- เช้า -
“เอ๊ะ! ทำไม Miyabi Kun ถึงได้ออกไปเร็วอย่างนี้นะ มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า” คุณแม่ของ Toshiya ถามขึ้นระหว่างทานอาหารเช้าร่วมกัน
“ก็ทิ้งโน๊ตไว้ว่าที่บ้านโทรตามให้กลับด่วนน่ะครับ” Toshiya ตอบ
“อย่างงั้นเหรอจ๊ะ ถ้าเจอ Miyabi Kun ก็บอกด้วยนะว่าแม่คิดถึง” แม่เอ่ยต่อ และเมื่อทานอาหารเช้าเสร็จสิ้น Die กับ Toshiya ก็เดินทางไปโรงเรียนทันที
“เมื่อวานนายทำหน้าบึ้งตลอดเลยนะ Die” Toshiya หันไปมองหน้า Die ที่ดูยังไงก็ยังออกแนวคล้ายๆกับเมื่อวาน เหมือนฆาตกร กระหายเลือด อยากฆ่าสักศพสองศพแก้เครียด
“ยิ้มหน่อยสิ ยิ้มกว้างๆน่ะ ปากกว้างๆ” Toshiya แซว
“อืม” Die ยอมยิ้มออกมานิดๆให้ Toshiya
“ขอยิ้มแบบกว้างๆอ่ะ ที่เห็นแล้วโลกสว่าง” Toshiya เอ่ยต่อแล้วหัวเราะออกมา สิ่งที่เขาชอบในตัว Die อีกอย่างก็คือรอยยิ้มพิมพ์ใจนี่ล่ะ
“อ่ะ พอใจยัง” ว่าแล้ว Die ก็ยิ้มกว้างโชว์ฟันเหยินๆของตัวเองทันที
“ฮาๆๆๆ พอๆ กว้างไปแล้ว ยิ้มแล้วโลกสว่างไปเผื่อโลกหน้าได้เลยนะนั่น!” Toshiya ถึงกับหัวเราะออกมาเสียงดัง
“รอยยิ้มนี้น่ะ ให้นายเท่านั้นล่ะ” Die เอ่ยต่อ
“ไม่เชื่อหรอก ก็เห็นยิ้มให้คนอื่นไปทั่ว บางทีก็ยังกับนางงาม นี่ถ้านายโบกมือหย่อยๆไปด้วยนะใช่เลย” Toshiya ยิ่งหัวเราะหนักเข้าไปอีกกับความคิดของตัวเอง เพราะ Die มักจะเป็นคนยิ้มแย้มง่ายอยู่แล้ว เจอใครก็เป็นมิตรไปหมด ไม่แปลกใจที่ใครๆต่างก็หลงรักและชอบพอ Die อยู่เสมอ รวมทั้งเขาด้วยล่ะนะ ที่ติดกับเสน่ห์นี้เข้าตอนไหนก็ไม่รู้
“แบบนี้เหรอ!” ว่าแล้ว Die ก็ลองทำท่าโบกไม้โบกมืออย่างนามงาม พลางโปรยยิ้มชวนสยิวให้กับ Toshiya
“ฮะๆๆๆๆ โอ้ย! ทุเรศตาอ่ะ Die พอเถอะ!” Toshiya หัวเราะจนท้องแข็งแล้วตอนนี้
“พอก็พอ ว่าแต่รีบไปโรงเรียนกันเถอะ” Die ว่าพลางเอื้อมมือไปจับมือของ Toshiya ไว้ แล้วรีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปทางสถานีรถไฟทันที จวบจนเมื่อเดินทางมาถึงโรงเรียน Die ก็ลากแขนของ Toshiya ให้มาที่ชั้นดาดฟ้าของอาคารเรียนหลังเก่าที่ไม่ได้ใช้งานแล้ว ซึ่งที่นี่ล่ะมักจะเป็นที่ประจำที่ Toshiya และ Die ต้องมานัดเจอกันเพื่อจูบรับอรุณในยามเช้า และวันนี้ก็คงจะเป็นอีกวันที่พวกเขาจะจูบกันก่อนจะเข้าเรียนในคาบแรก(โฮกกก)…แน่นอนว่าสถานที่แห่งนี้ย่อมปลอดผู้คนและยากแก่การจะสังเกตแน่ๆว่ามีใครขึ้นมาทำอะไรกัน
“ที่นี่ลมเย็นดีนะ” Die เอ่ยขึ้นแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ มือที่จับ Toshiya อยู่ก็บีบแน่นขึ้น
“อืม” Toshiya พยักหน้า ก่อนจะเดินไปหาที่นั่งประจำกัน
“…ฉันอยากอยู่กับนายอย่างนี้ตลอดไป” Die เอ่ยขึ้น แล้วจับใบหน้าของ Toshiya ให้หันมารับจุมพิตจากเขา Toshiya เปิดริมฝีปากรับอย่างเต็มใจ และตอบสนองริมฝีปากและเรียวลิ้นจาก Die เป็นอย่างดี
“ฉันก็เหมือนกัน” Toshiya เอ่ยขึ้นหลังจากถอนริมฝีปากออกมาแล้ว
“เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปได้ใช่มั้ย” Die ถามขึ้นแล้วจูบไปที่หน้าผากของ Toshiya ก่อนจะเลื่อนลงมาที่พวงแก้ม
“อันนี้ฉันก็ไม่รู้สิ ไม่รู้ว่าใครจะเปลี่ยนไปก่อน” Toshiya ตอบแล้วใช้แขนทั้งสองข้างโอบรอบคอของ Die ไว้
“ฉันไม่เคยเปลี่ยน นายก็รู้นี่ แล้วนายเองก็เคยทิ้งฉันไปด้วย” Die ตอบแล้วซบลงกับไหล่ของ Toshiya
“…มันจะไม่มีอีกแล้ว” Toshiya ลูบหลัง Die เบาๆ
“จริงนะ” Die ถามย้ำแล้วกอดตอบ Toshiya แน่นขึ้น
“อืม…จะว่าไป ฉันก็ไม่ได้กลิ่นบุหรี่จากนายแล้วนะ นี่ทำได้จริงๆใช่มั้ย” Toshiya เอ่ยขึ้นต่อ เพราะปกติถ้าจูบกับ Die ทีไรมักจะต้องได้กลิ่นบุหรี่ติดมาด้วยเสมอ แต่ตอนนี้ไม่ได้กลิ่นบุหรี่แล้ว แสดงว่า Die เองก็แคร์สิ่งที่เขาพูดมากกว่าสิ่งที่ตัวเองชอบล่ะนะ
“ฉันจะพยายามเพื่อนาย” Die เอ่ยต่อ
…ติ๊งต่อง…
“เฮ้อ~ ขี้เกียจเข้าเรียน” Die บ่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงออดดังก้องกังวาลไปทั่ว
“เอาน่า ตอนเที่ยงค่อยไปทานข้าวด้วยกันนะ” Toshiya หัวเราะออกมาแล้วผละออกจาก Die เล็กน้อย
“อืมเอาสิ ไม่ได้ทานข้าวเที่ยงด้วยกันมาตั้งนาน” Die เห็นด้วยเต็มที่
“ถ้าไงช่วยบอกให้ Kaoru เค้าสงบปากสงบคำบ้างนะ Shinya เค้ายังเศร้าๆอยู่เลย” Toshiya เอ่ยต่อแล้วลุกขึ้นยืน
“ทำไงได้ล่ะ เจ้านั่นมันบ้าผู้หญิงน่ะ Shinya เองก็ควรจะทำใจได้ตั้งนานแล้วนะ ฝากบอกด้วยแล้วกัน” Die ที่รู้ดีว่าเพื่อนสนิทของ Toshiya แอบหลงรักเพื่อนสนิทของเขาก็ได้แต่ฝากบอกไปเพื่อให้ Shinya ได้ตัดใจซะ มีแต่จะยิ่งเจ็บ
“ทำไงได้ล่ะ ก็รักไปแล้วนี่” Toshiya จ้องหน้า Die นิ่ง
หลังจากนั้นพวกเขาทั้งสองต่างก็แยกย้ายไปห้องเรียนของตัวเอง
“หวัดดี Shinya” Toshiya เอ่ยขึ้น
“อืม…หวัดดี” Shinya หันไปตอบด้วยใบหน้าเอื่อยเฉื่อย
“…” Toshiya ถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อได้เห็นท่าทางซึมกระทือของเพื่อนร่างบาง
“วันนี้ไปร้านหนังสือกันมั้ย” Toshiya ชวน
“นายก็ไปกับ Die สิ” Shinya ตอบเสียงเบา รู้แล้วล่ะนะว่ากลับมาคบกับ Die แล้ว และดูท่าจะรักกันมากขึ้นกว่าเก่าอีก เขาที่อกหักมาก็ได้แต่นึกอิจฉาอยู่ในใจ แต่ก็อดที่จะดีใจด้วยไม่ได้ล่ะนะที่ในที่สุด Toshiya ก็ไม่หลอกหัวใจของตัวเอง
“อ๊ะ! อาจารย์มาแล้ว” Toshiya เอ่ยขึ้น เมื่ออาจารย์ที่ปรึกษาเดินเข้ามาในห้องเพื่อพูดคุยกับนักเรียนในคาบโฮมรูม
“นักเรียนทำความเคารพ” เสียงของหัวหน้าห้องดังขึ้น
“สวัสดีครับ/ค่ะ” ทุกคนส่งเสียงทักทายอาจารย์รุ่นราวคราวป้า
“สวัสดีจ่ะ วันนี้ก็อยากจะมาพูดถึงเรื่องงานวัฒนธรรมที่จะขึ้นกันในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้” อาจารย์เริ่มเปิดประเด็นทันทีแล้วหันหน้าเข้ากระดานดำเพื่อเขียนถึงหัวข้อที่จะพูดกันในคาบโฮมรูมวันนี้
“งานวัฒนธรรมงั้นเหรอ เหอะๆ ชมรมเราก็ต้องหาอะไรไปโชว์สินะ” Shinya หันไปพูดกับ Toshiya ที่นั่งข้างๆ
“อืม คงเหมือนกับปีที่แล้ว” Toshiya พยักหน้า เขากับ Shinya อยู่ชมรมภายถ่าย และทุกปีที่จัดงานนี้ขึ้น เขาและเพื่อนๆในชมรมก็จะนำภาพถ่ายที่ตัวเองต่างถ่ายกัน มาจัดเป็น Gallery เพื่อโชว์ผลงานและประชันฝีมือกัน และ Toshiya เองก็เป็นประธานชมรมนี้ด้วย เลยต้องรับบทหนักกว่าทุกๆคนในชมรม
“ห้องของเราปีนี้ อาจารย์ฝ่ายกิจกรรมให้ห้อง 2 ของเราทำงานร่วมกับห้อง 6 ในการแสดงละครเวที” อาจารย์เอ่ยต่อเรียกเสียงฮือฮาจากทุกคนในห้องได้เป็นอย่างดี
“แสดงอะไรล่ะครับอาจารย์” เพื่อนในห้องคนหนึ่งยกมือขึ้นถาม
“นั่นพวกเธอก็ต้องคิดเอาสิจ๊ะ” อาจารย์หัวเราะออกมาเบาๆ
“แหยะ ไอ้ห้อง 6!” Shinya มีแอบบ่นเบาๆ คงเพราะ Kaoru อยู่ห้องนั้นล่ะนะ และ Die กับ Kyo เองก็อยู่ห้องนั้นด้วย
“อาจารย์ที่ปรึกษาห้อง 6 เค้าบอกมาว่า ห้อง 6 เค้าจะรับผิดชอบเรื่องการทำเวที อุปกรณ์ประกอบฉากให้ ส่วนเรื่องการแสดงละครเค้าบอกอยากให้ห้อง 2 ของพวกเราทำกันจ่ะ” อาจารย์เอ่ยบอกต่อ และก็เรียกเสียงโห่ฮาได้เป็นอย่างดี
“เอาล่ะเสนอกันมาหน่อยเร็ว ใครจะแสดงเรื่องอะไรกันดี” อาจารย์ที่ถือชอล์กอยู่เตรียมที่จะเขียนเต็มที่ ขอให้นักเรียนเสนอมาเท่านั้น แล้วค่อยมาโหวตกันอีกที
“แสดงตลกเป็นไง” เสียงๆหนึ่งดังขึ้น ทำเอาหัวเราะกันครืน
“พูดน่ะพูดง่าย แต่ใครจะเล่นล่ะ” Toshiya หันไปหัวเราะกับ Shinya เบาๆ
“Toshimasa ไม่เสนอมาหน่อยเหรอ” อาจารย์หันไปมองลูกศิษย์คนโปรด
“เอ่อ…คือ” Toshiya อ้ำอึ้ง ในสมองไม่มีอะไรเกี่ยวกับพวกนี้อยู่เลยน่ะสิ
“เอาเรื่องอะไรก็ได้ที่พวกเราช่วยกันแต่งดีมั้ยครับ” Toshiya ลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยต่อ
“อืม น่าสนใจนะ” อาจารย์พยักหน้าอย่างเห็นด้วย
“นายแต่งมั้ยล่ะ Totchi” เพื่อนที่นั่งอยู่ด้านหลัง Toshiya เอ่ยต่อ
“ก็บอกว่าให้ช่วยกันแต่งไง” Shinya หันไปตอบ
“ถ้าอย่างงั้นก็ลองเขียนบทมาแล้วกันดีมั้ย แล้วเอามาให้อาจารย์ดู” อาจารย์เอ่ยต่อ
“ครับ/ค่ะ~” ทุกคนในห้องต่างเห็นด้วย และหลังจากนั้นอาจารย์ที่ปรึกษาก็ออกจากห้องไป ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหัวหน้าห้องและทุกคนปรึกษาหารือกันต่อ
“แล้วเราจะแต่งเรื่องแบบไหนกันดีล่ะ” Tora หัวหน้าห้องเดินออกไปแทนที่อาจารย์แล้วถามขึ้น (โฮกกก พี่เสือ =A=)
“เอาเรื่องตลก” เพื่อนในห้องที่เสนอเรื่องแนวนี้ขึ้นคนแรก ก็ยังคงตอกย้ำแนวความคิดนี้ต่อไป
“แล้วเราจะแต่งเรื่องแบบไหนล่ะ Totchi ตัวต้นเรื่อง ช่วยคิดหน่อยสิ” Tora หันไปมองหน้า
“ก็…อืม…แบบความรักมั้ย” Toshiya ตอบ ทำเอาเสียงอ้วกในห้องดังขึ้นทันที
“ทำเป็นอ้วกไปเถอะ ชาตินี้อย่าเอาเมียนะพวกแก!” Shinya ลุกขึ้นแก้หน้าให้เพื่อน เพราะเสียงอ้วกจะมีแต่เสียงผู้ชายซะส่วนใหญ่
“ถ้า Shinya ยอมเป็นเมียน่ะเอาอยู่นะ” เสียงๆหนึ่งตอบ ทำเอาเพื่อนๆหัวเราะกันยกใหญ่ Shinya ทำหน้าขยะแขยงใส่แล้วทรุดลงนั่งตามเดิม
“ความรักก็ดีออก ฉันคนหนึ่งล่ะเห็นด้วย” Tora พยักหน้าแล้วหันไปเขียนคำว่าความรักลงไปบนกระดานดำ
“ต้องตลกด้วย!” ขาเดิมยกมือขึ้นทวงสิทธิ
“แล้วบทตลกนี่นายจะเป็นคนคิดมุขมั้ยล่ะ Ken” Tora หันไปมองเอือมๆ
“โอ้ย! แค่เห็นหน้ามันก็ตลกแล้ว เอาไอ้นี่น่ะเป็นพระเอกเลย” เสียงเพื่อนอีกคนดังขึ้น ทำเอาทุกคนหัวเราะกันอีกรอบ วันนี้คาบโฮมรูมเลยเป็นอะไรที่เฮฮากว่าทุกๆวัน และในที่สุดก็ได้หัวข้อในการแต่งเรื่องคือ ความรัก และ ตลก โดยผู้ทำหน้าที่รับผิดชอบในการแต่งก็คือ Ken นั่นเอง รายนั้นน่ะเคยออกมารายงานหน้าชั้นเรียนในหัวข้ออาชีพในฝันด้วยว่า อยากจะเป็นดาราตลก เพราะงั้นงานนี้ก็คงไม่น่าจะมีห่วงอะไร เพราะแค่เห็นหน้า Ken ก็รู้สึกขำแล้วจริงๆนั่นล่ะ xD
……………………………………
-พักเที่ยง-
“วันนี้ห่อข้าวมากินเหรอ” Toshiya เอ่ยขึ้น
“อืม แม่ทำมาฝากนายด้วยนะ” Shinya ตอบแล้วส่งกล่องข้าวให้กับ Toshiya ด้วย นั่งทานอาหารกลางวันได้ไม่กี่คำ กลุ่มของ Die สามหนุ่มสามมุมสุดหล่อแห่งโรงเรียนที่เดินไปทางไหนสาวๆก็เหลียวหลัง เดินมาทรุดลงนั่งยังโต๊ะอาหารที่พวกเขาทั้งสองคนนั่ง Shinya ถอนหายใจเฮือกแล้วพยายามจะไม่สนใจ…แต่ถึงอย่างงั้นก็รู้สึกเกร็งอย่างบอกไม่ถูก
“ว้าว~ ท่าทางน่าอร่อยนะนั่น” Kyo โพลงขึ้น Shinya เงยหน้าจากกล่องข้าวมอง Kyo
“กินมั้ยล่ะ” Shinya ชวน
“Kyo อย่าเสียมารยาทสิ ที่คุ้ยขยะไปเมื่อกี้ยังไม่อิ่มเหรอไง” Kaoru เอ่ยพร้อมกับทำหน้าล้อเลียนเต็มที่ เพราะเมื่อกี้ Kyo มันทำเศษเงินตก มันลงทุนเทถังแล้วนั่งหาเศษเงินเลยทีเดียว =_=
“แกคิดว่าขยะถังแค่นั้นจะทำอะไรกะเพาะฉันได้ฮะ!!” Kyo เริ่มแยกเขี้ยวใส่
“ใช่ๆ อย่าง Kyo ต้องรถขยะสักสามสี่คัน” Die ว่าแล้วหัวเราะร่วน
“ใครจะไปเหมือนแกวะไอ้ Die นอกจากหญ้าแล้ว ห้องน้ำก็เป็นภัตตาคารโปรดปรานของแกเลยนี่! เมื่อกี้เข้าห้องน้ำล้างมือมั้ยวะ!” Kyo กัดคืนบ้าง พลางทำหน้ายี้ใส่ ^ ^
“นี่พวกนายเอาเวลาเถียงกันไปซื้อข้าวมากินไม่ดีกว่าเหรอ” Toshiya เสนอแนะขึ้น เรื่องแต่ละเรื่องที่พูดมานี่ช่างเจริญอาหารจริงๆ
“จริงด้วย กินอะไรดีวะ” ว่าแล้ว Kyo กับ Kaoru ก็ลุกเดินไปกันทันที
“เดี๋ยวฉันไปซื้อข้าวแป๊บนะ” Die บอกกับ Toshiya ยิ้มๆแล้วลุกตามพวกนั้นไป
“ฉันอิ่มแล้วนะ Totchi” Shinya เอ่ยขึ้นแล้วยกขวดน้ำขึ้นดื่ม เตรียมจะลุกจากที่แห่งนี้ให้เร็วที่สุด
“Shinya ยังทานไม่หมดเลยนะ” Toshiya รีบจับแขนของ Shinya ไว้
“อิ่มแล้ว ปล่อย Totchi” Shinya จับมือของ Toshiya ออก
“ฉันรู้ว่านายไม่อยากเห็นหน้า Kaoru แล้วก็พอจะเข้าใจว่าตอนนี้นายรู้สึกยังไง...แต่อย่างน้อยตอนนี้นายก็ยังได้เห็นหน้าได้อยู่ใกล้ๆกับคนที่นายรักไม่ใช่เหรอ” Toshiya เอ่ยประโยคท้ายเสียงค่อนข้างเบา
“แต่มันเจ็บนี่นา” Shinya หน้าบู้ ความรักที่ไม่ได้รับรักตอบแบบนี้ช่างเจ็บปวดจริงๆล่ะ
“ไม่ลองสารภาพรักดูล่ะ แบบจริงๆจังๆ” Toshiya กระซิบบอก
“ก็รู้อยู่แล้วนี่ว่าคำตอบเป็นยังไง ฉันไม่ใช่นางงามแล้วก็ไม่ใช่นางแบบ แล้วฉันก็ไม่ใช่ผู้หญิง” Shinya หน้าหงอลงกว่าเก่า Toshiya เอื้อมมือไปลูบหัว Shinya เบาๆเพื่อปลอบประโลม
“ยังไม่ลองแล้วจะรู้เหรอ” Toshiya ยิ้มให้บางๆ Shinya มองหน้าเพื่อนสนิทที่ดูจะมีความสุขซะเหลือเกิน สักพักสามหนุ่มก็เดินมาพร้อมกับอาหารและน้ำ ไหนจะขนมมากมายอีก ซึ่งก็ได้มาจากนักเรียนหญิงที่แอบปลื้มพวกเขาล่ะนะ
“วันนี้ได้ของฟรีมาเพียบ” Kyo เอ่ยขึ้นอย่างมีความสุข
“ขนมเยอะจัง” Toshiya เอ่ยขึ้น แล้วหยิบขึ้นมาดู มีแต่ของดีๆแพงๆทั้งนั้น
“เกิดมาหล่อก็เงี้ยล่ะ” Kaoru เอ่ยด้วยความภาคภูมิใจอีกครั้ง
“อะ Totchi” Die ส่งนมรสสตอเบอรรี่ที่ซื้อมาฝากให้กับ Toshiya
“ขอบใจ” Toshiya ยิ้ม
“ห้องพวกนายน่ะจะแสดงละครกันใช่มั้ย” Kaoru เอ่ยขึ้นพลางตักอาหารเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย
“อืม ก็ห้องพวกนายเล่นตัดหน้ารับทำฉากกับอุปกรณ์ไปก่อนนี่นา” Toshiya ตอบ
“แล้วนี่จะแสดงละครแบบไหนเหรอ” Die ถามบ้าง
“ที่คุยกันไว้ก็แนวความรัก แล้วก็ต้องตลกด้วยน่ะนะ” Toshiya ตอบ
“จะออกมาเป็นยังไงวะเนี่ย” Kyo เกาหัวแกร็กๆ จินตนาการตามไม่ออก
“ไม่คิดจะพูดอะไรเลยเหรอ Shinya” Kaoru เอ่ยขึ้นเพราะในโต๊ะอาหารนี้มีแค่เสียงสี่เสียงเท่านั้น
“…” Shinya ไม่ตอบอะไรแต่ทำหน้าซังกะตายใส่ Kaoru แทน จน Kaoru ต้องกลั้นหัวเราะเอาไว้กับท่าทางแบบนั้น มันน่ารักแบบแปลกๆดีน่ะนะ
“รุ่นพี่ครับ มีคนฝากนี่มาให้” รุ่นน้องปีสองเดินเข้ามาหาแล้วยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้ก่อนจะรีบเดินจากไปทันที
“อะไรวะ” Die พักเรื่องการกินแล้วหันมาสนใจกระดาษแผ่นนั้นแทน
….ตอนเที่ยงครึ่งเจอกันที่หลังอาคารเกษตร…
“ใครวะ?” Kaoru และ Kyo ที่แย่งเอากระดาษมาอ่านก็ได้แต่ทำหน้างง
“เอ๊ะ! หรือว่าจะถูกสารภาพรักอีก แต่เลือกหลังอาคารเกษตรนี่ แสดงว่าเธอคนนี้คงจะเป็นพวกรักธรรมชาติ ส่อแววจะพาแกไปทำนาแน่ๆเลย Die เอ้ย~” Kyo กับ Kaoru หัวเราะลั่นโรงอาหาร
“บ้าหรือไง! สารภาพรักอะไรวะ ลายมือหวัดๆแบบนี้ผู้ชายมากกว่า” Die ส่ายหน้าไปมา เพราะคิดอยู่แล้วว่าเจ้าของจดหมายนี้อาจจะเป็น Miyabi คงอยากจะเรียกเขาไปทำอะไรสักอย่างแน่ๆ…
“แล้วผู้ชายสารภาพรักไม่ได้หรือไงวะ!” Kyo หันไปมองหน้าหาเรื่อง ประมาณว่าเมียเมิงตอนนี้ก็ผู้ชาย!
“ฉันน่ะมีแค่ Totchi เท่านั้นล่ะ ไม่สนใจคนอื่นหรอก” Die รีบโต้กลับ
“จริงๆนะ Totchi” Die รีบหันไปหา Toshiya ต่อ
“อืมๆ รู้แล้วๆ” Toshiya ยิ้มเจือนๆ ถึงไม่บอกก็แสดงให้รู้อยู่แล้วล่ะนะ ว่ารักเขามากแค่ไหน (หลงตัวเองเหมือนกันนะเฮีย~) ^^;
……………………
หลังจากที่แยกกับ Toshiya และบอกกับ Kaoru และ Kyo ว่าปวดท้องหนักจะไปเข้าห้องน้ำ Die ก็แว๊ปไปทางหลังอาคารเกษตรตามที่กระดาษแผ่นนั้นบอกไว้…
“ไม่เห็นมีใคร” Die มองซ้ายมองขวา
“เอ๊ะ! หรือว่าจะถูกแกล้ง เห็นฉันแกล้งได้ง่ายขนาดนั้นเหรอไง” Die บ่นต่อ แกล้งง่ายหรือเปล่าอันนี้ก็เห็นๆอยู่ ก็เล่นมาตามคำเชิญซะ!
“อ เอ่อ รุ่นพี่คะ” เสียงๆหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลัง Die รีบหันควับไปมอง
“ครับ” Die ขานรับ สายตาก็มองไปยังสาวน้อยหน้าตาน่ารัก ที่ไม่ว่าจะดูยังไงก็น่ารักน้อยกว่า Totchi เค้าล่ะนะ (เออ! รู้!)
“ค คือ ฉันเอานี่มาให้รุ่นพี่ค่ะ” เธอว่าแล้วยื่นกล่องเล็กๆที่ห่อด้วยกระดาษห่อของขวัญลายหัวใจให้กับ Die
“เอ๋? ให้ฉันเหรอ?? เธอ…คือคนที่นัดฉันมาที่นี่เหรอ” Die ถามต่อแล้วรับมา
“ค่ะ” เธอก้มหน้าลงมากกว่าเก่าด้วยความเขิน
“อ้อ เหรอ” Die ยกมือขึ้นมาเกาต้นคอ รู้สึกจะพลาดไปที่คิดว่าเป็น Miyabi
“ฉันอยากจะบอกว่า ฉัน…ฉันชอบรุ่นพี่ Daisuke มากเลยค่ะ ชอบ…ชอบมากๆ” เธอเอ่ยบอกความในใจออกมา มือทั้งสองกุมกันไว้จนแน่น
“ชอบฉันเหรอ…ฮะๆ ขอบใจนะ” Die ยิ้มให้บางๆ ชินแล้วเหมือนกันที่ถูกสารภาพรักแบบนี้ เพราะเธอเองก็ไม่ใช่คนแรกหรอกที่มาพูดแบบนี้กับเขา
“รุ่นพี่คบกับใครอยู่หรือเปล่าคะ ช่วยคบกับฉันได้มั้ยคะ” เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตากับ Die
“อ่า คือว่า ฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้วน่ะนะ ขอโทษด้วยแล้วกัน” Die พยายามเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนเพื่อไม่ให้ทำลายความรู้สึกดีๆที่เธอมีมาให้แก่เขา
“เหรอคะ แต่ไม่เคยเห็นรุ่นพี่คบกับใครในโรงเรียน เธออยู่โรงเรียนนี้หรือเปล่าคะ” เธอถามต่อ
“อืม อยู่ในโรงเรียนล่ะ เอ่อคือถ้าไม่มีไรแล้วฉันขอตัวนะ พอดีว่าจะปวดฉี่จะไปเข้าห้องน้ำ” Die เอาเรื่องปวดฉี่มาบังหน้าเพื่อหลีกเลี่ยงการตอบคำถาม = =
“ค่ะ” เธอดูหน้าเสียไปเหมือนกันที่ถูกปฏิเสธ
“อย่าเศร้าไปเลยนะ ผู้ชายดีๆยังมีอีกมาก ฉันเองก็ไม่ใช่คนดีเท่าไรหรอก” Die ยกมือขึ้นไปลูบหัวเธอคนนั้นเบาๆ ทำเอาเธอยิ้มออกมาได้ทันที
“งั้นขอเป็นน้องสาวของรุ่นพี่ได้มั้ยคะ” เธอรีบเอ่ยต่อ อย่างน้อยไม่มีบุญถึงขั้นได้เป็นแฟน ขอแค่เป็นน้องก็ยังดีวะ! \(TvT)/ (ฮือๆๆ)
“ได้สิ…เป็นรุ่นน้องที่น่ารักนะ ตั้งใจเรียนด้วย Miharu” Die เอ่ยต่อแล้วเหลือบไปมองป้ายชื่อ
“ค่ะ” เธอยิ้มอย่างดีใจ Die ยิ้มตอบแล้วเดินแยกไปทันที สถานที่ๆมุ่งหน้าไปก็คือชมรมดนตรีของพวกเขาล่ะนะ แหล่งซ่องสุมอีกที่
“ไปไหนมาวะ!” Kyo ถามขึ้นเมื่อเห็น Die หายไปนาน
“ไปแถวอาคารเกษตร” Die ตอบแล้วหยิบกล่องที่พึ่งได้จากสาวน้อยคนนั้นออกมาจากกระเป๋ากางเกง ก่อนจะทรุดลงนั่งข้างๆ Kyo
“ไปตามจดหมายนั่นเหรอวะ! โด่เอ้ย~ทีตอนนั้นบอกไม่ไป” Kyo โวยขึ้น เพราะถ้า Die มันบอกจะไปก็จะขอไปด้วยน่ะนะ
“ถูกสารภาพรักอีกล่ะสิ” Kaoru เอ่ยต่อเมื่อเหลือบไปเห็นกระดาษห่อกล่องเป็นรูปหัวใจสีชมพูหวานแหว๋ว
“อืม คนมันเกิดมาหล่อนี่หว่า ฮาๆๆๆ” ว่าแล้วก็หัวเราะเสียงดังข่มเพื่อนฝูงซะงั้น
“หล่อไปหมดจริงๆล่ะ” Kyo ช่วยต่อประโยคให้สมบูรณ์
“ก็ใครจะไปน่ารักเหมือนนายกันเล่า Kyo Chan” Die ว่าพลางล็อคคอของ Kyo มาก่อนจะใช้มืออีกข้างขยี้หัวของ Kyo อย่างสนุกมือ
“อย่ามาใช้ Chan กับฉันนะไอ้บ้า Die ใครน่ารักวะ! หล่อเว้ย กูหล่อ!” Kyo พยายามจะดิ้นเพื่อให้หลุดออกจาก Die แต่ Die ก็ยังไม่ยอมปล่อย จนเมื่อได้ยินเสียงร้องของ Kaoru นั่นล่ะ
“ตายล่ะไอ้ Die เอ้ย~ นี่มันปิคกีต้าร์ของ Hide san นี่หว่า! เฮ้ย! ของจริงเหรอวะเนี่ย!” Kaoru อุทานออกมาเสียงดังมากๆ เมื่อได้เห็นว่าข้างในกล่องมันคืออะไร…ก็กล่องเล็กๆสีชมพูนั้นมันวางล่อตาเขานี่นา แล้วเจ้า Die มันก็ไม่ยอมเปิดสักที เขาจึงหน้าด้านเปิดออกเองซะเลย ^^; และเสียงฮือฮาของคนทั้งสามเริ่มทำเอาเหล่ารุ่นน้องที่อยู่ตามมุมต่างๆภายในชมรมเดินมาร่วมวงด้วย
“เหรอๆ ไหนๆ” Die รีบแย่งมาดู
“เฮ้ย! เคยเห็นในนิตยสาร ของจริง! ของจริงเหรอวะเนี่ย!” Die พูดไปก็ไม่ค่อยจะมั่นใจปิคกีต้าร์ที่น่าจะหมดไปตั้งแต่วันเปิดขายแล้วกลับมาอยู่ตรงนี้ได้ แถมมันยังเป็นของเขาอีก
“Die…ขอฉันเถอะนะ Die จ๋า~ Die~ น้า~บัฟบัฟ” Kaoru ทำหน้าอ้อนวอน Die สุดฤทธิ์
“ไม่เว้ย! เรื่องไรจะให้ฟระ! ของดีเว้ย~ เดี๋ยวเตะเลยไอ้ Kao” Die เกิดอาการหวงขึ้นมาซะงั้น เป็นถึงปิคของมือกีต้าร์สุดโปรดนี่นาเรื่องไรจะให้
“ของปลอมม้าง~” Kyo ลากเสียงยาว
“ของปลอมก็ดีใจเว้ย จะปลอมจะจริงไม่สนล่ะ” ปิคกีต้าร์นี้ดีไซน์เหมือนของคุณ Hide จริงๆล่ะ จะจริงจะปลอมก็ไม่สนแล้วตอนนี้
“ทำไมยัยเด็กนั่นไม่มาสารภาพรักฉันวะ จะเป็นแฟนให้เลยนี่!” Kaoru บ่นอุบ ชักอิจฉาเจ้าเพื่อนคนนี้แล้วสิ
“ขอดูหน่อยสิครับรุ่นพี่” น้องคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
“ได้ๆ อย่าจับแรงนะ เบาๆ” น่าน~…หวงเป็นลูกไปแล้ว
“ฮู้วว์! ของจริงนะครับ! มีเบอร์ด้วย! นี่ๆ ผลิตมาจำนวนจำกัด ของจริงแน่นอนเลยครับรุ่นพี่”
“เหรอ! รักษาเท่าชีวิต เก็บขึ้นหิ้งเลยล่ะงานนี้ จะเอาออกมาใช้อีกทีตอนได้เป็นศิลปินดังล่ะ ฮาๆๆๆ” Die เอ่ยต่ออย่างร่าเริง
“นี่ถ้าเป็นของจริงนะ น้องคนนั้นเค้าคงจะรักแกมากเลยว่ะ หาของยากขนาดนี้มาให้ได้อ่ะ” Kyo เอ่ยต่อ
“ฉันก็ขอบใจน้องเค้าไปแล้วนะ ก็เป็นพี่น้องกันล่ะ” Die บอกแล้วหยิบเอากีต้าร์ขึ้นมาเกา
“ว่าแต่สวยมั้ยวะ” Kaoru ถามขึ้น ถึงแม้จะเกิดอาการงอน Die หน่อยๆก็ตามที่ได้ ปิคไป เพราะนักดนตรีในดวงใจก็คือคุณ Hide เหมือนกัน
“ก็น่ารักดีน่ะนะ ตัวเล็กๆน่ากอด” Die ตอบ
“เฮ้ย! พูดแบบนี้ Totchi ได้ยินไม่กระโดดกัดหัวแกเหรอวะ” Kyo ถามต่อ
“นี่ๆ ยังพูดไม่จบ น่ารัก แต่น้อยกว่า Totchi ของฉันเว้ย!” Die รีบเอ่ยต่อ
“แหวะ!” ทั้ง Kyo และ Kaoru ต่างพากันหามุมอ้วก ส่วนเหล่ารุ่นน้องก็ได้แต่ขำกับท่าทางของ Die
“เอาล่ะๆ ซ้อมดนตรีกันดีกว่าน้า~” Die เอ่ยขึ้นอย่างสดใสเมื่อเหลือบไปเห็นเพื่อนร่วมวงกำลังเดินเข้ามาในชมรม
…………………………………..
“เสร็จชั้นล่ะ” ชายหนุ่มร่างสูงแสยะยิ้มอย่างมีเลศนัยในมือก็ถือกล้องถ่ายรูปไว้ในมือก่อนจะเก็บมันลงกระเป๋ากางเกง และเดินผิวปากไปอย่างอารมณ์ดี
……………………………………
“Totchi รุ่นน้องมาหา” เสียงของเพื่อนในห้องเอ่ยเรียก Toshiya ที่นั่งเล่นกับ Shinya อยู่
“อืม” Toshiya ลุกแล้วเดินออกไปหา
“หวัดดีครับ Toshiya san” Miyabi ยิ้มแย้มให้เต็มที่
“หวัดดี มีอะไรเหรอ” Toshiya ยิ้มตอบ
“คิดถึงครับเลยมาหา” Miyabi ตอบ
“ฮะๆๆ เหรอ” Toshiya หัวเราะออกมาเบาๆ ตรงไปตรงมาดีแฮะ
“จริงๆวันนี้ผมไปถ่ายรูปสวยๆมาเยอะเลยครับ อยากจะเอามาให้ Toshiya san ได้ดู” Miyabi ว่าแล้วล้วงเอากล้องดิจิตอลขนาดกระทัดลัดออกมาจากระเป๋ากางเกงแล้วส่งให้ Toshiya
“เหรอๆ” Toshiya เอ่ยอย่างสนใจ แล้วรับกล้องมาดู
“มีน้องเหมียวด้วย” Toshiya ดูรูปแรกก็ยิ้มออกมาทันที
“ครับ ที่บ้านเลี้ยงไว้สองตัว” Miyabi ตอบ มองดู Toshiya ที่ดูภาพในกล้องอย่างสนอกสนใจ
“…หื๋อ?” Toshiya ทำหน้างง เมื่อได้เห็นรูปแปลกๆในกล้อง
“อะไรเหรอครับ” Miyabi ถามขึ้น
“รูปนี้ ?” Toshiya พึมพำเบาๆ
“ผมไปถ่ายรูปเล่นแถวอาคารเกษตรน่ะครับ มีอะไรเหรอ” Miyabi ยื่นหน้าเข้าไปดูรูปใกล้ๆ
“Die เหรอในรูปนี้” Toshiya ถามต่อ เมื่อเห็นในรูป มีคนที่คล้ายๆ Die ยืนอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง…แต่…ในรูปนี้ก็คือ Die ล่ะนะทำไมเขาจะจำไม่ได้
“เหรอครับ บรรยากาศตอนนั้นผมว่าโรแมนติกดีก็เลยถ่ายเก็บไว้ แล้ว Die san ไปอยู่กับผู้หญิงคนนี้ได้ไงนะ” Miyabi แกล้งทำหน้าใสซื่อ Toshiya ถอนหายใจเฮือกแล้วส่งกล้องคืนให้ Miyabi
“รูปทั้งหมดผมถ่ายได้ดีมั้ยครับ” Miyabi ยิ้มแล้วรับกล้องมา
“อืม ถ่ายสวยดี แสงก็ดี” Toshiya ตอบ
"เหรอครับ" Miyabi เริ่มยิ้มอย่างมีเลสนัยเมื่อได้เห็นใบหน้าไม่ค่อยจะสู้ดีของ Toshiya นี่ก็เท่ากับว่ารูปที่เขาแอบถ่าย Die มาได้นั้น ต้องกระทบกระเทือนไปถึงจิตใจ Toshiya เป็นแน่
"แล้วนี่นายไม่ไปซ้อมดนตรีเหรอ" Toshiya ถามขึ้น
"วันนี้พวกรุ่นพี่เค้าใช้ห้องซ้อมน่ะครับ ว่าจะไปดูสักหน่อย ไปด้วยกันมั้ยครับ" Miyabi ชวน
"ไม่ล่ะ นายไปเถอะ"
"ครับ งั้นตอนเย็นเจอกันนะครับ" Miyabi บอกลาพลางส่งจูบก่อนจะรีบวิ่งขาเขย่งไปด้วยท่าทางลั่นล้า
"แผนการณ์สร้างความร้าวฉานกำลังจะเริ่มขึ้น ณ บัด นาว โว้เย้~" Miyabi ร้องฮัมเป็นเพลงไปอย่างอารมณ์ดี
0 ความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น