Come back to me : 2

“หวัดดีครับคุณแม่” Die เอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง (อ๊า~ แสบตา) =w= 


“ตายแล้ว! ทำผมใหม่เหรอลูก หล่อจังเลย! สีแดงแม่ว่าเท่ห์มากแล้วนะ แบบนี้ยิ่งดูดีเข้าไปใหญ่” แม่เองที่เห็น Die ใน Look ใหม่ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยชมออกมา พลางเอื้อมมือทั้งสองไปลูบไล้ใบหน้าของ Die 


“ผมโดนหักอกน่ะครับคุณแม่ ก็เลยอยากจะทำอะไรที่มันเปลี่ยนแปลงไปจากเก่าบ้าง” Die ตอบพลางเหลือบตาไปมอง Toshiya 


“ใครกันนะใจร้ายจริงๆ ทิ้ง Die Kun ของแม่ได้ เค้าไม่รู้หรอกว่าได้เสียผู้ชายดีๆไป” แม่เริ่มใส่อารมณ์เต็มที่ จน Die ถึงกับหัวเราะออกมาในความน่ารัก 


“คุณแม่จะออกไปไหนเหรอครับ” Die ถามต่อ 


“แม่จะไปทำผมน่ะจ่ะ แล้ววันนี้นัดดูหนังกับพ่อเค้าว่าจะเลยไปต่อเลย ถ้าไง Die Kun ก็อยู่เป็นเพื่อน Totchi หน่อยสิจ๊ะ พักนี้ชอบบ่นว่าเหงากับแม่อยู่บ่อยๆ” แม่ตอบยิ้มๆ 


“ได้เลยครับคุณแม่ จะอยู่เป็นเพื่อนจนหายเหงาเลย” Die ยิ้มรับคำ 


“แม่ทำขนมเค้กไว้ด้วย Die Kun ต้องทานให้แม่ด้วยนะจ๊ะ อร่อยมากๆเลยล่ะ…อ๊ะ! สายแล้วแม่ไปก่อนนะจ๊ะ” แม่หันไปโบกมือให้แล้วรีบเดินออกจากบ้านไปทันที Die หันไปมอง Toshiya ที่ยืนมองอยู่ 


“นายมาทำไม” Toshiya เอ่ยขึ้น 


“ฉันเอาหนังสือมาคืนไง” Die ตอบ 


“เอามาสิ” Toshiya ยื่นมือออกไป 


“ไม่คิดจะชวนเข้าบ้านเลยหรือไง วันนี้แม่นายบอกให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนนายนะ” Die รีบทวงสิทธิ 


“ไม่จำเป็น วันนี้ฉันจะอ่านหนังสือ ไม่อยากให้ใครมากวน” Toshiya ไม่ยอมให้อีกฝ่ายเข้าบ้านง่ายๆ




“เหรอ~” Die ลากเสียงยาวประชดใส่ แล้วรีบเดินเลี่ยง Toshiya เข้าไปในบ้านอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว 


“เฮ้ย! ออกไปนะ!” Toshiya รีบเดินตามไป กะจะไปลากตัวมันให้ออกจากบ้านไปให้ได้ 


“จะมาทานขนมเค้กฝีมือแม่นายด้วยไง ไหนล่ะเค้ก” Die หันไปมองหน้า Toshiya ที่เดินตามหลังมา


“…ตู้เย็น” Toshiya เงียบไป ก่อนจะเอ่ยตอบ 


“อ้อ” Die พยักหน้าแล้วรีบเดินไปทางห้องครัวของ Toshiya ด้วยความรู้สึกคุ้นเคย 


“โฮ! น่ากินมาก!” Die เมื่อเปิดตู้เย็นเข้าไปก็อุทานออกมาเสียงดัง เค้กช็อกโกแลตชิ้นโตในถาดแสนสวย ไหนจะหน้าเค้กที่ตกแต่งด้วยผลไม้และครีมหลากชนิดอีก แค่เห็นก็อยากจะเขมือบเข้าไปทั้งก้อนแล้ว…แต่…ปากยังกว้างไม่พอ (โหว~) 


“รีบกินให้เสร็จแล้วก็รีบไป หนังสือน่ะก็เอามาด้วย” Toshiya ตอบแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะทานอาหาร 


“ทางที่ดีฉันว่านายน่ะเอากลับไปกินที่บ้านดีกว่านะ” Toshiya รีบเสนอแนะต่อ แต่มีเหรอที่ Die จะสนใจฟังเพราะตอนนี้เดินไปหยิบมีดหยิบจานมาแล้ว แถมมาตัดแบ่งออกเป็นสองจานให้ตัวเองและให้ Toshiya อีก 


“อืม…อร่อยมากๆเลย ฝีมือทำขนมของคุณแม่นี่อร่อยไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ!” Die เอ่ยชมออกมาจากใจจริง 


“…” Toshiya มอง Die ที่นั่งอยู่ตรงหน้าอย่างเซ็งๆ ที่พูดอะไรไปเนี่ยไม่คิดที่จะฟังและไม่คิดที่จะสนใจเลยใช่มั้ย! 


“หนังสือที่นายให้ฉันยืมอ่านน่ะ สนุกดีนะ ฉันชอบ” Die เอ่ยขึ้นต่อ เมื่อ Toshiya ไม่ยอมพูดอะไรกลับมา 


“นายอ่านจบแล้วเหรอ” Toshiya ถามสีหน้าและน้ำเสียงดูยังไงก็ไม่เชื่อในสิ่งที่ Die พูด 


“จบสิ…ได้ข้อคิดดีๆจากหนังสือเล่มนี้ด้วยล่ะ” Die ตอบแล้วจ้องหน้า Toshiya นิ่ง 


“…เค้าบอกว่าอย่าล้มเลิกความพยายาม” จบคำพูดของ Die ก็ทำเอา Toshiya ถึงกับอึ้ง…มันอ่านจบจริงๆด้วย! 


“ตอนแรกนายก็รู้ใช่มั้ย ว่าฉันไม่ใช่พวกรักการอ่านเท่าไร แต่พอนายบอกเลิกฉัน ฉันคิดถึงนายมาก ฉันก็เลยหยิบหนังสือเล่มที่นายเคยให้ฉันยืมขึ้นมาอ่าน…ถ้าจำไม่ผิดหนังสือเล่มนี้มันอยู่กับนายแทบจะตลอดเวลา มันก็เลยทำให้ฉันคิดว่า เพราะอะไรนะหนังสือเล่มนี้ นายถึงได้ให้ความสำคัญและยอมที่จะเอามันติดตัวไปด้วยในทุกๆที่” Die เอ่ยต่อเสียงเบาใบหน้าเศร้าสร้อยลงอย่างเห็นได้ชัด 


“…” 


“…ต่างจากฉันที่มาก่อนหนังสือเล่มนี้แท้ๆ แต่นายกลับไม่ยอมที่จะให้ฉันอยู่ข้างๆนายเหมือนแต่ก่อน…ฉันมีค่าน้อยกว่าหนังสือเล่มนี้เหรอ Totchi” 


“…ฉันขอโทษ” Toshiya ก้มหน้าลงเพื่อหลบสายตาของ Die 


“จะพูดอะไรที่มันมากกว่าคำว่าขอโทษไม่ได้เลยเหรอ” ตอนที่เลิกกัน Toshiya ก็พูดแต่คำนี้ มันเหมือนกับ Toshiya ใช้คำๆนี้เพื่อครอบคลุมเหตุผลร้อยพันที่เขาไม่ควรจะรู้…ควรรู้แค่อย่างเดียวคือรู้สึกผิด และอยากจะขอโทษเท่านั้น 


“ฉันคิดว่าความเป็นเพื่อนมันอาจจะทำให้ความสัมพันธ์ของเรามันยาวนานได้กว่านะ” Toshiya ตอบ 


“นายมองตาฉันหน่อยสิ Totchi แล้วจะพูดอะไรก็ค่อยพูด” Die เอ่ยต่อ 


“…นายกลับไปเถอะ Die วันนี้ฉันจะอ่านหนังสือ” Toshiya ตัดบทแล้วลุกขึ้นรีบเดินขึ้นชั้นสองไปอย่างรวดเร็ว 


“Totchi!” Die รีบตามขึ้นไปอย่างรวดเร็ว วันนี้เขาคิดมาดีแล้ว ไม่ว่ายังไงก็จะต้องคุยกันให้รู้เรื่อง แค่ถูก Miyabi มันมาพูดสะกิดต่อมก็โมโหแทบจะเป็นบ้าแล้ว ไม่ว่าเขาจะเสีย Toshiya ไปด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ยังไงเขาก็ไม่อยากที่จะให้ใครได้ Toshiya ไปนอกจากตัวเขาเท่านั้น 


“นายกลับไปได้แล้วไป อย่ามายุ่งกับฉันอีก” Toshiya เอ่ยขึ้นเสียงค่อนข้างดัง 


“เมื่อกี้นายพึ่งพูดว่าความสัมพันธ์แบบเพื่อนจะทำให้เราคบกันได้นาน แต่นี่นายบอกว่าอย่ามายุ่งกับนาย! นายจะเอายังไงกันแน่!” Die เองก็เสียงดังใส่เช่นกัน 


“ออกไป!” Toshiya พยายามดันประตูห้องนอนของตัวเอง ซึ่ง Die เองก็พยายามเหลือเกินที่จะดันมันเพื่อให้ตัวเข้าไปอยู่ในห้องนอนของ Toshiya ให้ได้ และในที่สุด Die ก็สามารถดันเข้าไปได้จนสำเร็จ Toshiya ถูกประตูกระแทกจนก้นจำเบ้าลงกับพื้น ยังดีที่มีพรมในห้องช่วย ไม่งั้นได้เจ็บก้นกว่านี้แน่ๆ 


“ทำบ้าอะไรของนาย!” Toshiya เอ่ยอย่างหงุดหงิดแล้วลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล 


“นายต่างหากที่บ้า! ไอ้บ้า!” Die ด่าคืนบ้าง เพราะ Toshiya ทำตัวชวนให้หงุดหงิดมาก ทำให้รักยักไม่พอ ยังมาปั่นหัวกันอีก! 


“เออ! บ้าก็บ้า! ออกไป ออกไปนะไอ้หมีควาย!!” Toshiya ลุกขึ้นแล้วเอ่ยไล่ต่อ 


“หมีควาย! จะด่าก็เอาสักตัวเหมารวมกันแบบนี้สยิวหู” Die ตอบสีหน้ากวนๆ 


“ก็นายมันเป็นหมีควายนี่นา หัดดู Animal planet ซะบ้าง!” Toshiya โต้กลับ 


“หมีอะไรจะน่ารักน่ากอดขนาดนี้” Die เอ่ยต่อหน้าบู้ 


ผั๊วะ!… 


“เฮ้ย! เจ็บนะ! ต่อยทำไมอ่ะ!” Die เอ่ยขึ้นเสียงดัง เมื่อถูกหมัดของ Toshiya เข้าเต็มๆที่มุมปากซ้าย 


“โทษฐานหน้าด้าน ไล่เท่าไร่ไม่ไป” Toshiya ตอบเสียงเรียบ 


“หน้าด้านก็ยังดีกว่าคนใจร้ายใจดำอย่างนายแล้วกัน ทิ้งผู้ชายดีๆอย่างฉันไปได้” Die โต้กลับ แต่ก็ไม่วายเข้าข้างตัวเองเต็มที่ 


“ฉันทิ้งนายตรงไหน! เราก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่นี่” Toshiya เถียง 


“แต่ฉันไม่ได้คิดกับนายแบบนั้นแล้วนี่!” Die เอ่ยต่อเสียงดังมากด้วยความเดือดดาลที่เริ่มจะทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ 


“นั่นมันก็แล้วแต่นาย ฉันหาหนทางที่ดีที่สุดให้แล้ว ถ้าไม่เอาก็ไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีก! กลับบ้านนายไปได้แล้วไป!!” Toshiya เมื่อถูก Die เสียงดังใส่ ก็ชักจะเกิดอาการโมโหขึ้นเหมือนกัน 


“อ๊ะ! Die นายทำบ้าอะไร ปล่อยนะ!” Toshiya ร้องขึ้นอย่างตกใจเมื่อถูก Die ผลักไปที่เตียงใหญ่แล้วขึ้นคร่อมอย่างรวดเร็ว Die จ้องหน้า Toshiya ที่อยู่ใต้อาณัติ มือทั้งสองข้างกดข้อมือของ Toshiya ไว้แน่นจมกับเตียง แต่ Toshiya ก็ไม่ยอมที่จะตกเป็นรองอยู่แล้ว เขาใช้เรียวขายาวเตะผ่ากลางตัวของ Die ได้อย่างพอดิบพอดี 


“อุ๊บ!” Die ถึงกับหน้านิ่วพูดไรไม่ออก ต้องผละจาก Toshiya ไปนอนลงกุมเป้าของตัวเอง 


“สมน้ำหน้า” Toshiya หัวเราะเยาะอย่างสะใจแล้วลุกขึ้นยืน 


“…” 


“…เฮ้ย! Die…Die!” Toshiya เมื่อเห็น Die นิ่งไปก็รีบจับตัว Die ที่นอนคดอยู่ให้หันมาหาเขา 


“Die น้อยของฉัน สูญพันธุ์แล้วแน่ๆ แล้วต่อไปเราจะมีลูกกันได้มั้ยล่ะเนี่ย Totchi” Die เอ่ยเสียงเครือ ตอนนี้บอกได้คำเดียวว่าทั้งเจ็บทั้งจุก ตอนนี้เลยไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี จุดยุทธศาสตร์เลยนะเนี่ย 


“ไอ้บ้า! จะมีได้ยังไง!” Toshiya ด่าเสียงดัง 


“Totchi…เจ็บจริงๆนะเนี่ย ฮูย~” Die เอ่ยต่อแล้วพยายามลุกขึ้นนั่งอย่างยากเย็น 


“ร เหรอ ก ก็…ก็ตกใจนี่นา ขอโทษแล้วกัน” Toshiya ถอนหายใจเฮือก 


“เดี๋ยวเปิดเช็คดูก่อน Die น้อยยุบหายไปหรือเปล่า” Die ทำท่าจะถอดกางเกงซะงั้น 


“Die! บ้าเหรอ!” Toshiya เอ็ดเสียงดัง จะมาเปิดอะไรตรงนี้วะ! 


“เฮ้อ~ เราจะคุยกันดีๆไม่ได้เลยใช่มั้ย” Die ถอนหายใจออกมาบ้าง 


“…”... 


“บอกหน่อยสิ…ทำไมถึงบอกเลิกฉัน” Die เอ่ยขึ้น น้ำเสียงฟังดูแตกต่างไปจากเดิมมาก Toshiya เบือนหน้าหนีไปอีกทาง 


“…นายเองก็เคยบอกว่ารักฉันไม่ใช่เหรอ Totchi” Die เอ่ยต่อ น้ำเสียงหดหู่ลงมาก 


“ฉันรักนายนะ Totchi” Die บอกต่อแล้วเอาหน้าซบลงไปที่ไหล่ของ Toshiya พร้อมกับเลื่อนแขนทั้งสองไปโอบกอดรอบเอว 


“…” Toshiya นิ่งเงียบไม่พูดอะไร ยอมปล่อยให้ Die กกกอดตามความพอใจ 


“ขอร้องล่ะ บอกฉันหน่อย เพราะอะไรถึงขอเลิกกับฉัน” Die ถามต่อ 


“…” 


“...นายอยู่กับเด็กผู้หญิงที่ชื่อ Miharu” จบคำพูดของ Toshiya ก็ทำเอา Die อ้าปากค้าง...ใครวะ ไม่เห็นรู้จัก 
“อ อ่า...คือ...” Die เองก็จำไม่ได้แล้วด้วยว่าเด็กคนนั้นหน้าตาเป็นยังไง...ใครวะ! 


“จริงๆชั้นก็รู้ว่านายกับเด็กนั่นแค่ช่วยอาจารย์ขนหนังสือไปห้องสมุด...คือ...ชั้นนี่ก็บ้าเหมือนกันนะ” Toshiya ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยๆใจกับความคิดของตัวเอง 


“เฮ้อ~…คงเพราะ จริงๆแล้ว…ฉันรักนายมากเกินไปก็ได้มั้ง Die” คำตอบของ Toshiya ทำเอา Die ตาโต 


“อะไรนะ!!!!!” Die เอ่ยเสียงดังด้วยความตกใจระคนดีใจ 


“…ฉันกลัวว่าสักวันหนึ่ง ถ้านายเปลี่ยนไปชอบผู้หญิง…ฉันจะทำยังไงดี ฉันคิดมาโดยตลอดตั้งแต่เริ่มคบกับนาย คิดมากซะจนตัดสินใจบอกเลิกกับนายน่าจะดีที่สุด”… 


“Totchi” Die เอ่ยเรียก Toshiya ด้วยน้ำเสียงสุดซึ้ง ซะจน Toshiya ต้องหันไปมอง 


“ตอนแรกคิดว่าบอกเลิกนายแล้วจะได้หายคิดมาก ไปๆมาๆฉันยิ่งคิดมากกว่าเก่าอีก” Toshiya เอ่ยต่อ 


“นายจะไปคิดมากทำไม Totchi ทั้งสี่ห้องหัวใจนี่ เป็นของนายทั้งหมดเลยนะ ตับไตไส้พุงทุกอย่างในร่างกายของฉันยกให้นายหมดเลย แล้วไม่มีใครมาแทนที่นายได้แม้แต่คนเดียว” Die รีบบอกต่อ ฟังๆดูแล้วก็เสี่ยวแดกมากซะจน Toshiya ที่หน้าเครียดๆอยู่ถึงกับยิ้มออกมา 


“…” Toshiya มองหน้า Die อย่างช่างใจ 


“…” 


“ถ้าทุกส่วนในร่างกายของนายเป็นของฉันจริงๆ นายก็เลิกสูบบุหรี่ซะ มันไม่ดีต่อร่างกาย” Toshiya เอ่ยเสียงโหดขึ้นมาซะเฉยๆ 


“อ…อะ บุหรี่เหรอ?” Die เริ่มทำหน้าคิดหนัก 


“ฉันกับบุหรี่จะเลือกอะไร” Toshiya ถามเสียงดุ 


“โธ่เอ้ย~ ก็ต้องนายอยู่แล้ว Totchi” Die ว่าพลางทำท่าจะโอบ Toshiya มากอด แต่ Toshiya ก็รีบลุกหนีซะก่อน 


“ให้มันจริงแล้วกัน ถ้าฉันเห็นนายสูบบุหรี่อีกเมื่อไร ไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีก” Toshiya ยื่นข้อเสนอแบบนี้ให้ก็เพราะรู้ว่าคนอย่าง Die คงยากที่จะทำตามได้ ก็ติดบุหรี่ซะยังกับข้าวขาดไม่ได้ต้องกินให้ครบสามมื้อ ส่วนบุหรี่นี่ถ้าว่างเมื่อไรเป็นหยิบขึ้นมาสูบ…เพราะห่วงมากหรอกนะถึงได้บอกไปแบบนี้น่ะ 


“อ เอาจริงเหรอ มัน…มันติดแล้วนะ บุหรี่น่ะ” Die เอ่ยเสียงแผ่ว 


“ก็ไม่ได้ติดมาตั้งแต่เกิดนี่ ใช่มั้ย หรือตอนเกิดนายคาบบุหรี่ออกมาด้วยน่ะ” Toshiya ตอบ พร้อมกับย้อนซะ Die อึ้งไปเลย 


“ไหนว่ารักฉันมากไง ไม่น่าจะใจร้ายแบบนี้นะ” Die เอ่ยหน้างอ 


“ก็เพราะอย่างงี้ฉันถึงได้อยากให้นายเลิก” Toshiya ถอนหายใจเฮือก 


“…โธ่ ~” ว่าแล้ว Die ก็ลงไปนอนชักดิ้นชักงอกับพื้นทันที 


“เลือกแล้วกันนะ Die ถ้ารักฉันจริงก็ต้องทำได้อยู่แล้ว” Toshiya เอ่ยต่อ 


“…T-T…” 


……………. 


“เฮ้ย! Die ขอบุหรี่ตัว” Kyo ที่นั่งพิงไหล่ของ Kaoru อยู่เอ่ยขึ้น 




“ไม่มี” Die ตอบแล้วหยิบหมากฝรั่งอันใหม่ขึ้นมาเคี้ยว 


“อะไรนะ!!!!” Kyo กับ Kaoru ตะโกนขึ้น 


“ไม่มี ไม่สูบ จะเลิกบุหรี่ให้ได้” Die เอ่ยน้ำเสียงมุ่งมั่นมาก 


“ล้มหัวฟาดพื้นมาหรือเปล่าวะ” Kaoru หันไปมองหน้า Kyo 


“สงสัยมันลื่นเยี่ยวตัวเองในห้องน้ำ ล้มหัวฟาดพื้นๆจริงๆล่ะ Kaoru” Kyo เอ่ยต่อ เพราะปกติ Die มันจะพกบุหรี่มาไม่มีวันขาด ขอตอนไหนมันก็ส่งให้ตอนนั้น 


“ไม่มีทั้งนั้นล่ะ! จะเลิกเพื่อ Totchi” Die ตอบ 


“ฮะ!!!!! อะไรนะ!!!!” คราวนี้ตกใจอีกระรอกสอง ในที่สุดถ่านไฟเก่าก็กลับมาเร่าร้อนอีกครั้งจนได้ มันเลิกกันได้ไม่นานอย่างที่คิดจริงๆ 


“ตกใจมากไปละ เดี๋ยวพ่อกระโดดเตะขาคู่เลย” Die เอ่ยอย่างหงุดหงิด คงเพราะไม่ได้สูบบุหรี่ด้วยล่ะนะ…เปรี้ยวปากเหลือเกิน 


“ก็พอจะรู้ล่ะว้า~” Kyo พึมพำ 


“กลับมาคบกันแล้วก็จัดการปล้ำเลยสิวะ จะได้ไม่หนีไปไหนอีก” Kaoru แนะนำ พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ Die มองด้วยหางตา 


“ถึงเวลาฉันจัดการเอง” Die เอ่ยน้ำเสียงไม่ค่อยจะพอใจเท่าไร แล้วเดินลงจากชั้นดาดฟ้าของอาคารเรียนมา ก็มาพบเข้ากับสาวน้อยคนหนึ่งอยู่ตรงสุดบันไดทางขึ้น ท่าทางเหมือนกับกำลังรอใครสักคนอยู่ 


“รุ่นพี่ Daisuke คะ” เธอเอ่ยชื่อของ Die อย่างฉะฉาน 


“ครับ” Die ตอบรับ 


“จดหมายจากชมรมอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมค่ะ” เธอบอกต่อ 


“หื๋อ?? ทำไมเหรอ” Die ทำหน้างง 


“พอดีว่าวันเสาร์นี้ทางชมรมของพวกเราจะทำความสะอาดโรงเรียนของเราครั้งใหญ่ เพื่อจะเตรียมงานวัฒนธรรมที่กำลังจะมาถึง ก็เลยอยากจะขอความร่วมมือจากทุกๆชมรมให้มาช่วยกันทำความสะอาดโรงเรียนค่ะ” เธอตอบ 


“อ อ้อ~ เหรอ” Die พยักหน้า 


“ขอบคุณชมรมดนตรีมากเลยนะคะ” เธอก้มหัวขอบคุณแล้วก็รีบเดินไปทันที 


“ทำความสะอาดเหรอ” ว่าแล้ว Die ก็เดินกลับขึ้นไปชั้นดาดฟ้าอีกรอบ 


“เฮ้ย! ของแก Kao” Die ยัดซองจดหมายใส่มือ Kaoru เพราะ Kaoru ก็คือประธานชมรมดนตรีนั่นล่ะนะ 


“อะไร ?” Kaoru ทำหน้างง ก่อนจะเปิดอ่าน 


“ชมรมนี้มีคนไม่ถึงสิบห้าคนเลยนี่หว่า มิน่าล่ะเวลาจะทำกิจกรรมทีต้องมาวานแต่ละชมรมให้ช่วย” Kaoru เอ่ยขึ้น 


“ทำความสะอาดโรงเรียนเหรอ อีกไม่นานก็จะมีงานวัฒนธรรมแล้วนี่หว่า” Kyo ดึงจดหมายมาอ่านบ้าง 


“ปีที่แล้วไม่ค่อยสนุกเท่าไรว่ะ พวกรุ่นพี่แม่งทำตัวเด่นโคตร แถมเล่นดนตรีนานกว่าวงทุกวงอีก” Kaoru เริ่มนึกถึงงานวัฒนธรรมปีที่แล้ว ที่วงพวกเขาได้ขึ้นโชว์แค่สองเพลงเท่านั้น 


“ปีนี้พวกเราเป็นรุ่นพี่แล้วนะ เพราะงั้นเต็มที่แน่นอน” Die บอกต่อ หลังจากนั้นก็นั่นเมาส์กันอย่างเมามันส์จน Die ลืมไปซะสนิทว่าจะลงไปเข้าห้องน้ำ จวบจนเมื่อถึงเวลาออดดัง เป็นเวลาเข้าเรียนในคาบบ่าย ทั้งสามหนุ่มก็พากันเคลื่อนย้ายร่างกายลงมาจากชั้นดาดฟ้าทันที 


“เฮ้ย! Totchi” Kyo ที่เหลือบไปเห็น Toshiya ที่อยู่อีกฟากฝั่งของอาคารเรียนสะกิด Die ที่อยู่ข้างๆ 


“ไหน?” Die หูหางตั้งทันทีเมื่อได้ยินชื่อ (ยังกับหมาแน่ะ) ^^; 


“อยู่กับเจ้า Mi มันด้วย” Kaoru เอ่ยต่อพลางหยิบแว่นตาขึ้นมาใส่เพื่อจะได้เห็นชัดๆ ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นสายตายาวแน่ๆ แก่ปูนนี้แล้ว 


“ชิสส์” Die เข่นเขี้ยวอย่างไม่พอใจ แล้วรีบเดินดุ่มๆไปทันที 


“เฮ้ย Die คาบต่อไปยัยป้าสุดโหดนะเว้ย! ไม่รีบเข้ามีเฮแน่” Kaoru เอ่ยท้วง แต่ดูเหมือน Die จะไม่ได้สนใจเท่าไรนัก สิ่งที่คิดคือตรงไปหา Toshiya และแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของให้ Miyabi มันได้เห็นซะ…(น่าน~) 


“อะไรฟระ! หายไปไหน” Die เกาหัวแกร่กๆ แล้วมองซ้ายมองขวาอุตส่าห์รีบเดินมาแล้วเชียว แต่คิดอีกแง่ก็คือเข้าห้องเรียนกันหมดแล้วล่ะนะ มีแต่เขาคนเดียวที่เป็นบ้ามายืนโดดเด่นอยู่ 


“Daisuke! ทำไมไม่เข้าเรียน” เสียงของอาจารย์ดังขึ้น 


“ครับ ไปล่ะครับ” Die รีบวิ่งหนีไปทันที 


…ครืด… เมื่อเปิดประตูห้องเรียนเข้ามา Die ถึงกับเหวอไปเลยเมื่อเห็นยัยป้าจอมโหดที่เหล่านักเรียนพากันเรียก หรืออาจารย์ประจำภาควิชาสังคมหันมาจ้องหน้าเขาเขม็ง 


“ทำไมมาช้า Daisuke” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นแล้วขยับแว่นสายตาเล็กน้อย เตรียมจะหยิบรายชื่อนักเรียนขึ้นมาเพื่อหักคะแนนโทษฐานเข้าห้องเรียนช้า 


“ท้องเสียครับอาจารย์” Die ตอบอย่างรวดเร็ว 


“หื๋อ?” เธอทำหน้าไม่ค่อยจะเชื่อเท่าไร 


“จริงๆครับอาจารย์ วันนี้มันตดให้ผมดมทั้งวัน” Kyo รีบเอ่ยขึ้นเพื่อหวังช่วยเหลือเพื่อนสนิทเต็มที่ แต่ดูเหมือนความช่วยเหลือที่หยิบยื่นมานั้น Die ไม่ค่อยจะต้องการสักเท่าไร…-_-“ มันช่วยพูดซะเห็นภาพเลย 


“ฮะๆๆๆๆ” เสียงเพื่อนในห้องหัวเราะกันครืน 


“อืม ถ้างั้นไปนั่งที่ให้เรียบร้อยไป” เธอเอ่ยต่อ Die หันไปค้อนเพื่อนในห้องที่ต่างพากันหัวเราะคิกคัก แล้วเดินไปนั่งที่ซึ่งอยู่ข้างๆ Kyo 


“ขอบใจ” Die หันไปมองตาขวาง Kyo ยิ้มกว้างโชว์เขี้ยว 


“ดีนะที่ Kyo มันไม่บอกว่าวันนี้แกขี้แตกน่ะ” Kaoru ที่นั่งอยู่ข้างหน้าเพื่อนทั้งสองหันไปบอกขำๆ 
และเมื่อคาบสังคมสุดโหดเสร็จสิ้นลงต่อไปก็เป็นวิชาภาษาญี่ปุ่นซึ่งวันนี้อาจารย์ติดธุระไม่สามารถมาสอนได้ จึงให้นักเรียนทุกคนไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดกัน 


“ทำหน้าปวดขี้อีกแล้วไอ้ Die” Kaoru เอ่ยขึ้น 


“ไม่ให้ทำหน้างั้นได้ไง ก็…เมียพี่มีชู้~” Kyo ว่าพลางโชว์ลูกคอตบท้าย 


“เดี๋ยวแกจะโดนไอ้ Kyo ชู้อะไรวะ อย่างมากก็แค่คุยกันตามประสารุ่นพี่กับรุ่นน้อง” Die ตอบ 


“Totchi น่ะไม่คิด แต่ไอ้ Mi มันคิดไง” Kaoru เอ่ยแล้วฟุบหน้าลงกับโต๊ะ 


“ก็เท่านั้น ตบมือข้างเดียวมันไม่ดังหรอก” ถึงปากจะว่าไม่คิดอะไรมาก แต่ในใจก็คิดไปต่างๆนานาเสียแล้ว วันก่อนที่เกือบมีเรื่องกับ Miyabi ที่ร้านไอศกรีมก็เพราะความมุ่งมั่นของ Miyabi นี่ล่ะ ที่ดูท่าอยากจะได้ Toshiya ซะเหลือเกิน เขาในตอนนั้นเองที่อยู่ในสถานะก้ำกึ่งก็ได้แต่หงุดหงิดอยู่ภายในใจ 


-เวลาเลิกเรียน- 


“ทำไมมาช้า” Die เอ่ยอย่างไม่พอใจเท่าไรเมื่อเห็น Toshiya เดินออกมาถึงหน้าโรงเรียน แต่…ยิ่งไม่พอใจหนักขึ้นไปอีกก็เพราะได้เห็น Miyabi ที่ติดสอยห้อยตาม Toshiya มาด้วย 


“พอดีแวะไปคุยกับอาจารย์มาน่ะ รอนานมั้ย?” Toshiya ถามพร้อมกับรอยยิ้ม 


“แล้วนายมีอะไร Miyabi” Die ไม่สนใจจะตอบคำถาม แต่หันไปสนใจ Miyabi ซึ่งเป็นศัตรูของหัวใจแทน 


“ไม่เกี่ยวกับ Die San” Miyabi ตอบพร้อมกับบู้ปากใส่ ทำหน้าตาน่าหมั่นไส้ซะจน Die นึกอยากจะกระโดดถีบแสกหน้า 


“พอดี Miyabi อยากจะให้ฉันไปเป็นเพื่อนซื้อกล้องถ่ายรูปน่ะ ก็เลยอยากจะให้ไปช่วยเลือกช่วยดูให้หน่อย” Toshiya ตอบแทนให้ 


“ซื้อเองไม่เป็นหรือไง” Die แขวะ 


“ไม่เกี่ยวกับ Die San” Miyabi ตอบออกมาสไตล์เดิมทุกอย่าง Die ถึงกับต้องกัดฟันกรอดๆไว้ 


“เอาล่ะๆ ไปกันเถอะ” Toshiya ตัดบทไปอย่างงงๆ ทำไมสองคนนี้ดูแปลกๆทั้งๆที่แต่ก่อนดูสนิทกันมาก แถมยังอยู่ชมรมดนตรีด้วยกันอีก… 
ระหว่างทางที่เดินมาด้วยกันสามคน Miyabi ก็เอาแต่คุยจ้อกับ Toshiya ไม่หยุดหย่อน ทำเอาเขาที่เดินอยู่ข้างหลังเหมือนเป็นหมาหัวเน่าไปซะงั้น 


“Totchi วันนี้ฉันไปนอนบ้านนายนะ” Die เอ่ยขึ้นเพื่อหวังจะเรียกความสนใจจาก Toshiya และทำให้ Miyabi มันรู้สึกตัวซะบ้าง ว่า Toshiya น่ะมีเจ้าของแล้ว และเขากับ Toshiya ก็กลับมาคบกันเหมือนเดิมแล้วด้วย 


“เอาสิ” Toshiya หันไปตอบ Miyabi ถึงกับตาโต! 


“ไม่มีบ้านของตัวเองหรือไง” Miyabi พึมพำ แต่ Die ก็ได้ยินเต็มสองหู 


“ก็ตามประสาคนรักกันล่ะน้า~ เอ๊ะ หรือว่านายจะไปนอนบ้านฉันดี Totchi แม่ฉันบ่นหานายเหมือนกันนะ” Die เอ่ยต่ออย่างเหนือกว่า Miyabi ถึงกับกำมือแน่นอย่างแค้นเคือง 


“นายมาบ้านฉันดีกว่านะ พ่อฉันก็บ่นหานายเหมือนกันน่ะ ไว้อาทิตย์หน้าฉันค่อยไปนอนบ้านนายดีกว่า” Toshiya ตอบเสียงใส 


“ขี้โกงนี่” Miyabi หยุดเดินแล้วหันไปจ้องหน้า Die เขม็ง 


“มีอะไรเหรอ Miyabi” Toshiya และ Die หยุดเดินเช่นกัน 


“ไปค้างบ้านกันน่ะ ให้ผมไปค้างด้วยสิ” Miyabi หันไปมองหน้า Toshiya 


“ฮะ! ไม่มีบ้านของตัวเองหรือไง ไม่ให้ค้างเว้ย!” Die หยิบเอาคำพูดของ Miyabi มาพูดบ้าง เจ้าตัวถึงกับหน้าง้ำหน้างอ 


“ผมขอไปนอนค้างบ้าน Toshiya San ไม่ได้ไปนอนบ้าน Die San สักหน่อย” Miyabi โต้กลับ 


“เอ่อ…” Toshiya ถึงกับอ้ำอึ้ง 


“นะครับ Toshiya San ผมอยากจะสนิทกับ Toshiya San ให้มากขึ้น แล้ว Toshiya San ก็จะได้สอนผมเรื่องกล้องด้วยไงครับ” Miyabi อาศัยโอกาสเรื่องกล้องถ่ายรูปมาเป็นประเด็นซะเลย เพราะ Toshiya อยู่ชมรมภาพถ่ายและเป็นถึงประธานชมรมด้วย เรื่องกล้องถ่ายรูป และการถ่ายภาพนั้นย่อมเป็นอะไรที่ Toshiya สันทัดและสนใจเป็นที่สุดอยู่แล้ว 


“อ้อ…อืม” Toshiya พยักหน้าหงึกๆ 


“เฮ้ย!!!!! Totchi นายคิดอะไรอยู่ ให้ไอ้เด็กนี่มันไปนอนด้วยน่ะ ฉันไม่ยอมหรอกนะ!” Die ร้องออกมาเสียงดัง 


“บ้านของ Toshiya San นะ ไม่ใช่บ้านของ Die San” Miyabi หันไปยิ้มแย้มอย่างเต็มที่ให้ Die 


“หนอย! แค่ฉันก็พอแล้วยังต้องมีเจ้าบ้านี่ไปค้างด้วยอีก” Die เริ่มบ่นเป็นหมีกินผึ้ง 


“ถ้า Die San ไม่มาค้างนี่ก็จะเป็นอะไรที่วิเศษมากเลยนะครับ อ๊ะ! Toshiya San ครับรีบไปกันเถอะครับ เดี๋ยวผมจะต้องกลับไปเอาเสื้อผ้าแล้วก็ไปนอนค้างที่บ้านของ Toshiya San” Miyabi หันไปเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส แล้วรีบลากแขนของ Toshiya ไปทันที 


“อ๊ะ! เดี๋ยวสิ…Die ไปกันเถอะ” Toshiya รีบหันกลับมาเรียก Die 


“…” Die ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วยอมเดินตาม Toshiya กับ Miyabi ไปอย่างสุดเซ็ง 


*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.* 


ในเย็นวันนั้นพวกเขาทั้งสามคนก็พา Miyabi ไปซื้อกล้องถ่ายรูป และตอนเย็นก็นัดเจอกันที่บ้านของ Toshiya แน่นอนว่า Die ต้องรีบเดินทางไปให้ถึงก่อน Miyabi แน่นอน 


"ฉันไม่ชอบไอ้เด็กนั่น" Die พูดขึ้นอย่างไม่ค่อยจะพอใจ 


"ทำไมไม่ชอบ? เมื่อก่อนก็ยังดีอยู่นี่นา แถมนายยังสอนกีต้าร์ให้ Miyabi เค้าอีกนี่" Toshiya ทำหน้าไม่เข้าใจ 


"ก็เพราะไอ้เด็กนั่นมันชอบนายน่ะสิ" Die ใส่อารมณ์เต็มที่ 


"ชอบแล้วไง ก็ทำได้แค่นั้นล่ะ" Toshiya หันไปหัวเราะ เพราะ Miyabi เองก็แสดงให้เห็นอย่างแจ่มแจ้งอยู่แล้วล่ะนะว่าชอบเขา ดูไปก็คล้ายๆเหมือนกับรุ่นน้องที่ปลื้มรุ่นพี่เท่านั้นล่ะ อีกเดี๋ยวก็คงเลิกไปเอง 


"แต่ฉันไม่คิดอย่างงั้น" Die บ่นหน้างอ 


"กลัวฉันไปชอบ Miyabi เหรอ" Toshiya หันไปมอง Die ที่เรื้อยจากฝั่งที่นอนอยู่มากอดเอวของเขาที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียงอีกฝั่ง 


"กลัวสิ ก็นายเคยทิ้งฉันไปแล้วนี่" Die เอ่ยเสียงอ้อน Toshiya ถึงกับหัวเราะออกมาเบาๆ 


"แต่ก็รู้มากขึ้นล่ะ ว่านายน่ะก็รักฉันมากเหมือนกัน" Die ยิ้มออกมาบางๆ เมื่อ Toshiya เอื้อมมือมาลูบหัวเขา คล้ายกับอยากจะปลอบประโลมเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายต้องคิดมาก และระแวงไปเอง เพราะยังไงซะสำหรับ Toshiya นั้น Die ก็สำคัญมากที่สุด 


ก็อกๆๆ...ๆๆๆ 


"สงสัยไอ้เด็กบ้านั่นมาแล้วแน่ๆเลย โอ้ยเซ็ง!" Die บ่นแล้วลุกขึ้นนั่ง Toshiya จึงเดินไปเปิดประตู 


"หวัดดีคร้าบ~" Miyabi ทักทายเสียงใส 


"Miyabi Kun นี่น่ารักมากเลยนะจ๊ะเนี่ย แหม~ วันนี้บ้านเราคึกคักจัง มีเด็กหนุ่มๆตรึม" แม่ว่าพลางหัวเราะร่วน 


"ถ้าไงเดี๋ยวแม่ลงไปทำอาหารเย็นต่อก่อนนะจ๊ะ ตามสบายนะเด็กๆ" ว่าแล้วคุณแม่แสนสวยก็รีบเดินลงไปชั้นล่างทันที 


"ว้าว~ ห้องนอนของ Toshiya_San ดีใจจังที่ได้มา" Miyabi วางกระเป๋าลงแล้วเดินสำรวจรอบๆห้องอย่างตื่นตาตื่นใจ 


"เสียอย่างเดียวนะครับ ถ้ามีกันแค่สองคนคงจะดีมากกว่านี้" Miyabi เอ่ยต่อ 


"น้อยๆหน่อยคนที่ควรจะพูดน่ะคือฉันต่างหาก" Die เอ่ยเสียงขุ่นกลับ 


"เอ่อ พวกนายตามสบายนะ ฉันขออาบน้ำก่อน" Toshiya พูดตัดบทไป 


"อาบน้ำเหรอ" Miyabi พึมพำ พลางจินตนาการไปถึง Toshiya ที่อยู่ในเสื้อคลุมอาบน้ำ เนื้อตัวเปียกชุ่ม ใบหน้าแดงฝาดด้วยน้ำอุ่น แค่คิดก็รู้สึกว่าร่างกายจะเริ่มตอบสนองกับความคิดหื่นๆของตัวเองเสียแล้ว 


"ไปอาบห้องแม่นายดีกว่านะ Totchi ฉันก็จะอาบน้ำเหมือนกัน" Die ที่มองหน้าของ Miyabi แล้วเหมือนรู้ไปถึงความคิดก็รีบเอ่ยขัดทันที 


"นายอาบน้ำมาแล้วนี่" Toshiya ที่กำลังหยิบเอาเสื้อคลุมและผ้าเช็ดตัวหันไปมองหน้า Die Die เองก็มองกลับมาอย่างเซ็งๆ 


"ร้อนอยากอาบอีก ไปได้แล้วไป เร็วๆ” Die รีบลุกจากเตียงแล้วดันตัวของ Toshiya ให้ออกจากห้องนอนไปทันที และในตอนนี้ก็เหลือเพียงแค่เขากับ Miyabi เท่านั้น 


“ไม่น่าเชื่อนะครับ ว่า Die San จะกลับมาคบกันรุ่นพี่ได้เร็วอย่างงี้” Miyabi หันไปมองหน้า Die 


“ไม่น่าเชื่อเหมือนกันว่านายจะหน้าด้านกล้าขอมานอนบ้านคนอื่นได้” Die โต้กลับ ปากไวไม่แพ้กันจริงๆ วันนี้คงได้มีเลือดกระจุยกระจายเต็มห้องนอนแน่ๆ 


“คนอื่นอะไรกันครับ ก็รุ่นพี่กับรุ่นน้อง แต่ต่อไปก็ไม่แน่” Miyabi แสยะยิ้ม เหมือนกับจะมั่นใจว่าตัวเองมีความสามารถพอที่จะแย่ง Toshiya มาได้ อย่าง Die เองก็คงจะไม่ใช่ผู้ชายที่เพอร์เฟคมากพอจะยึดหัวใจของ Toshiya ไว้ได้นาน เพราะเคยได้ยินว่าเลิกกันมาแล้ว มีเหรอจะเลิกกันอีกไม่ได้… 


“มั่นใจเกินไปแล้วนะ ฉันกับ Totchi คบกันมาตั้งแต่เด็ก พวกเราสนิทกันมากที่สุด” 


“จริงๆก็อาจจะเป็นได้แค่เพื่อนสนิทนะครับ คนรักอะไรกันน่ะคงเป็นไปไม่ได้กับเพื่อนที่คบกันมาตั้งแต่เด็กๆหรอก” Miyabi ส่ายหน้าไปมา สิ่งเดียวที่คิดก็คือพยายามกวนประสาทของ Die ให้ได้มากที่สุด ทำให้ Die เสียความมั่นใจไปเรื่อยๆ นี่ล่ะของถนัดของ Miyabi เลย 


“เป็นไปไม่ได้ก็เป็นไปแล้วล่ะนะ ฉันไม่สนใจคำพูดของนายหรอก Miyabi” Die เดินกลับไปนั่งที่เตียง แล้วทำทีเป็นหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน 


“ก็ดีนะครับ” Miyabi ยักไหล่แล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ของ Toshiya ก่อนจะเปิดออกดู 


“ได้กลิ่นของ Toshiya San อยู่ในนี้ด้วยแฮะ” Miyabi สูดดมกลิ่นไอจากตู้เสื้อผ้าเต็มที Die ถึงกับต้องรีบลุกไปกระชากตัวของ Miyabi ให้ออกมาทันที 


“อะไรอ่ะ Die San” Miyabi โวยวาย เหมือนเด็กที่ถูกขัดใจ 


“โรคจิตเหรอไง” Die ถลึงตามอง 


“ทำยังกับตัวเองไม่เคยทำ” Miyabi พึมพำ 


“ไม่เคยเว้ย! เคยแต่จูบกับดมจากตัวเลย อย่างแกคงไม่มีปัญญาได้หรอก!” Die ตอกกลับ Miyabi ถึงกับหน้ามุ้ย 


“เชอะ” Miyabi เล็งเป้าหมายไปที่เตียงนอนใหญ่ของ Toshiya แทน จากนั้นก็รีบวิ่งถลาไปเกลือกกลิ้งบนเตียงใหญ่นั้น 


“อ๊า~ นุ่มจัง กลิ่นของ Toshiya San อีกแล้ว ห้อมหอม~” Miyabi เอาหน้าซุกลงกับหมอนใบโต ดิ้นพล่านๆด้วยอาการกระตู้วู้ จน Die ต้องรีบกระชากคอเสื้อของเจ้ารุ่นน้องตัวแสบขึ้น 


“อย่าให้มันมากนักนะ Miyabi!!!” Die กระชากเสียงด้วยอาการโกรธเกรี้ยว…ไม่เคยโมโหอะไรมากเท่านี้มาก่อน นี่ถ้า Miyabi ยังทำตัวแบบนี้อีก มีหวังเขาได้กลายเป็นรุ่นพี่สุดโหดกระทืบรุ่นน้องตายคาบ้านแน่ๆ 


“โอ้ย!! เจ็บนะ Die San ทำไรอ่ะ ฮูย~ เสื้อผมเดี๋ยวก็ขาดหรอก นี่น่ะของแพงนะ” Miyabi เอ่ยเสียงดังกลับ แล้วปัดแขนของ Die ออก 


“อย่าเอามือมาโดนข้าวของ Totchi” Die ยื่นคำขาด 


“มีสิทธิอะไรครับ” Miyabi ถามแล้วยกมือขึ้นมากอดอก 


“มีแน่!! เพราะฉันเป็นแฟนของ Totchi” Die ตอบน้ำเสียงหนักแน่น 


“เลิกย้ำสักที ไม่บอกผมก็รู้แล้วล่ะ ทำตัวเป็นหมาหวงก้างอยู่นั่นล่ะ!” 


“แกว่าใครเป็นหมา!!” เอาแล้วไง! Die ถึงกับเลือดขึ้นหน้า 


“จะว่าใครล่ะก็อยู่กันสองคน!” Miyabi ตอบพร้อมกับถอยหลังหนี เมื่อรู้สึกได้ถึงความไม่ปลอดภัย คนตรงหน้าดูน่ากลัวต่างออกไปจากทุกที 


“ไม่เอาหมาก็ได้! ควายหวงหญ้า หวงนา จะเก็บไว้ไถคนเดียว! แบร่ๆ” Miyabi เองก็ยังไม่วายพูดอะไรที่เป็นการฆ่าตัวเองออกมา 


ผั๊วะ!… 


Die ปล่อยหมัดออกไปใส่หน้าของ Miyabi ทันที ร่างสูงโปร่งถึงกับทรุดลงกับพื้นทันที 


“แกพูดอย่างงี้กับฉันที่เป็นรุ่นพี่แกงั้นเหรอ!” Die ว่าพลางกระชากคอเสื้อของ Miyabi ขึ้นมา 


“รุ่นพี่ทำตัวให้ไม่น่าเคารพเองทำไมล่ะครับ คำพูดแบบนั้นก็เหมาะกับรุ่นพี่แล้วนี่” Miyabi ใช้ปลายลิ้นเลียไปที่มุมปากที่รู้สึกจะมีเลือดไหลซิบๆออกมา 


“แกอยากโดนอีกหมัดเหรอไง!” Die กระชากคอเสื้อของ Miyabi เข้ามาใกล้มากขึ้น 


“ก็เอาสิครับ อยากต่อยก็ต่อยเลย เอาให้หน้าช้ำๆเลยนะครับ ถ้าใครถามผมก็จะได้บอกว่ารุ่นพี่นี่ล่ะทำ” Miyabi หัวเราะในลำคอ 


ผั๊วะ!… 


ได้ตามที่ขอเมื่อ Die ปล่อยอีกหมัดอัดเข้าที่ใบหน้าหล่อคมนั้น Miyabi ถึงกับลงไปกองกับพื้นเลยทีเดียว 
“อยากบอกนักก็เชิญไปป่าวประกาศเลย!” Die พูดเสียงเยียบเย็นแล้วเดินออกจากห้องนอนไปทันที 


และแล้วก็ถึงเวลาอาหารเย็นของครอบครัว Hara ซึ่งวันนี้ดูจะเป็นอะไรที่คึกคักกว่าทุกวัน เพราะมีเด็กหนุ่มมาร่วมรับประทานอาหารเย็นด้วยถึงสองคน 


“รู้สึกเหมือนมีลูกชายเพิ่มมีอีกสองคนเลยนะคะเนี่ย” แม่เอ่ยยิ้มหน้าบาน ก่อนจะรินเบียร์ใส่แก้วใบโตให้ผู้เป็นพ่อ 


“นั่นสินะ” พ่อหัวเราะร่วน 


“ผมน่ะยินดีเป็นลูกชายอีกคนของคุณพ่อคุณแม่เลยนะครับ ฝากตัวด้วยนะครับ” Miyabi รีบเอ่ยขึ้นอย่างสดใส 


“ต๊าย~ น่ารักจังเลย ถ้าเป็น Miyabi Kun ล่ะก็ครอบครัวนี้ยินดีต้อนรับจ่ะ” แม่ยิ้ม 


“เอ๊ะ! หน้า? ตรงปากเป็นอะไรเหรอลูก ? ช้ำๆ” แม่รีบเอ่ยต่อเมื่อเห็นอะไรผิดหูผิดตาไป Miyabi แอบชำเลืองไปมอง Die Die เองก็ไม่สนใจอยู่แล้วก้มหน้าก้มตาทานอาหารไป 


“ล้มเมื่อกี้น่ะครับ ผมซุ่มซ่ามอย่างงี้ประจำล่ะ ปากไปกระแทกกับพื้นพอดี” Miyabi ยิ้มให้บางๆ 


“ตายแล้ว ถ้าไงก็ระวังหน่อยนะจ๊ะ หน้าหล่อๆเสียโฉมหมด” หลังจากนั้นการรับประทานอาหารก็เริ่มขึ้น Miyabi กับคุณพ่อดูจะคุยจ้อกันไม่หยุดเลย ส่วน Die เองก็รู้สึกน้อยใจนิดๆที่แต่ก่อนหน้าที่คุยจ้อกับคุณพ่อจะเป็นของเขา มาตอนนี้ถูก Miyabi แย่งมันไปเสียแล้วสิ 


“Die Kun แม่ตักข้าวเพิ่มให้นะจ๊ะ” แม่หันมามองถ้วยข้าวของ Die 


“เอ่อ…” 


“ปกติกินจุไม่ใช่เหรอ” Toshiya ที่นั่งข้างๆหันมาแซวยิ้มๆ Die ยิ้มตอบแล้วส่งถ้วยข้าวให้กับแม่ของ Toshiya 


“ขอบคุณนะครับ กับข้าวฝีมือคุณแม่อร่อยเหมือนเดิมเลย” Die บอกต่อ 


“Die Kun ก็มาทานทุกวันสิจ๊ะ ช่วงที่ Die Kun ไม่มา บ้านนี้เงียบมากเลยนะ แม่น่ะคิดถึง Die Kun มากเลยล่ะ” แม่บอกแล้วเปิดหม้อหุงข้าวตักข้าวสวยร้อนๆใส่ถ้วยข้าวให้กับ Die จนพูน 


“ใช่แล้ว Die Kun ไม่ค่อยมาเลย บ้านนี้เหงาจริงๆล่ะ” พ่อหันมาพูดบ้าง 


“มีกิจกรรมเยอะน่ะครับ แต่จากนี้ไปจะมาทุกวันเหมือเดิมแน่นอนครับ” Die ตอบ 


“แล้วนี่ Miyabi Kun เป็นรุ่นน้องของลูกสองคนใช่มั้ย รู้จักกันได้ยังไงเหรอ” พ่อหาเรื่องชวนคุยต่อ พลางทานข้าวไปจิบเบียร์ไป มีความสุขนักล่ะ… 


“Miyabi อยู่ชมรมดนตรีกับ Die ครับพ่อ สนิทกันมากเลยล่ะ” Toshiya ตอบแทนให้ 


“อ้อ~ อย่างงั้นหรอกเหรอ แล้วอยู่ชมรมเล่นเครื่องดนตรีอะไรล่ะ” พ่อหันไปหา Miyabi 


“กีต้าร์ครับ” Miyabi ตอบเสียงฉะฉาน 


“ได้ Die ช่วยสอนด้วยนะครับ Miyabi ก็ไม่ต่างกับลูกศิษย์ของ Die เลย ไม่งั้นคงไม่เก่งขนาดนี้หรอก” Toshiya เอ่ยต่อ คล้ายกับอยากจะบอก Die ว่าชื่นชมความสามารถและลีลาการเล่นกีตาร์ของ Die มาก Toshiya ใช้ศอกกระทุ้งใส่ Die Die หันไปยิ้มเขินๆ 


“โอ้ว์? อย่างงั้นเลยเหรอ” พ่อเอ่ยอย่างสนใจ 


“ศิษย์คิดจะตีท้ายครัวล่ะไม่ว่า” Die พึมพำเสียงเบามากกับตัวเอง 


“จริงๆผมก็มีพื้นฐานมามากพอสมควรน่ะครับ ขัดเกลานิดหน่อยก็เป็นเพชรที่เจิดจรัสได้แล้ว ฮะๆๆๆ” Miyabi ว่าพลางยืดอกเต็มที่ แล้วใช้เท้าของตัวเองเตะไปที่ขาของ Die ค่อนข้างแรง ซึ่งแน่นอนว่า Miyabi ที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับ Die บนโต๊ะอาหาร ต้องเตะขา Die ไม่พลาดอยู่แล้ว 


“…” Die จ้องตา Miyabi เขม็ง ดูเหมือนเรื่องราวของเขากับเจ้าเด็กตัวแสบนี่จะไม่ได้จบแค่หมัดในครั้งนั้น และจะไม่ได้จบในวันนี้เสียแล้วสิ…Miyabi เองก็คงจะพร้อมที่จะเอาคืนเขาทุกเมื่อ 


*-*-*-*-*-* 
“Toshiya San ครับ ช่วยสอนวิธีถ่ายภาพให้สวยๆหน่อยสิครับ” หลังจากรับประทานอาหารจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเขาทั้งหมดก็พากันขึ้นมาสิงสถิตอยู่บนห้องนอนของ Toshiya กัน 


“มาสิ” Toshiya พยักหน้า แล้วก็นั่งลงกับพื้นพรมตรงปลายเตียงแล้วสอนเกี่ยวกับเทคนิค และการใช้กล้องถ่ายรูปพอสังเขปให้กับมือใหม่อย่าง Miyabi 


“กล้องนี้นี่จะเป็นกล้องสุดรักของผมเลยนะครับ เพราะได้ Toshiya San ช่วยเลือกให้แบบนี้” Miyabi ว่าพลางเขยิบเข้าไปใกล้ Toshiya มากขึ้น Die ที่นอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียงก็ได้แต่คอยแอบชำเลืองมองอย่างไม่ให้คลาดสายตา… 


“จริงๆกล้องของนายที่ซื้อมาก็ไม่ได้ใช้งานยาก ใช้งานง่ายมากเลยล่ะ ถ้ารูปไหนที่เราชอบ และมีความสุขกับมัน รูปนั้นก็จะเป็นรูปที่สวยที่สุดได้แล้วล่ะ แต่ถ้าอยากจะเก่งถึงขั้นมืออาชีพ อันนี้ก็คงต้องศึกษาอีกยาว เพราะฉันเองก็ยังมีประสบการณ์น้อยน่ะนะ” Toshiya บอกต่อ 


“งั้นขอถ่ายรูปคู่กับ Toshiya San นะครับ” Miyabi เอ่ยอย่างกระตือรือร้น 


“เอางั้นก็ได้ Die มาถ่ายด้วยกันสิ” Toshiya หันไปเรียก 


“ฉันไม่ชอบถ่ายรูป” Die ตอบเสียงเรียบ 


“ถ่ายกันสองคนนี่ล่ะครับ ผมจะเอาไปขยายใหญ่ๆเท่าฝาบ้านเลย” Miyabi มีการคุยข่ม Die ในตอนท้าย แต่ Die ก็ใช่ว่าจะสนใจมากมาย อย่างมากก็ทำได้แค่ถ่ายรูปล่ะวะ ถ้าเกินเลยก็ค่อยกระโดดถีบมันยังทัน เพราะเท้ากับหน้าอยู่ห่างกันไม่มาก... 


“เอาล่ะ ฉันว่าจะทำการบ้านสักหน่อย ถ้าไงขอใช้สมาธินิดนึงนะ ห้ามรบกวน” Toshiya พูดขึ้นแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะเขียนหนังสือ 


“Die มีการบ้านหรือเปล่า” Toshiya หันมาถาม 


“เสร็จตั้งแต่อยู่ที่โรงเรียนแล้ว” Die ตอบ 


“มีแต่ขี้เกียจทำมากกว่าล่ะสิ” Miyabi พึมพำแล้วหยิบเอาการบ้านของตัวเองออกมาจากกระเป๋าใบโตที่ใส่การบ้านและหนังสือเรียนของวันพรุ่งนี้ รวมทั้งชุดนักเรียน 


“พูดอะไรได้ยินนะเฟ้ย!” Die เอ่ยน้ำเสียงหาเรื่อง แล้วเอนตัวลงนอนกับเตียงใหญ่ ก่ะว่าคืนนี้จะยึดเตียงไว้นอนกับ Toshiya แค่สองคน ส่วนเจ้า Miyabi ให้มันนอนตรงปลายเตียงนั่นล่ะ 


‘…ชิสส์ รุ่นพี่จอมโหดแบบนี้เกลียดจริงๆ อุตส่าห์เคยชอบที่เล่นกีต้าร์เก่ง แต่ตอนนี้ฉันเกลียดแกจริงๆไอ้ควาย Die เอ้ย ไอ้ศัตรูหัวใจ! ไอ้บ้านนอก’ Miyabi คิดอยู่ในใจแล้วเบ้ปาก ก่อนจะเริ่มลงมือทำการบ้านของตัวเองไป แต่ทว่าทำไปได้สักหน่อยก็ดันมีข้อที่ไม่เข้าใจซะได้ จะถาม Toshiya ในตอนนี้ก็ดู Toshiya จะคร่ำเคร่งกับการบ้านของตัวเองเหมือนกัน จะให้ถามเจ้าคนที่นอนอืดอยู่บนเตียงก็กลัวเสียหน้าเสียศักดิ์ศรี ถ้าจะเก็บไว้ไปลอกเพื่อนในกลุ่มก็กลัวไม่ทันส่งอีก ปกติถ้าอยู่บ้านไม่เข้าใจข้อไหนก็จะรีบโทรไปถาม Sakito ทันที แต่ถ้าจะให้โทรตรงนี้เลยก็…กลัวเจ้ารุ่นพี่จอมโหดมันกัดเอา… 


- 30 นาทีผ่านไป - 


“อ้า~ เสร็จแล้ว~” Toshiya เอ่ยแล้วลุกขึ้นบิดขี้เกียจ 


“การบ้านเยอะเหรอ Miyabi” Toshiya หันไปมอง Miyabi ที่ยังนั่งอยู่หน้าสมุดหนังสือบนโต๊ะเล็กๆตรงปลายเตียง 


“…เอ่อ กำลังตรวจทานน่ะครับ” Miyabi ตอบน้ำเสียงตะกุกตะกัก 


“เหรอ” Toshiya พยักหน้าแล้วหันไปจัดสมุดหนังสือลงกระเป๋าตามตารางเรียนของวันพรุ่งนี้ 


“กำลังตรวจทานหรือว่าทำไม่ได้กันแน่” Die ที่เปลี่ยนมานอนตรงปลายเตียงแล้วเอ่ยถามขึ้น 


“ไม่ต้องมายุ่ง” Miyabi แลบลิ้นใส่ 


“ก็ตามใจ ไม่อยากยุ่งอยู่แล้วล่ะ กับเด็กนิสัยเสียอย่างแก” Die ตอบน้ำเสียงเย้ยหยันเล็กน้อย 


“…” 


“เอ่อ Toshiya San ครับ ผมไม่เข้าใจข้อนี้” Miyabi เปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาสทันที อาศัยความใกล้ชิดกับ Toshiya ไว้ก่อน ส่วน Die จะว่ายังไงก็ไม่สนอยู่แล้วล่ะ 


“ไหนเหรอ” Toshiya ทรุดลงไปนั่งข้างๆแล้วดู 


“คณิตเหรอ” ว่าแล้ว Toshiya ก็ลองเอาโจทย์มาศึกษา และลองทำดู แต่ผลสุดท้ายก็ต้องหันไปพึ่ง Die ให้มาตรวจความถูกต้องอยู่ดี 


“ของกล้วยๆ ไม่เข้าใจได้ไง” Die ส่ายหน้าไปมาเมื่อเห็นโจทย์ที่เป็นอะไรที่ง่ายดายเหลือเกินสำหรับเขา (โอ้ววว์) 


“แล้ว Die San เข้าใจหรือไง” Miyabi บู้หน้าใส่ 


“อย่าไปว่าอย่างงั้นเชียวนะ Miyabi Kun เมื่อปีที่แล้วสอบวัดระดับทั่วประเทศน่ะ Die เค้าได้อันดับ ห้าเชียวนะ” Toshiya เอ่ยขึ้น Miyabi ถึงกับอ้าปากค้าง!! 


“Die San เนี่ยนะ ม ไม่ ไม่เชื่ออ่ะ! เป็นไปไม่ได้!” Miyabi ส่ายหน้าไปมา คนที่ดูท่าทางไม่สนใจการเรียน แถมยังทำตัวผิดกฎโรงเรียนเป็นว่าเล่นแบบนี้เนี่ยนะ จะสอบวัดระดับความรู้ได้อันดับห้าของประเทศ บ้าบอคอแตกสิ้นดี ไม่เชื่อ!!!!!! โฮ้วว์!!!! 


“ฉันไม่ขอให้เด็กอย่างแกมาเชื่อฉันหรอก” Die หันไปมองแล้วจัดการแก้โจทย์ต่างๆในกระดาษด้วยเวลาอันสั้น แล้วส่งให้กับ Toshiya ดู 


“นายทำผิดตรงนี้นะ เข้าใจมั้ย” Die อธิบายโจทย์การบ้านของ Miyabi ให้ Toshiya ฟังด้วย 


“อ้อ เหรอๆ” Toshiya พยักหน้าอย่างเข้าใจ แล้วลองคิดดูเองบ้าง จากนั้นก็ค่อยส่งเศษกระดาษคำตอบที่ถูกต้องให้กับ Miyabi ทำ 


“รีบทำนะ Miyabi เริ่มดึกแล้วเดี๋ยวตื่นไปโรงเรียนสาย” Toshiya บอกแล้วเดินออกจากห้องไปเพื่อจะไปหาที่นอนสำรองมาให้ 


“ถ้าคิดจะเทียบกับฉันยังเร็วไปนะ Miyabi ไปฝึกกีต้าร์ให้เก่งๆกว่านี้ แล้วก็ไปฝึกสมองให้เก่งกว่านี้ก่อน แล้วค่อยคิดจะมาแย่ง Totchi ของฉัน” Die แสยะยิ้ม 


“…ถ้าคิดจะแย่งไม่จำเป็นต้องเก่งขนาดนั้นก็ได้หรอกครับ วิธีน่ะมันมีของมันอยู่แล้วล่ะ ผมต้องการสิ่งไหน ผมก็จะเอาสิ่งนั้นมาให้ได้” Miyabi ตอบ 


“แกไม่คิดจะตัดใจจาก Totchi ใช่มั้ย” Die ลุกขึ้นยืน พลางปลายตามอง Miyabi ที่นั่งอยู่ตรงพื้น 


“Die San พูดเองนี่ครับว่าจะสนทำไมถ้า Die San จะคบกับ Toshiya San หรือไม่คบ ผมก็จะพยายามจีบ Toshiya San ให้ได้” Miyabi ตอบเสียงหนักแน่น 


“…งั้นฉันจะทำให้แกได้รู้จักกับคำว่าเสียใจ และผิดหวัง ถ้าคิดว่าจะแย่งสิ่งที่ฉันรักมากที่สุดไปได้ก็ลองดู”… 


“…”