือแกจะเก็บไว้มอมสาว อันนี้ก็แล้วแต่แกนะ แต่อยากจะบอกว่าขวดสีชมพูน่ะแรงงงงงงง~” ว่าแล้วก็จัดแจงเอาขวดใส่ถุงให้ Die
“ไอ้บ้า! จะให้มอมสาวที่ไหน แต่ก็ขอบใจนะ” Die หัวเราะแล้วรับถุงมา (ลาภปากจริงๆเช้านี้)
“ก็เห็นมีรุ่นน้องมาติดไม่ใช่เหรอไง หมั่นไส้ว่ะ แม่งหน้าตาก็ใช่ว่าจะหล่อนะแก ออกแนวบ้านอกหลงกรุงด้วยซ้ำ ไหงคนมาชอบเยอะได้วะ” Noisy เอ่ยขำๆ
“บ๊ะ! ไอ้นี่! เรียนดี กีฬาเก่ง ดนตรีขั้นเทพ บ้านเกือบรวย มือถือถ่ายรูปได้อย่างฉัน สาวๆที่ไหนก็ติดโว้ย~” =A= ร่ายมาเป็นสโลแกนเชียว
“ฮาๆๆๆ เออๆตอนเที่ยงเจอกันที่ห้องซ้อม” ว่าแล้วก็แยกย้ายกันไป Die รีบเดินไปที่ห้องเรียนของ Toshiya ก่อนเพราะมันใกล้เวลาจะเข้าคาบโฮมรูมแล้วนี่สิ
“Totchi มายัง?” Die ชะเง้อหน้าเข้าไปในห้องเรียน
“อ้อ มาแล้วนะ แต่เห็นไปกับรุ่นน้องนี่ล่ะ ไม่รู้ไปไหนกัน” เพื่อนอีกคนตอบ
“รุ่นน้อง?”
“อืม ชื่อ Miyabi อะไรนี่ล่ะมั้ง” ว่าแล้ว Die ก็รีบเดินตามแรงหึงไปทันที ไม่รู้หรอกว่าพากันไปไหน แต่ที่แน่ๆ น่าจะชมรมถ่ายภาพ และมันก็ใช่...ถึงแม้คนในชมรมจะอยู่กันเยอะ แต่เขาก็ยังไม่พอใจอยู่ดีที่ Miyabi มาเกาะแกะและป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆคนที่เขารัก
“อ๊ะ! Die อะไรของนาย?” Toshiya ที่ถูกกระชากแขนหันมามองเจ้าของแรงมหาศาลนั้นอย่างตกใจ
“ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย” Die เอ่ยเสียงเครียด สีหน้าดูดุดันต่างไปจากทุกที ที่จะยิ้มแย้มเสมอ
“มีมารยาทหน่อยรุ่นพี่ คนเค้าคุยเรื่องงานกันอยู่” Miyabi สอดขึ้นมา
“โอ้ย!!” Die รีบฉุดกระชากลากถู Toshiya ให้เดินตามออกมาทันที
“เฮ้ย! จะทำอะไร Toshiya san!” Miyabi เตรียมจะเข้าไปขวาง Die รีบวางถุงไวน์ลงเพราะกลัวแตก =A= พลางรีบถอดผ้ากันเปื้อนลายคิขุน่ารักออกด้วย กลัวว่าจะโหดไม่พอให้ Miyabi มันกลัวได้ -_-
“นายหยุดเสือกเรื่องของพวกฉันสักเรื่องมันจะตายมั้ยฮะ!” Die โต้กลับเสียงโหด
“ฮะๆ เรื่องของรุ่นพี่ ผมไม่สนแม้แต่นิด แต่เรื่องของ Toshiya san มีเหรอผมจะปล่อยให้ผ่านไป” Miyabi เดินไปประจันหน้า
“เรื่องของ Totchi มันก็เป็นเรื่องของฉัน” Die เริ่มหักนิ้วโชว์ ก่ะว่าคงได้ต่อยกันอีกแน่ๆ
“เธอ! พวกรุ่นพี่จะตีกัน ไปตามอาจารย์เร็ว” เสียงของรุ่นน้องสาวๆเริ่มโวยวาย
“พวกนายหยุดนะ จะมาทะเลาะอะไรกัน” Toshiya รีบเข้าไปแยกแล้วดึง Die ออกมา
“นายควรจะพูดกับมันตรงๆได้แล้วนะ Totchi ว่าให้เลิกมายุ่งกับนาย” Die หันไปมอง Toshiya อย่างไม่พอใจแล้วปัดมือออก
“แล้วมีสิทธิอะไรไปบอกไม่ให้เค้ามายุ่ง...ทำตัวให้เป็นผู้ใหญ่หน่อยได้มั้ย เหตุผลน่ะ มีมั้ย!” Toshiya เอ่ยต่อเสียงดัง
“เรื่องนี้ฉันไม่ใช้เหตุผลหรอกนะ ฉันใช้ความรู้สึก แล้วฉันก็ทำได้ทุกอย่าง ถ้ามีคนหน้าไหนคิดจะมาทำลายความรักของฉัน” Die ผลักไหล่ Miyabi ออกเมื่ออีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้เขาเรื่อยๆ ใครเริ่มก่อนก็คิดเอา!
“Die อย่ามามีเรื่องที่นี่นะ!” Toshiya เอ่ยเสียงดังมาก หรือจะเรียกว่าตะคอกก็ไม่ผิด
“...” และเมื่อเห็นว่าคนเริ่มมามุงดูมากขึ้นเรื่อยๆ Die ก็รีบเดินฝ่าฝูงนักเรียนมุงไปทันที ไม่โกรธ Toshiya หรอกที่เสียงดังใส่ แต่โกรธที่ตัวเองมันยังอดทนต่ออะไรได้ไม่มากพอ...แค่ใบหน้ายียวนกวนประสาทของเด็กคนหนึ่ง มันก็ทำให้เขาประสาทเสีย อยากจะกระทืบมันแล้ว แต่พอมานึกดูดีๆ มีแต่เขาซะอีก ที่ลงมือกับ Miyabi มันก่อน เจ้าเด็กนั่นมันไม่เคยทำร้ายร่างกายเขาคืนเลย...จริงๆแล้วเขามันก็คงเป็นรุ่นพี่ที่ไม่น่าเคารพอย่างที่ Miyabi มันพูดก็ได้...
“เราไปที่อื่นกันเถอะครับ” Miyabi ชวน แต่ Toshiya ก็ส่ายหน้าไปมา
“ฉันจะไปตาม Die” Toshiya ก้มลงเก็บถุงที่ Die ถือมาและผ้ากันเปื้อนที่หล่นอยู่ที่พื้นเสร็จก็รีบเดินตาม Die ไป Die ยังคงเดินไปไม่ไกลมากนัก ยังคงเห็นแผ่นหลังไวๆ
“Die รอก่อน” Toshiya รีบตะโกนขึ้น แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้ยิน จวบจนเมื่อมาถึงชั้นดาดฟ้าของอาคารเรียนก็เล่นเอา Toshiya หอบกิน
“ฉันเรียกจนคอจะแตกไม่ได้ยินหรือไง” Toshiya เอ่ยต่อเสียงดังเหนื่อยๆ แล้วเดินเข้าไปใกล้ Die
“...” Die ไม่ตอบอะไรกลับมา ไม่แม้แต่จะชายตามองด้วยซ้ำ เขาทำเพียงแค่เหม่อมองออกไปไกลแสนไกล~
“เชอะ! คนอุตส่าห์ตามมา” Toshiya ทรุดลงนั่งกับพื้นเพื่อพักเหนื่อย พลางวางของที่หอบหิ้วมาลงไว้ตรงหน้า
“แล้วนี่หอบอะไรมา หื๋อ?...น้ำผลไม้เหรอ” Toshiya เองก็พอจะเข้าใจว่า Die คงจะโกรธและงอนเขาพอสมควรกับเหตุการณ์เมื่อครู่ แต่จะให้เขาทำยังไงได้...
“ฉันดื่มได้มั้ย?” Toshiya พยายามเนียนชวนคุยไปเรื่อยๆ หวังให้อีกฝ่ายตอบอะไรกลับมาบ้าง
“งั้น...ดื่มล่ะ” Toshiya เริ่มหน้าบู้ พูดด้วยก็ไม่พูด
“เฮ้ย! นี่มันน้ำสตอเบอร์รี่? เอ...ไวน์เหรอ” พอรสชาติแตะลิ้นก็ทำเอาสะดุ้งเหมือนกัน รสชาติแปลกดี มีแอลกอฮอล์ผสมอยู่ด้วยพอสมควรเลยล่ะ
“นายอย่าดื่ม นี่มันของสำหรับผู้ชาย” Die รีบหันมาแย่งขวดแล้วปิดฝา เก็บลงถุง
“อ้าว? พูดงี้หาเรื่องเหรอ นายเป็นผู้ชายแล้วฉันเป็นอะไร” Toshiya โต้กลับ
“เป็น...เอ้อน่า ไม่ต้อง” Die ที่เกือบเผลอพลั้งปากไปว่าเป็นเมียก็รีบหยุดไว้ เดี๋ยวไอ้เรื่องระหว่างเราที่มันแย่อยู่แล้วจะยิ่งแย่ไปกันใหญ่
“อร่อยดี ฉันชอบนะ ได้มาจากไหน” Toshiya รีบชวนคุยต่อ แต่ก็ไม่ลืมที่จะแย่งอาเจ้าขวดไวน์แสนอร่อยออกมาลิ้มรสอีกครั้ง
“Noisy มันให้มา” Die ตอบเสียงเรียบแล้วทรุดลงนั่งข้างๆ
“แล้วเมื่อเช้าทำไมไม่ไปรับฉันที่บ้าน” Toshiya ชวนคุยอีก
“รีบออกมาทำอุปกรณ์ให้ห้องนายไง”
“ปกติยุ่งขนาดไหนก็จะมาทุกครั้งนี่” Toshiya หันไปมองหน้า Die สบตาอีกฝ่ายนิ่ง จน Toshiya ต้องยอมแพ้และเป็นฝ่ายหลบสายตาไปก่อน
“ฉันก็คิดว่านายยังโกรธ คงไม่อยากเจอหน้าฉัน” Die ถอนหายใจเฮือก
“โกรธ...แต่ก็อยากเจอ”
“ฉันคงจะกล้าหรอกนะ” Die ยกมือขึ้นเสยผมสลวย
“ทีกับ Miyabi ล่ะกล้าจังนะ” Toshiya แซวขำๆ แต่ Die ไม่ขำด้วยแม้แต่นิด ทั้งๆที่ปกติจะยิ้มและหัวเราะง่ายเสมอ
“นายลองมาเป็นฉันดูบ้างมั้ยล่ะ Totchi เผื่อจะเข้าในความรู้สึกฉันบ้างน่ะ” Die แย่งขวดไวน์จาก Toshiya แล้วมากระดกเข้าปากหลายอึก
“เฮ้ย! เดี๋ยวก็ได้เมา” Toshiya รีบแย่งขวดมาเก็บ (เก็บไว้กินเองคนเดียว??)
“นายจะไปอยู่ที่ไหน ไอ้เด็กบ้านั่นก็ตามติด นายรู้อะไรมั้ย วันที่ฉันไปหลังอาคารเกษตรน่ะ ฉันยอมรับฉันไปจริงๆ มีเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ชื่อ Miharu เด็กที่นายเห็นนั่นล่ะ เค้ามาสารภาพรักฉัน แล้วก็ให้ปิ๊กกีต้าร์ Hide san กับฉันด้วย แต่ฉันก็บอกไปว่าฉันมีคนที่รักอยู่แล้ว ฉันคงตอบรับความรู้สึกอะไรไม่ได้ เค้าก็เลยขอเป็นน้องสาว”
“นายไม่ได้รู้สึกอะไรกับเด็กนั่นใช่มั้ย?”
“ไม่เชื่อใจฉันเลยเหรอ??” Die ถามกลับ Toshiya ถึงกับพูดอะไรไม่ออก
“แล้วนายล่ะ เคยพูดกับ Miyabi มันบ้างมั้ย ว่าให้เลิกยุ่งกับนาย เคยบอกกับมันบ้างมั้ยว่านายรักใคร หรือว่าจริงๆแล้วนายไม่ได้รักฉันเลย” Die เริ่มเข้าสู่โหมด Dark Toshiya มอง Die ยิ้มๆ
“ยิ้มอะไรของนาย ฉันไม่ชอบนะ” Die เริ่มพาล เพื่อกลบเกลื่อนใบหน้าที่แดงระเรื่อ
“ป่าว แค่คิดว่านายน่ารักดี” Toshiya เอื้อมมือไปดึงแก้ม Die จนยืด
“น่ารักไงก็ไม่สู้รุ่นน้องสุดที่รักของนายหรอกมั้ง~” Die ประชดกลับงอนๆ
“Die...ฉันพูดกับ Miyabi แล้วนะวันที่ไปส่งที่บ้าน ว่าฉันรักนาย แต่เค้าบอกว่า ขอแค่ได้อยู่ใกล้ๆ จะให้เป็นอะไรเขาก็ยอม มันก็เลยทำให้ฉันพูดไรไม่ออก” Toshiya เปลี่ยนจากดึงแก้ม มาเป็นลูบไล้ใบหน้าอีกฝ่ายเบาๆแทน นานเหมือนกันที่เขาชอบเอาแต่ใจตัวเอง จนลืมคิดถึงความรู้สึกของ Die ไป ดูท่า Die เองก็คงจะทรมานน่าดู
“ฉันรักนายนะ” Toshiya เอ่ยต่อ ทำเอา Die ยิ้มออกได้ทันที แถมปากกว้างมากซะจน Toshiya ตกใจต้องหัวเราะออกมา
“หุบยิ้มได้แล้ว เห็นหญ้าติดฟัน” Toshiya ใช้มือทั้งสองข้างดันแก้ม Die เข้าจนปากจู๋
“ถึงเป็นควาย ก็จะให้นายขี่แค่คนเดียวล่ะ” Die รีบรับมุก…ดูเหมือนแค่คำว่า “รัก” มันจะละลายความขุ่นข้องในหัวใจออกไปจนเกือบหมดสิ้นเลยล่ะ
“ไม่เห็นเคยได้ขี่” Toshiya เริ่มเอากำปั้นทุบไหล่ Die
“งั้นเย็นนี้จะลองขี่เล่นดูมั้ยล่ะ” Die เอ่ยท้า
“บ้า! แถวนี้ไม่มีนาให้นายเดินเล่นหรอกนะ”
“แค่ห้องนอนฉันก็เดินเล่นได้สบายแล้ว” Die มองหน้าอีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“...ฉันอยาก...อยู่นะ” Toshiya ยิ้มตอบ
“เอ๊ะ!!!! จริงเหรอ!” Die ถึงกับตาโต
“ฉันหมายถึง ไวน์ในมือนายน่ะ ฉันอยากกินอีก” Toshiya คว้าขวดไวน์ที่ไปอยู่ในมือ Die ตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้กลับคืน พร้อมกับซัดโฮกไป
“โธ่~ ไอ้เราก็นึกว่า...” Die ทำหน้าผิดหวัง
“นึกว่าอะไร?” Toshiya ถามน้ำเสียงเริ่มเปลี่ยนนิดๆ
“ก็นึกว่า ความเป็นแฟนของเราจะได้ข้ามไปอีกขั้น จากขั้น A เป็นขั้น B C D” Die เริ่มเพ้อเจ้อไป
“ไม่ไล่ให้มันถึง Z ไปเลยล่ะ”
“Hiragana ยังไล่ไม่จบเล้ย~” Die ประชดกลับ
ติ๊งต่อง~ เสียงออดก้องกังวานไปทั่ว บ่งบอกถึงเวลาเข้าโรงเรียนแล้ว แต่ Die และ Toshiya ก็ยังคงนั่งจับเจ่าไม่คิดจะลุกไปไหน
“นี่...อย่าบอกนะว่าเมาแล้ว กินไปแค่ครึ่งขวดเองนะ!” Die ท้วงเมื่อเห็นใบหน้าของ Toshiya ที่แดงมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“หื๋อ? เมาอะไร! บ้าน่ะ! คิดว่าน้ำหวานใส่แอลกอฮอล์ไม่เท่าไรนี่จะทำไรฉันได้เหรอ” Toshiya หัวเราะออกมาน้อยๆ พลางยกมือขึ้นเสยผม ท่าทางและการกระทำมันดูเย้ายวนต่างออกไปจากทุกครั้ง คงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์นี้ด้วยล่ะนะ ที่ทำให้คนเรามีจริตจะก้านมากขึ้น
“เอ่อ...เราเข้าห้องเรียนกันดีกว่านะ” Die ชวนแล้วรีบเก็บขวดลงถุง อาจารย์มาเห็นเข้าก็คงซวยล่ะทีนี้
“นายไม่อยากอยู่กับฉันเหรอ?” Toshiya เริ่มขยับกายเข้าไปใกล้ Die มากขึ้น
“ก็อยากนะ อยากมาก แต่...ให้ตายเถอะคออ่อนจริงๆ” Die สบถออกมาอย่างหงุดหงิด ที่หงุดหงิดไม่ใช่อะไร เพราะ Toshiya ไม่เคยยั่วยวนเขาขนาดนี้ และถ้าบรรยากาศมันจะเป็นใจหน่อย น่าจะไปเมาที่บ้าน เขาจะได้รวบหัวรวบหางซะ! (น่าน~)
“แต่อะไร” Toshiya หันไปมองตาขวาง
“ป่าวจ้า ปะๆ ลุก” Die พยุง Toshiya ลุกขึ้นยืน
“เรากลับบ้านกันดีมั้ย ฉันอยากอยู่กับนาย” Toshiya เดินเข้ามาใกล้แล้วซบไหล่ Die ถึงกับขนลุกซู่ น้ำเปลี่ยนนิสัยจริงๆ มันเปลี่ยนไปในทางที่ดีสำหรับเขาคนเดียว =_=
“กลับบ้านตอนนี้แม่ตบกะบาลน่ะสิ ฉันจะพานายไปนอนห้องพยาบาลดีกว่า ไปสภาพแบบนี้อาจารย์คงรู้แน่ว่านายเมา ไปนอนสักตื่น กินน้ำเยอะ คงสร่างล่ะ” Die จูงแขน Toshiya มาจนถึงห้องพยาบาล แต่ทว่าก็ไม่มีใครอยู่
“นายไปนอนพักก่อน Totchi เดี๋ยวฉันจะไปบอกอาจารย์ที่ห้องนายให้” Die ลากแขน Toshiya มาที่เตียง แต่ก็ถูก Toshiya ที่กำลังจะเอนกายลงนอนดึงแขนของ Die ให้มานอนด้วย ชายหนุ่มร่างสูงถึงกับเสียหลักล้มทับร่างที่อยู่ใต้อาณัติ
“เฮ้ย~” Die ร้องเสียงหลง ก่อนจะรีบใช้แขนยันร่างหนักๆของตัวเองขึ้น
“นายร้อนมั้ย?” Toshiya ถามแล้วเริ่มคลายเนคไทของตัวเองออก แถมยังหยิบยื่นความหวังดีมาช่วย Die ด้วยอีกมือ
“ม ไม่ร้อน” Die รีบจับมือของ Toshiya ไว้
“แต่ฉันร้อน” Toshiya ตอบ Die จ้องใบหน้าของคนรักก่อนจะยิ้มออกมานิดๆ มันเป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็น Toshiya ในอีกมุมหนึ่งที่เขาไม่เคยได้เห็น ใครจะไปนึกกันล่ะว่าเมาแล้วจะเป็นแบบนี้ ดื่มไม่หมดขวดด้วยซ้ำ ขวดที่ Noisy บอกว่าแรงคงเป็นขวดที่ Toshiya ดื่มสินะ
“อยากจูบฉันล่ะสิ” Toshiya ถามแล้วยกแขนทั้งสองข้างมาโอบรอบคอของ Die ไว้ รอยยิ้มน่ารักทะเล้นระบายอยู่เต็มใบหน้าสวยนั้น
“อยากทำมากกว่านั้นอีก จะให้ทำมั้ยล่ะ” Die ตอบกลับก่อนจะก้มลงมอบจูบให้ Toshiya เปิดริมฝีปากรับจูบนั้นอย่างเต็มใจ
“อนุญาตแล้วนะ” Die ถามย้ำหลังจากถอนจูบออกมาแล้ว แต่ว่าสภาพกึ่งๆจะได้เสียกันแบบนี้ต่อให้ไม่อนุญาต Die ก็คงจะไม่ฟังอะไรทั้งนั้นล่ะนะ
“อื้อ” Toshiya พยักหน้า Die จึงค่อยๆปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของ Toshiya ออก
“ถอดของนายออกด้วยสิ ฉันอยากเห็น” Toshiya มองหน้า Die จากนั้นชายหนุ่มร่างสูงก็ถอดสูทนักเรียนของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว…สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นมันเหมือนกับฝันที่กำลังจะเป็นจริง ถ้าไม่ติดตรงว่า...ที่นี่มันคือโรงเรียน!!
แกร๊ก
เสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นทำเอา Die ถึงกับตาโตอย่างตกใจ ร่างที่คร่อม Toshiya อยู่รีบลุกพรวดมายืนตรง พร้อมกับทำทีเป็นห่มผ้าให้กับ Toshiya
“หือ?? Daisuke คุง พาเพื่อมาส่งเหรอ เป็นไข้กันแต่เช้าเลยเหรอ” อาจารย์ประจำห้องพยาบาลที่เปิดประตูเข้ามาเอ่ยถาม
“ค ครับ ค คือ Toshimasa เค้าเวียนหัวน่ะครับ” Die ตอบก่อนจะเดินไปลงชื่อในสมุดให้กับอาจารย์
“งั้นให้นอนพักสักหน่อยแล้วกัน” อาจารย์พยักหน้า Die เดินกลับไปหา Toshiya อีกครั้ง แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะหลับไปละ Die จึงขอตัวกลับไปเรียน แต่ก็ไม่ลืมที่จะแวะเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตา แค่นึกถึงเรื่องเมื่อกี้ก็หน้าแดงไปถึงไหนต่อไหนแล้ว อยากให้ถึงตอนเย็นไวๆแล้วสิ...จะได้สานต่อสิ่งที่ค้างคาให้จบ
0 ความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น