Come back to me : 4

"จะเห่อกล้องไปถึงไหนวะ ส่องอยู่นั่นล่ะ" Sakito ตะโกนใส่ Miyabi ที่กำลังเดินเข้ามาในชมรม 


"ก็กล้องนี้ Toshiya san เลือกให้กับมือนี่นา~ โคตรรักเลยล่ะ" อีกฝ่ายตะโกนตอบเสียงดัง พร้อมกับเอากล้องสุดรักสุดหวงมาจูบดังจ๊วบจ๊าบไม่อายใคร =_= 


"น่าสงสารนะ มีปัญญาทำได้แค่นั้น" Die ที่กำลังนั่งปรับสายกีต้าร์อยู่ เอ่ยขึ้นลอยๆ Kyo กับ Kaoru หันหน้ามามองกัน...ศึกชิงนายอีกล่ะ 


"ก็คอยดูแล้วกันว่าปัญญาแค่นั้น มันจะได้อะไรมาบ้าง" Miyabi ตอบลอยๆกลับเช่นกัน Die ถอนหายใจเฮือก ก่อนจะโซโล่กีต้าร์เสียงหอนขึ้นมาอย่างแสบทรวง 


"เสียงปรบมือฉันยังเพราะกว่าเลยว่ะ" Miyabi หัวเราะออกมาเบาๆกับ Sakito แต่ Sakito ที่รู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังท้าทายรุ่นพี่อยู่ ก็ไม่อยากจะยุ่งด้วยเท่าไร จึงปลีกวิเวกไปอีกทาง หรือเรียกว่าชิ่งก็ถูก 


"ลองสักเพลงมั้ยไอ้น้อง" ด้วยความอยากชนะ Die จึงเอ่ยท้าออกไป 


"ไม่มีปัญหา! จัดให้!" Miyabi รีบรับคำท้า พร้อมกับวิ่งเข้าไปคว้ากีต้าร์ของ Kaoru ทันที 


"ขอยืมหน่อยนะครับ" Miyabi โค้งตัวให้อย่างนอบน้อมกับ Kaoru 


"อ เอ้อ...นะ" Kaoru เองก็ไม่รู้จะพูดอะไร เอาวะ พวกเอ็งอยากทำอะไรก็ทำไป 


"เชี่ย...กุจะร้องเพลง" Kyo เรียกร้องสิทธิของตัวเอง ก็จริงๆกำลังจะเริ่มซ้อมดนตรีกันแท้ๆ แต่ไอ้ Die มันดันบ้าจะมาดวลกีต้าร์กับ Miyabi มันได้ 


"เอาน่า ดูๆมันไป" Kaoru ตบไหล่เบาๆ 


"ใครชนะได้ Toshiya san" Miyabi พูดขึ้น 


"อย่ามากวนตีน Totchi ไม่ใช่สิ่งของที่จะเอามาพนัน" Die เอ่ยอย่างไม่พอใจ ไอ้เด็กนี่บ้าพนันฉิบหาย ตั้งแต่ท้าพวกเขาแข่งบาสแล้ว...มาคราวนี้มันก็จะเอาอีกสินะ 


"หรือว่ากลัวกันครับ??" Miyabi ยิ้มยียวน 


"Die มันพูดถูก อย่าให้มันมากนัก" Kaoru เอ่ยขัด 


"งั้นเอาเป็น...ถ้าผมชนะ ผมจะได้ไปเที่ยวกับ Toshiya san กันสองต่อสองหนึ่งวันนะครับ" Miyabi เสนอต่อ 


"แล้วถ้าฉันชนะ แกก็เลิกยุ่งกับ Totchi ตลอดไปได้เลย" Die เองก็มีข้อเสนอของตัวเองเช่นกัน 


"ได้ครับไม่มีปัญหา" Miyabi ยักไหล่ 


"ดี!" Die แสยะยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะเริ่มบรรเลงกีต้าร์ขั้นเทพของตัวเองที่สั่งสมประสบการณ์มาตั้งแต่สมัยยังอยู่ชมรมเคนโด้ (เฮ้ย เกี่ยวเหรอวะ?) 


"โฮะๆ เด็กๆ" Miyabi ส่ายหน้าไปมา ก่อนจะเริ่มทำการโซโล่กีต้าร์เพลงของตัวเองบ้าง แต่ดูเหมือนพี่ Die เราจะจริงจังไปหน่อย สายกีต้าร์ดันขาดในขณะที่ยังเล่นไม่จบเพลงเลยด้วยซ้ำ 


"กีต้าร์มึงอะ ยังไม่ได้เปลี่ยนสายนี่" Kaoru บอกเพื่อนเบาๆ 


"โฮ้วว์! ผมชนะ!!" Miyabi ยกมือสองข้างขึ้นอย่างผู้มีชัย 


"เฮ้ย!!!" Die ตาโต แทบจะร้องว๊ากมันลั่นห้อง 


"ชนะแล้วโว้ย!!!!" Miyabi ร้องเสียงดัง 


"เอาอะไรตัดสินวะ!" Die เริ่มพาล 


"ก็เห็นๆกันอยู่กีต้าร์ตัวเองไม่พร้อมแล้วมาท้าทำไม แพ้แล้วอย่าพาลสิครับ" Miyabi ตอบ 


"เชี่ย!!..." Die หันไปจ้องหน้า Kaoru เอาเป็นเอาตาย 


"สรุปกุผิด??" Kaoru ชี้นิ้วมาที่ตัวเอง 


"เออ!!!" Die ตะโกนกลับ 


พอตกเย็น Die ที่มายืนรอ Toshiya อยู่หน้าโรงเรียนตามปกติก็ต้องอารมณ์เสียอีกเมื่อเห็น Miyabi ที่เดินตาม Toshiya มา 


"ยังจะตามมาอีก นายบอกมันให้เลิกมายุ่งกับนายสักที Totchi" Die โวยวายใส่ Toshiya 


"แล้วมีสิทธิอะไรไปห้ามเค้าล่ะ" Toshiya เอ่ยกลับเสียงเรียบ Die ถึงกับพูดต่อไม่ถูก ต่างจาก Miyabi ที่แอบลอบยิ้มอยู่คนเดียว 


"...อย่าลืมนะครับ Toshiya san วันเสาร์เราจะไปเที่ยวกัน สองต่อสอง" Miyabi เน้นย้ำประโยคท้ายเสียงดัง 


"เอาสิ" Toshiya ตอบรับ 


"ถ้าอย่างงั้น ผมขอตัวกลับบ้านก่อนนะครับ วันพรุ่งนี้เจอกันนะ ผมจะไปรับที่บ้านแต่เช้า" Miyabi เอ่ยอย่างฉะฉาน แล้วรีบวิ่งขาเขย่งไปทันที 


"นาย...จะไปเที่ยวกับมันงั้นเหรอ???" Die อ้าปากค้าง...เพราะตั้งแต่เขากับ Toshiya กลับมาคบกันใหม่ ยังไม่มีโอกาสได้ไปไหนกันสองต่อสองเลย แล้วไอ้ Miyabi มันเป็นใคร บังอาจข้ามหน้าข้ามตาเขา 


"เอาฉันไปพนันไว้ไม่ใช่เหรอไง แพ้แล้วก็ยอมรับซะ" Toshiya ที่โดน Miyabi เป่าหูเอ่ยประชดประชัน เพราะเขาเองก็ยังเคือง Die เรื่องรูปในกล้องของ Miyabi มากพอสมควรก็เลยพาลใส่ไปซะทุกเรื่อง 


"เฮ้ย! นั่นมัน..." 


"ฉันจะไปเดทกับ Miyabi ที่สวนสนุก" Toshiya เอ่ยต่อพร้อมมองด้วยหางตา 


"เฮ้ย!!! แล้วฉันล่ะ!" Die โวยวาย 


"รุ่นพี่!! จะกลับบ้านแล้วเหรอคะ" สาวน้อย Miharu หรือหญิงสาวที่อยู่ในกล้องที่ Toshiya นึกเคืองอยู่ รีบเดินปรี่เข้ามาหา Die 


"อ อืม" Die หันไปพยักเผยิด 


"ฉันกลับล่ะ" Toshiya รีบวิ่งหนีไปทันที ส่วน Die นั้นก็ยังถูกสาวน้อยขวางทางไว้อยู่ แถมยังชวนคุยจ้อไม่ยอมหยุด 


"ช่วยไปส่ง Miharu หน่อยได้มั้ยคะ ทางกลับบ้านมันเปลี่ยว แล้วเมื่อวานฉันก็เจอพวกผู้ชายต่างโรงเรียนมาก่อกวนด้วยค่ะ" Miharu เอ่ยขอร้องรุ่นพี่ Die ที่ชะเง้อคอมองตาม Toshiya ไปจนลับตาแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ 


"นะคะรุ่นพี่" เธอเอ่ยขอร้องต่อ 


"เอ้อ...คงไปส่งทุกวันไม่ได้ แค่วันนี้วันเดียวนะ" Die ตอบเสียงอ่อย 


"ขอบคุณค่ะ!!" ว่าแล้วก็ถือโอกาสโอบแขนของอีกฝ่ายซะเลย Die เองก็ได้แต่หัวเราะแฮะๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้ 


"รุ่นพี่คะ แวะดูหนังสือเป็นเพื่อนหน่อยได้มั้ยคะ" เธอหันมาส่งสายตาอ้อนวอน Die เองก็ได้แต่เออออไปอย่างเลี่ยงไม่ได้...แม่งทำไมกุเป็นคนดีอย่างงี้วะ Die ได้แต่แอบคิดอยู่ในใจ =_= 


"แวะทานขนมเค้กด้วยกันก่อนดีมั้ยคะ" เธอชวนต่อ 


"มันเย็นมากแล้วนะ ถ้าไม่กลับบ้าน ฉันก็ไม่ไปส่งแล้วนะ" Die ถอนหายใจเฮือกใหญ่ 


"...เอ่อ...จริงๆวันนี้เป็นวันเกิดของฉัน รุ่นพี่ช่วยไปทานอะไรกับฉันเป็นของขวัญวันเกิดได้มั้ยคะ" นั่น...เสือกมาเกิดไรตอนนี้อีกวะ 


"..." 


"เอ่อ...ถ้าไม่ได้ ก็ไม่เป็นไรค่ะ วันนี้ฉันมีความสุขมากที่ได้อยู่กับรุ่นพี่ แค่นี้ก็เกินพอสำหรับฉันแล้วค่ะ" พอเจอคำพูดแบบนี้เข้าพี่ Die เราก็ยิ่งใบ้รับประทานหนักเข้าไปอีก 


"...ถือว่าเป็นวันเกิด จะยอมไปด้วยก็ได้ แต่...เร็วนิดนึงนะ ฉันมีธุระ" และแล้วก็ต้องยอมไปกับสาวน้อยหน้ามนอย่างเลี่ยงไม่ได้จริงๆ 


*-*-*-* 


เมื่อไปส่งสาวน้อยเสร็จ Die ก็รีบเดินทางไปบ้านของ Toshiya ต่อ เพราะถ้ายังปรับความเข้าใจกันไม่รู้เรื่อง วันนี้เขาก็คงจะนอนไม่หลับแน่ๆ 


"Totchi!!" Die ทั้งแหกปาก และกดออดเรียกสารพัด จนคุณแม่แสนสวยตกใจต้องรีบเปิดประตูออกมา 


"Die คุงว่าไงลูก Totchi ไม่อยู่ ออกไปร้านหนังสือกับ Shinya จ้า" คุณแม่เอ่ยตอบ 


"เหรอครับ ไปแถวไหนคุณแม่พอจะรู้มั้ย" Die ถามต่ออย่างร้อนรน 


"เออ แม่ไม่แน่ใจซะด้วย ลองโทรถามดูดีมั้ย" คุณแม่แนะนำต่อ 


"ผมโทรแล้ว แต่ไม่รับน่ะครับ" Die ยิ้มเฝื่อนๆ 


"เอ...งั้นเข้ามารอในบ้านก่อนแล้วกันนะ ทานข้าวเย็นด้วยกันเลย" คุณแม่ชวน 


"ไว้วันหลังแล้วกันครับคุณแม่ ขอบคุณมากครับ" Die ก้มหัวลาแล้วเดินคอตกจากไป เขาลองไปตามร้านหนังสือแถวๆบ้าน แต่ก็ไม่ยักจะเจอ Toshiya...เรื่องราวต่างๆมันทำให้เขารู้สึกกลัวเหมือนกันที่ Toshiya ทำตัวแบบนี้ ตีตัวออกห่าง...ทำเหมือนตอนที่จะเลิกกันคราวก่อน 


เช้าวันใหม่ 


"เรียกมาทำไมวะ แม่งกำลังนอน วันเสาร์นะเว้ย ถ้าไม่เย็นกุไม่ตื่น" Kyo ที่ถูก Die โทรตามเอ่ยอย่างหงุดหงิด 


"เออว่ะ หรือว่าซื้อหนังโป๊มาใหม่เหรอ" Kaoru ถามต่อพลางดึงกระเป๋าสะพายของ Die มาค้น -*- 


"ป่าว จะมาชวนไปสวนสนุก" Die ยิ้มแหยๆ 


"อะไรนะ!" Kyo กับ Kaoru ร้องตะโกนพร้อมกัน 


"อยากเล่นม้าหมุน~อยากกินไอศกรีม" Die พยายามทำท่าอาโนเนะใส่เพื่อนทั้งสอง Kyo เองก็แทบจะกระโดดยันกับความทุเรศ 


"ไอ้บ้า! พูดมาตรงๆ ไม่งั้นไม่ไป" Kaoru ถอนหายใจเฮือก 


"อยาก...อยากตามไปดู Totchi กับไอ้ Mi" Die ตอบเสียงเบา จริงๆเขาก็เกรงใจเพื่อนทั้งสองล่ะ แต่ถ้าจะให้ลุยเดี่ยวตามไปคนเดียว เขาก็ไม่กล้า...ช่วงนี้หัวใจอ่อนแอ ส่อแววโดนบอกเลิก อย่างน้อยถ้าจะเกิดอะไรขึ้น มีเพื่อนสนิทสองคนมันคอยลากกลับบ้าน มันก็น่าจะดีกว่าไปคนเดียวอยู่แล้วล่ะนะ 


"ไปก็ได้...แต่ต้องเลี้ยงข้าว" Kyo ยื่นข้อเสนอให้ 


"ไม่มีปัญหา!" ว่าแล้วสามหนุ่มสามมุมก็นำทีมกันไปสวนสนุก...ไปแอบดักรอตรงทางเข้านานแสนนานกว่าจะเห็น Toshiya และ Miyabi 


"เฮ้ยๆ มาแล้ว" Kaoru สะกิด Die ที่ยืนข้างๆ 


"เออ เห็นแล้ว" Die ตอบอย่างหงุดหงิด 


"กุว่านะ เดินเข้าไปหาเลยดีกว่า" Kyo บอกต่อ 


"จะบ้าเหรอ Totchi ได้โกรธฉันน่ะสิ ที่แอบตามมา" Die ไม่เห็นด้วย 


"แกเป็นแฟน Totchi ไม่ใช่เหรอ Die แค่นี้มากลัวอะไรวะ" Kyo บ่นต่อ 


"แต่มันแพ้พนันนี่หว่า ก็ต้องยอมดิวะ" Kaoru ค้าน 


"ฉันก็อยากรู้น่ะนะ ว่าถ้าอยู่กันสองต่อสอง พวกนั้นจะทำอะไรเกินเลยมั้ย" Die บอกพลางยกกล้องส่องทางไกลขึ้นมาส่อง (เตรียมพร้อมยิ่งกว่ามารบ) 


"ไอ้ Die เอ้ย~ ถ้าแฟนแกเป็นผู้หญิงก็ว่าไปอย่าง" Kaoru หัวเราะ 


"ถึงไม่เป็นผู้หญิง แม่งก็เสร็จกันได้นี่หว่า" Kyo หัวเราะตอบ 


"โอ้ย! พวกเมิง เงียบๆหน่อย แม่งพูดแต่ละอย่าง อยู่ข้างใครกันแน่วะ!" Die ตวาดใส่ ทำเอาเพื่อนๆตัวลีบกันไปหมด... 


"ไปๆ รีบตามไป เดี๋ยวแม่งก็เดินหายกันไปก่อน" Kaoru พูดต่อเมื่อเห็นคนทั้งสองเดินไปไกลมากแล้ว 


*-*-* 


"Toshiya san อยากเล่นอะไรดีครับ เข้าบ้านผีสิงมั้ย" Miyabi เอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใส พร้อมกับขยับหมวกใบสวยให้เข้าที่เข้าทาง วันนี้เขาตื่นมาแต่งตัวและนั่งเซ็ตผมตั้งแต่ตีห้า หล่อสุดตีนเลยล่ะ ลูกเล็กเด็กแดง และสาวๆก็มองเขาเป็นตาเดียว ยิ่งเสริมสร้างความมั่นใจให้กับเจ้าตัวขึ้นไปอีก =A= 


"ไม่เอาดีกว่า น่ากลัว" Toshiya ยิ้มแห้งๆ 


"ไม่เห็นต้องกลัวอะไรเลยนี่ครับ แค่จับแขนผมไว้แน่นๆ แบบนี้" Miyabi ถือโอกาส จับมือของ Toshiya มาจับที่แขนของเขาให้เหมือนกับคล้องแขนเขาไว้ 


"เอ่อ ขอบใจ ไม่เป็นไร" Toshiya รีบดึงมือออก 


"อ๊ะ! มิกกี้เมาส์!" Miyabi ตะโกนขึ้นเมื่อเห็นตัว mascot ยืนเต้นๆกับผองเพื่อนอยู่ OAO 


"Toshiya san ถ่ายรูปให้ผมทีนะครับ" Miyabi รีบส่งกล้องคู่ใจให้ Toshiya ทันที 


"เด็กจริงๆเลยนะ" Toshiya พึมพำยิ้มๆ แล้วกดถ่ายรูปให้ 


"ขอบคุณครับถ่ายมั้ย ผมถ่ายให้" Miyabi ยิ้มแล้วรับกล้องคืนมา 


"ไม่ล่ะ" Toshiya ตอบปฏิเสธ...ในวันนั้น Toshiya ก็ทำเพียงแค่นั่งดู Miyabi ที่เล่นเครื่องเล่นต่างๆเท่านั้น ส่วนตัวของเขานั้นก็ไม่มีกะจิตกะใจจะเล่นอะไรเพราะยังคิดมากเรื่องของ Die อยู่ เลยได้แต่อ้างว่ากลัวความสูงบ้าง เวียนหัวบ้าง 


"เอ่อ เดี๋ยวผมไปซื้อน้ำมาให้นะครับ ฝากของด้วยครับ Toshiya san ดูรูปในกล้องรอผมก็ได้นะ ผมถ่ายอะไรไว้เยอะแยะ" Miyabi พูดก่อนจะเดินแยกไปอีกทาง Toshiya หยิบกล้องของ Miyabi มากดดูเพื่อฆ่าเวลา... 


และแล้ว...ก็ได้พบกับรูปของ Die อีกจนได้ มันบังเอิญไปหรือเปล่า ที่เขาต้องมาเจออะไรแบบนี้ แต่ถึงมันจะบังเอิญยังไง มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ดี ที่ทำให้เขายิ้มได้หรอกนะ 


"Die...นี่นาย..." Toshiya จ้องรูปที่ Die อยู่ในร้านหนังสือกับเด็กสาวคนนั้น...มองดูในรูป เหมือนคนเป็นแฟนกันเลยแฮะ...รูปมันไม่ได้จบแค่ที่ร้านหนังสือ แต่ยังมีรูปไปนั่งทานขนมเค้กด้วยกันอีก...Die ที่บอกว่าไม่คิดอะไรกับเธอคนนี้ แต่ใครก็ตามที่ได้มาเห็นรูปแบบนี้ก็คงเชื่อไม่ลงหรอกนะ 


"มาแล้วครับ~" Miyabi ลากเสียงยาวมาแต่ไกล 


"อ อืม" Toshiya รีบปิดกล้องแล้วหันไปฝืนยิ้มให้ 


"เป็นอะไรไปครับ หน้าซีดจัง" Miyabi ถามอย่างเป็นห่วงแล้วรีบเปิดน้ำส่งให้ Toshiya ดื่ม 


"ป่าวหรอก" Toshiya ตอบปัดๆ ก่อนยกขวดน้ำขึ้นดื่ม 


"เหรอครับ เรากลับกันมั้ย คุณดูท่าทางไม่ค่อยดีเลยนะ ไปเล่นบ้านผมมั้ย" Miyabi เอ่ยต่อ 


"ยังหรอก ฉันสบายดีไม่เป็นไร" 


"ครับ งั้นเรานั่งเล่นตรงนี้กันก่อนเนอะ แล้วค่อยไปหาเล่นอะไรกันต่อ" Miyabi ยิ้มแล้วหยิบกล้องมากดดูเล่น 


"เอ่อ...ทำไมนายมีรูป Die ในกล้องเยอะจัง" Toshiya ตัดสินใจเอ่ยถาม มันดูจงใจเกินไปน่ะนะ ที่ให้เขามาเห็นอะไรแบบนี้ 


"…Toshiya san คิดว่าผมอยากแกล้ง อยากทำให้พวกคุณเลิกกันเหรอ" 


"..." 


"ถึงผมจะชอบคุณมากขนาดไหน ผมก็ไม่ใช้วิธีสกปรกๆหรอกนะครับ ผมแค่อยากทำให้ Toshiya san ตาสว่างก็เท่านั้น ผมถึงได้เก็บรูปพวกนี้ไว้ คิดว่าจะเอาให้คุณดูในสักวัน...ผู้ชายกับผู้หญิงน่ะ ถ้าไม่ชอบกันเลยสักนิด จะไปด้วยกันขนาดนี้เหรอครับ Toshiya san ลองคิดดูเอานะครับ" Miyabi เอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์ใดๆออกมาทั้งสิ้น 


"..." 


"ผมรู้มาจากเพื่อนว่า พวกเค้าตกลงคบกันด้วย" Miyabi เริ่มแต่งเรื่องราวเพิ่มขึ้นไปอีก มีหรือคนที่จิตใจอ่อนไหวอย่าง Toshiya จะไม่คล้อยตาม 


"...ร เหรอ" 


"ผมไม่ได้จะเสนอตัวไปแทนรุ่นพี่หรอกนะครับ ผมน่ะชอบ Toshiya san จริงๆ มากๆเลยด้วย ผมอยากทำทุกอย่างให้คุณมีความสุข และผมก็ไม่อยากเห็นคุณถูกหลอก" Miyabi เอื้อมมือไปจับมือของ Toshiya ไว้ 


"Die เค้าไม่ใช่คนแบบนั้นนะ" Toshiya เถียง 


"ทุกอย่างมันก็มีให้เห็นอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ รูปต่างๆที่ผมถ่ายมาได้" 


"...ฉันขอตัวกลับก่อนดีกว่านะ" Toshiya รีบลุกจากเก้าอี้ หนีไปทันที 


"หึๆ" Miyabi หัวเราะกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะรีบวิ่งตาม Toshiya ไป แต่ก็ต้องหยุดฝีเท้าลงเมื่อเห็น Die ยืนอยู่ตรงหน้า Toshiya เองก็เช่นกัน 


"กลับบ้านได้แล้ว Totchi" Die เอ่ยเสียงเรียบ 


"นายมาทำอะไรที่นี่" Toshiya มองงงๆ 


"ก็มารับนายกลับบ้านไง" Die รีบตรงเข้าไปคว้าแขน พร้อมกับลากตัวไปทันที 


"เฮ้ย! ได้ไง ผมยังเที่ยวกับ Toshiya san ไม่เสร็จนะ" Miyabi ร้องท้วง 


"งั้นเที่ยวกับพวกพี่แทนมั้ยจ๊ะ!" Kyo กับ Kaoru ต่างคล้องแขนของ Miyabi คนละข้าง แล้วรีบลากไปอีกทางทันทีตามที่ได้วางแผนไว้กับ Die 


"หยุดลากสักที ฉันเจ็บนะ" Toshiya รีบสะบัดแขนออก 


"ทำหน้าระรื่น มีความสุขเชียวนะตอนอยู่กับเจ้าเด็กนั่น" Die ที่ยังคงหึง เอ่ยขึ้น 


"ใครจะไประรื่นเท่ากับนายกันล่ะ ทั้งไปร้านหนังสือ แล้วก็ไปกินเค้กกันน่ะ" Toshiya ก็เอาคืนบ้าง


"พูดอะไรของนาย?" Die ทำหน้างง 


"สรุปแล้ว สิ่งที่ฉันเคยสงสัยมันก็คงจะเป็นจริงสินะ นายกับเด็กที่ชื่อ Miharu น่ะ" 


"...Miharu?" Die เริ่มนึก....อ้อ เด็กคนที่ให้ปิ๊คกีต้าร์เขา และก็เป็นเด็กคนเดียวกันกับเมื่อวานที่เขาไปส่งที่บ้าน 


"ถ้ากำลังคบกันอยู่ก็ช่วยบอกกันบ้างนะ ฉันจะได้เข้าใจ" Toshiya เอ่ยด้วยสีหน้าเจ็บปวด 


"เฮ้ย Totchi นายจะบ้าเหรอ นั่นมันไม่ใช่นะ คบบ้าบออะไร น้องเค้าก็แค่ขอให้ไปส่งบ้าน แล้วพอดีเป็นวันเกิดเค้าก็เลยขอให้ไปทานอะไรเป็นเพื่อน" Die รีบระล่ำระลักบอก 


"...นายก็น่าจะรู้ไม่ใช่เหรอ ว่าถ้านายไปกับเด็กคนนั้นฉันไม่ชอบ...แล้วฉันก็เจ็บ" Toshiya เอ่ยประโยคท้ายเสียงแผ่ว 


"แล้วกับนายล่ะ Totchi การที่นายไปไหนมาไหนกับ Miyabi นายคิดว่าฉันรู้สึกยังไง ดีใจงั้นเหรอ? หรือว่ามีความสุข?" Die เถียงกลับ 


"นายก็รู้ว่ามันต่างกัน เพราะฉันไม่มีทางคิดอะไรกับ Miyabi ได้ แต่กับนาย...มันคงไม่ใช่แล้วล่ะ Die" 


"พูดเข้าข้างตัวเองเกินไปมั้ย นายคิดว่าฉันจะคิดอะไรกับเด็กคนนั้นเหรอ! มันจะเป็นไปได้ยังไง" 


"ถ้านายไม่คิดจริงๆ...นายคงไม่แอบไปเจอกันที่หลังอาคารเกษตร และนายก็คงไม่ไปไหนมากันสองต่อสองหรอกจริงมั้ย?" พูดจบ Toshiya ก็เดินแยกไปอีกทางทันที ส่วน Die เองก็ได้แต่ยืนทำหน้าไม่เข้าใจ...Toshiya รู้งั้นเหรอว่าเขาไปหาเด็กคนนั้น ตามกระดาษโน๊ตที่เขียน...และรู้ได้ยังไงว่าเขากับเด็กที่ชื่อ Miharu ไปไหนมาไหนกัน...แต่เขาไม่ได้คิดอะไรจริงๆ และ Toshiya ก็กำลังเขาใจเขาผิดอย่างมหันต์ 


"Totchi นายเข้าใจผิดนะ" Die รีบวิ่งตามไป แต่ Toshiya ก็ก้มหน้าก้มตาเดินอย่างไม่คิดจะสนใจอะไร 


"หยุดฟังกันบ้างสิ! ไหนบอกว่ามีอะไรเราจะมาคุยกันดีๆไง นายมันก็ดีแต่ใช้อารมณ์ ไม่พอใจอะไรก็พูดให้มันเข้าใจกันสิวะ!" Die เอ่ยเสียงดังอย่างไม่อายผู้คนที่พลุกพล่าน 


"ทำไมนายไม่เชื่อฉัน Totchi นายเชื่อแค่สิ่งที่ได้ยิน กับสิ่งที่เห็นแค่นั้นเหรอ...ฉันไม่ใช่เหรอ ที่นายควรจะเชื่อน่ะ! Totchi! Totchi! หยุดฟังกันบ้างได้มั้ย!" Die ตะโกนจนแทบจะไม่มีเสียง แต่อีกฝ่ายก็ทำได้เพียงแค่เดินจากไปอย่างไม่ใยดี Die หยุดเดินแล้วยกมือขึ้นมาลูบหน้า...ในใจมันอ่อนล้าก็พลอยทำให้ไร้เรี่ยวแรงไปด้วย...กลับมาคืนดีกันไม่กี่วันก็เกิดเรื่องบ้าบอขึ้นอีกจนได้ 


"งี่เง่าจริงๆโว้ย!" Die สบถกับตัวเองอย่างหงุดหงิด ชายหนุ่มหยุดยืนนิ่งก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์ 


"ฮัลโหล...พวกนายอยู่ไหน" Die กด call ไปหา Kaoru ทันทีเมื่อนึกอะไรบางอย่างได้ 


"จะไปหาเดี๋ยวนี้ จับมันไว้ก่อนนะ" ว่าแล้วก็กลับเข้าไปยังสวนสนุกเพื่อจัดการธุระบางอย่างกับ Miyabi 






*-* 
*-* 




"Totchi" Shinya ที่ถูก Toshiya โทรตามให้ออกมาเจอกันเอ่ยเรียกเสียงเบา พร้อมกับวางมือลงบนบ่าของเพื่อนที่เหมือนกับจะเหม่ออยู่ 


"มาแล้วเหรอ โทษทีนะที่โทรตาม" Toshiya รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ 


"ร้องไห้ทำไม" Shinya ถามอย่างเป็นห่วง 


"...ป่าว ไม่ได้ร้อง" 


"Die ทำเหรอ" Shinya เองก็พอจะเดาได้ เรื่องเดียวที่ Toshiya จริงจัง มันก็มีอยู่ไม่กี่เรื่อง และหนึ่งในนั้นมันก็คือ Die ล่ะนะ 


"เค้าคงชอบผู้หญิงมากกว่าผู้ชายอย่างฉันล่ะ Shinya" Toshiya ถอนหายใจเฮือกใหญ่ 


"Die เค้าพูดอย่างงั้นเหรอ?" Shinya ทำหน้าไม่เข้าใจ 


"ป่าว...แต่...มันมีรูป Die อยู่กับผู้หญิง คนเดิม...หลายครั้ง" Toshiya เล่าไปตามเรื่อง สิ่งต่างๆที่อึดอัดก็เริ่มระบายมันออกมาให้เพื่อนร่างบางฟัง 


"โง่" พอฟังจบ Shinya ก็ด่าออกมาทันที 


"...Die เหรอ?" Toshiya ถามอึ้งๆ 


"ฉันหมายถึง นายน่ะโง่ กะอีแค่รูป ใครอยากจะจัดฉากยังไงก็ได้ แล้วนายก็บอกว่าดูจากกล้อง Miyabi อีก นายก็น่าจะรู้ว่าเจ้านั่นมันชอบนาย มันอยากให้นายเลิกกับ Die น่ะสิ เลยสร้างเรื่องราวอะไรขึ้นมา" Shinya เริ่มคิดวิเคราะห์ไป พลางมองเพื่อนร่างสูงเอือมๆ เรื่องเรียนแม่งฉลาดนัก ทีเรื่องแบบนี้โคตรโง่ โง่เอ้ย~ 


"...ทำไม Miyabi ต้องทำแบบนั้นด้วย" 


"ก็เพราะอยากให้นายเลิกกับ Die ไง!" Shinya เอ่ยเสียงดัง Miyabi มันเข้าใกล้ Toshiya บ่อยเกิน จนเขาที่เป็นเพื่อนสนิทก็พอจะรู้เจตนาล่ะนะ ว่าอีกฝ่ายมันต้องการอะไร 


"...แต่ใครจะบังคับให้ Die ไปกับผู้หญิงได้ล่ะ ถ้าเจ้าตัวเค้าไม่ยอมไปเองน่ะ" Toshiya เริ่มทำหน้าคิดหนัก 


"โอ้ย! งั้นถามหน่อย ระหว่าง Die ที่คบมาตั้งแต่เด็ก และเป็นคนรักของนายกับ Miyabi เด็กบ้าบอที่คอยตามตื้อรุ่นพี่ไปวันๆ นายจะเชื่อใคร" Shinya ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยๆ 


"...ถ้านายเชื่อ Miyabi มันมากกว่า ฉันก็สงสาร Die นะ ที่มีคนรักที่ไม่เชื่อใจอะไรเลย" ดูเหมือนคำพูดของ Shinya จะทำให้ Toshiya เริ่มเข้าใจ ว่าตัวเขาต่างหากที่ผิด Die ไม่ได้ผิดอะไรเลย เขาเองที่ไม่ยอมฟังอะไรจาก Die และที่สำคัญคือไม่ยอมเชื่อใจ...สิ่งนี้สินะที่ Die ต้องการจากเขา 


"..." 


"ทุกอย่างมันก็ขึ้นอยู่กับนายนะ Totchi อยากจะทำอะไรก็ทำ" 


ตี๊ดๆๆ...ๆๆๆ 


"โหย ตายยาก จะโทรมาทำไมวะ" Shinya บ่นอุบเมื่อชะเง้อดูหน้าจอมือถือของ Toshiya เป็นชื่อของ Miyabi 


"แป๊บนะ" Toshiya กดรับสาย 


"มีอะไร Miyabi...ฮะ?? จะเป็นไปได้ไง??...ตอนนี้นายอยู่ไหน? อืม ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ" 


"เกิดอะไรขึ้น?" Shinya ถามอย่างตกใจ 


"Miyabi โทรมาบอกว่า ถูก Die ต่อย ตอนนี้ทำแผลอยู่ที่คลีนิค" Toshiya รีบลุกขึ้นยืน 


"ฮะ!" ความวัวไม่ทันหาย ความควายเข้ามาแทรกอีกล่ะ...!! 




คลีนิคแห่งหนึ่ง 


"Toshiya san" Miyabi ที่นั่งรออยู่เอ่ยเรียกเสียงแผ่ว 


"เกิดอะไรขึ้น?" Toshiya ที่มาพร้อมกับ Shinya เอ่ยอย่างตกใจ 


"ผม...เอ่อ มึนหัวนิดหน่อยครับ แล้วก็เจ็บตามตัว" Miyabi ฝืนยิ้มให้ 


"Die ทำ? หรือว่าไปโดนตีนใครแถวไหนแล้วมาโทษ Die กันแน่" Shinya เอ่ยออกมาตามประสาคนปากไว เพราะโดยพื้นฐานก็ไม่ชอบเจ้าเด็กคนนี้อยู่แล้ว และแน่นอนว่าถ้าให้เลือกข้าง เค้าต้องอยู่ข้าง Die 


"Shinya! คนกำลังเจ็บ อย่าพึ่งพูดอะไรน่ะ" Toshiya หันไปเอ็ด 


"ไม่เป็นไรครับ Shinya san คงไม่ค่อยชอบที่ผมเข้าใกล้ Toshiya san เหมือนกับ Die san…ยังไงก็อย่าทำร้ายผมแบบที่ Die san ทำนะครับ" Miyabi ฝืนกายลุกขึ้นยืน 


"ไอ้...ฉันจะเอาแรงไหนไปทำอะไรนาย" Shinya เอ่ยน้ำเสียงขุ่นๆ 


"เอ่อ ค่ายาฉันจะออกให้นะ" Toshiya รีบควักกระเป๋าเงินออกมา 


"ไม่ครับไม่! ผมจ่ายแล้ว แค่อยากเจอคุณ เลยโทรหา อยากให้คุณดูแลผมไง 55" Miyabi เอ่ยน้ำเสียงสดใส 


"เฮ้อ...ปะ กลับบ้านเถอะ ฉันจะไปส่ง" Toshiya มองคนตรงหน้าอย่างเวทนา ตาเขียวม่วง มุมปากก็ช้ำ...Die เป็นคนทำจริงๆงั้นเหรอ? 


"บ้านผมไกลนะครับ" 


"ไกลแค่ไหนก็จะไปส่งล่ะ เจ็บขนาดนี้น่ะ" Toshiya ช่วยพยุง Miyabi ออกมาจากคลีนิค 


"นายจะกลับก่อนก็ได้นะ Shinya" Toshiya หันไปบอก 


"อะไรกัน โทรเรียกฉันออกมาแล้วไล่แบบนี้เหรอ" Shinya หน้างอใส่ 


"ก็..." 


"ฉันจะไปเป็นเพื่อน...นายไปส่ง Miyabi ได้ นายก็ต้องไปส่งฉันกลับบ้านได้" นั่นไง อาการหวงเพื่อนกำเริบ Shinya จ้องหน้า Miyabi เขม็ง Miyabi เองก็จ้องตอบเช่นกัน 


"ครับ ไปกันทั้งหมดนี่ล่ะ เย็นนี้ผมเลี้ยงข้าวเลย" Miyabi เอ่ยต่อ 


"แหวะ ไม่กินหรอก" Shinya ทำหน้าคลื่นไส้ Toshiya ได้แต่ส่ายหน้าไปมา 






เวลาประมาณ 20.30 


"กลับมาแล้วเหรอ? ไปไหนมากลับซะดึก" Die ที่มานั่งรอ Toshiya อยู่หน้าบ้านเอ่ยขึ้น พร้อมกับรีบลุกขึ้นยืน 


"ไปส่ง Miyabi กลับบ้าน" Toshiya ตอบออกมาตามความจริง 


"ไปส่งมันทำไม? ไปนัดเจอกันอีกเหรอ!" เพราะ Toshiya แยกกลับไปก่อนนี่นา แล้วจะย้อนกลับไปเจอกันได้ไง 


"ก็นายไปทำอะไรเด็กนั่นกันล่ะ" 


"นั่น...นายพูดอะไร" Die ส่ายหน้าไปมา ไม่เข้าใจ?? 


"นายทำร้าย Miyabi นี่เหรอสิ่งที่รุ่นพี่ทำกับรุ่นน้อง" Toshiya เอ่ยด้วยน้ำเสียงผิดหวัง เขาไม่คิดมาก่อนว่า Die จะกล้าทำอะไรรุนแรงจน Miyabi เขียวช้ำไปทั้งตัวแบบนั้น 


"ฉันแค่ชกหน้าไปครั้งเดียวเอง...โทษฐานมันทำให้ฉันกับนายทะเลาะกัน" 


"ชกครั้งเดียวอะไร แผลเต็มตัวแบบนั้น!" Toshiya เอ่ยเสียงดัง 


"ห๋า?? แผลเต็มตัว?? ฉัน...ชกหน้ามันแค่ครั้งเดียวเองนะ" Die ยอมรับออกมา เท่าที่เขาทำจริงๆ แล้วแผลเต็มตัวมันมาจากไหนหว่า? ไม่ใช่ฝีมือเขาแน่ๆ 


"ฉันไม่เคยนึกมาก่อนว่านายจะเป็นคนแบบนี้นะ Die นายกล้าทำแบบนั้นได้ไง" Toshiya เอ่ยด้วยสีหน้าผิดหวัง แล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทาง 


"ฉันทำ ฉันยอมรับ แต่มันก็แค่หมัดเดียวที่ฉันต่อยออกไป ไอ้เด็กนี่มันพูดจากวนตีนสุดๆ ไปถาม Kyo กับ Kaoru มันได้" 


"นี่พวกนายรุมซ้อม Miyabi เหรอ มิน่าล่ะ" Toshiya ถอนหายใจเฮือก 


"ไปกันใหญ่แล้วนะ Totchi พวกฉันไม่ใช่ประเภทหมาหมู่ มีแต่ฉันล่ะที่ชกไอ้เด็กเวรนั่นน่ะ" 


"พอเถอะ Die ไม่ต้องพูดแล้ว" Toshiya ยกมือขึ้นห้าม 


"พออะไร...ที่ไม่อยากให้พูดเพราะคิดว่าฉันโกหกเหรอ?...สรุปนายเชื่อเด็กนั่น มากกว่าจะเชื่อฉันใช่มั้ย?" Die ถามเสียงเบา จริงๆเพราะไม่มีแรงจะตะเบ็งเสียงด้วยซ้ำ เขามานั่งรอ Toshiya ตั้งแต่บ่าย ข้าวที่ได้กินก็แค่ตอนที่กินพร้อมเพื่อนทั้งสองแค่นั้น ความหิว กับความเหนื่อยก็ไม่หนักเท่ากับจิตใจที่ที่เหมือนถูกบีบ 


"ฉันเชื่อในสิ่งที่เห็นเท่านั้นล่ะ" Toshiya ตอบพร้อมกับยกมือขึ้นมาเสยผมที่ปรกใบหน้าสวย 


"เหรอ...ต่อให้ฉันพูดอะไรไป นายก็ไม่เชื่อสินะ งั้นก็คงไม่มีความจำเป็นที่ฉันจะต้องพูดอะไร" Die หัวเราะออกมาเบาๆ อย่างสมเพศตัวเอง ที่ไม่สามารถทำให้คนที่รักมากที่สุดเชื่อใจ และไว้ใจได้...ในสายตาของ Toshiya เขาคงจะแย่มากเลยสินะ 


"...Die คือ..." 


"ฉัน...กลับก่อนนะ" Die ฝืนยิ้มให้อย่างยากเย็น ก่อนจะเดินไปที่จักรยานของตัวเองแล้วปั่นมันออกไปจากที่แห่งนั้น