Come back to me : 1

“อุ๊ย!! เธอ! ดูนั่นสิ! กลุ่มรุ่นพี่ Daisuke นี่! อ๊ะ!!รุ่นพี่ทำสีผมใหม่อ่ะเธอ!! หล่อมากเลย!!” เสียงๆหนึ่งดังขึ้น เรียกเสียงฮือฮาจากหญิงสาวอีกหลายคนได้เป็นอย่างดี 


“ผมแดงก็ว่าหล่อแล้วนะ พอมาทำสีน้ำตาลอ่อนแบบนี้ยิ่งหล่อกว่าเดิมอีก” หญิงสาวอีกคนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียตื่นเต้น สายตาก็มองไปยังอดีตชายหนุ่มผมแดงที่ตอนนี้ เปลี่ยน Look ใหม่มาทำผมสีน้ำตาลอ่อนแล้ว 


“แต่รุ่นพี่ Kaoru ก็เท่ห์นะ ฉันชอบผู้ชายแบบนั้นจัง” อีกเสียงหนึ่งก็เพ้อตามมาติดๆ 


“ฉันชอบใสๆแบบรุ่นพี่ Kyo มากกว่า เห็นรอยสักที่นิ้วนะอย่างเท่ห์เลยอ่ะเธอ!“ 


“กรี๊ด! รุ่นพี่ Die เคี้ยวหมากฝรั่งด้วย!!!”…-_-“ 


“เสียงอะไรวะ” Die เอ่ยขึ้นกับเพื่อนสนิททั้งสองที่เดินอยู่ข้างๆ 


“อ้าว! ก็เดินมาด้วยกันเนี่ย! แล้วกูจะรู้มั้ย!” Kyo หันไปตอบพร้อมกับสีหน้ากวนโอ้ยมาก 


“ดูเหมือนสามหนุ่มสามมุมอย่างเราเดินไปทางไหนก็มีแต่สาวกรี๊ดน่ะนะ” Kaoru ว่าพลางยืดอกอย่างภาคภูมิใจในความหล่อของตัวเอง ก็พอจะรู้สาเหตุน่ะนะว่าเสียงจอแจน่าหนวกหูนั้นมากจากไหน ก็มาจากเหล่ารุ่นน้องที่ตามกรี๊ดพวกเขานั่นล่ะ 


“เออ Die เมื่อวานฉันเห็นแกยืนคุยกับ Totchi คุยอะไรกันวะ ไหนว่าเลิกกันแล้ว” Kyo หาเรื่องชวนคุยต่อระหว่างที่กำลังเดินไปบนชั้นดาดฟ้าของอาคารเรียน หรือแหล่งซ่องซุ่มของกลุ่มพวกเขาในยามเช้า เที่ยง และในยามที่อยากจะโดดเรียน 


“ถ่านไฟเก่าคุเหรอไง!” Kaoru รีบเอ่ยต่อตามมาติดๆ 


“ก็ดีถ้าเป็นงั้น! เจ้านั่นมาทวงของอ่ะสิ แต่ถึงเลิกก็ยังเป็นเพื่อนกันเว้ย!” Die ตอบอย่างสุดเซ็ง 


“ฮ่าๆๆๆ เลิกแล้วทวงของเว้ย~” Kyo หัวเราะลั่น 


“มันเป็นหนังสือน่ะ Totchi เคยให้ฉันยืมอ่านตั้งนานแล้วล่ะ แต่ฉันไม่เคยอ่านเลย แค่เปิดมาหน้าแรกว่าจะอ่านก็หลับแล้ว” Die ตอบ จวบจนเมื่อมาถึงชั้นดาดฟ้า สามหนุ่มก็ทรุดลงนั่งกับพื้นล้อมวงกันเพื่ออัดบุหรี่เข้าปอดรับยามเช้าที่แสนจะสดใส 


“โรงเรียนเรามีผู้หญิงสวยๆตั้งเยอะ แกก็หาควงสักคนสิวะ ดูอย่างเจ้า Totchi สิ พอเลิกกับแกก็ควงสาวนู้นสาวนี้ตรึม” Kaoru เอ่ยก่อนจะส่งไฟแช็คให้ Die จุดบุหรี่สูบต่อ 


“ไม่ว่ะ รำคาญ” Die ทำหน้าเหม็นเบื่อ 


“แล้วคบกับ Totchi ไม่รำคาญหรือไง” Kyo ซักต่อก่อนจะเอากระเป๋านักเรียนของตัวเองมาเป็นหมอนหนุนหัวนอน 


“…มันเหมือนกันซะที่ไหน” Die ตอบแล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทาง จริงๆแล้วเขากับ Toshiya ก็คบและเข้าใจกันด้วยดีมาโดยตลอดที่เป็นอย่างงั้นก็เพราะว่าพวกเขาสองคนอยู่บ้านใกล้กัน และรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ ทุกครั้งที่ Toshiya มานอนค้างที่บ้าน เขาก็มักจะแอบนอนจ้องหน้าของ Toshiya เสมอๆ ไม่เข้าใจว่ามองกี่ครั้งทำไมไม่เคยเบื่อ และไม่เข้าใจว่าทำไมหัวใจเริ่มเต้นแรงไม่เหมือนแต่ก่อน…จนเมื่อวันที่เขาเข้าใจหัวใจตัวเองนั่นล่ะ…เขาจึงตัดสินใจไปสารภาพความในใจกับ Toshiya ดูเหมือน Toshiya จะตกใจมาก ไม่คิดว่าเพื่อนที่คบกันมาจะมีความรู้สึกแบบนี้ได้ แต่…Toshiya ก็ยอมที่จะคบกับเขา คงเพราะ Toshiya เองก็คงจะแคร์ความรู้สึกเขามากเหมือนกัน…และพวกเราทั้งสองก็ก้าวข้ามจากคำว่าเพื่อนกลายมาเป็นคนรัก……ความสัมพันธ์ดำเนินมาด้วยดีตลอดเกือบหนึ่งปี จนเมื่อสองอาทิตย์ก่อนที่ Toshiya โทรศัพท์มาหาเขา และก็ขอเลิกกับเขา โดยที่เขาเองก็ไม่ทราบสาเหตุ Toshiya พูดเพียงแค่ว่าเรากลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมดีกว่า…เท่านั้น…พวกเขาถึงได้เปลี่ยนจากคนรักกลับกลายมาเป็นเพื่อนเหมือนเดิม โดยที่เขาเองก็ไม่รู้เลยว่าทำผิดอะไร…ปัญหาคาใจที่อยากรู้ใจแทบขาด แต่ก็หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เสียที เพราะถึงแม้จะถามจาก Toshiya เท่าไร เขาก็ไม่เคยที่จะได้คำตอบจาก Toshiya เลย 


…ติ๊งต่อง…เสียงออดดังก้องกังวานไปทั่วโรงเรียน บ่งบอกถึงโรงเรียนเข้าแล้ว และคาบแรกกำลังจะเริ่มต้นขึ้น แต่ชายหนุ่มทั้งสามก็ยังคงเมามันส์กับควันบุหรี่ทำให้ไม่อยากจะลุกไปไหนทั้งนั้น 


“เฮ้ย!!!! ออดดังแล้วนะ ทำไมยังไม่เข้าห้องเรียน! นี่สูบบุหรี่กันด้วยเหรอเนี่ย!” เสียงของอาจารย์พละจอมโหดดังขึ้นทั้งสามคนรีบลุกยืนอย่างรวดเร็วบุหรี่ที่สูบอยู่นี่แทบจะเผลอกลืนลงคอไปเลยเพราะตกใจ 


“พวกนายอีกแล้วสินะ Daisuke Tooru แล้วก็ Kaoru เมื่อไรจะเป็นเด็กดีกับเขาสักทีฮะ! แต่งตัวก็ไม่เรียบร้อย! แบบฟอร์มเค้ามีไว้อย่างดี มาทำซะหมดราคา!” อาจารย์ที่จำเจ้าพวกเด็กเกเรได้เอ่ยอย่างเอือมระอา แล้วแย่งบุหรี่จากคนทั้งสามมาดับลงกับพื้น ก่อนจะตัดสินลงโทษด้วยการให้ไปวิ่งรอบสนามยี่สิบรอบ 


“วิ่งช้าจริงๆ นี่น่ะเป็นโทษของการสูบบุหรี่นะรู้มั้ย! สมรรถภาพร่างกายมันจะเสื่อมลงด้วย” อาจารย์เอ่ยขึ้นเมื่อทั้งสามคนยังวิ่งเยาะๆแยะๆกันอยู่ และดูท่าจะเล่นกันมากกว่าจะตั้งใจวิ่งให้เสร็จ มีทั้งตบหัว ไล่เตะกัน แถมเจ้าตัวเล็กสุดยังลงไปนอนกลิ้งกับพื้น ลำบากเขาที่เป็นอาจารย์เวรหน้าประตูโรงเรียนของวันนี้ต้องถือไม้เรียวไปไล่ตีไอ้พวกเด็กทั้งสามคน กว่าจะไล่ให้วิ่งครบก็หมดคาบแรกไปแล้ว ทั้งสามคนนี่ติดทัณฑ์บนของฝ่ายปกครอง และถูกหักคะแนนความประพฤติซะจนไม่มีอะไรจะให้หักแล้ว แต่ดูเหมือนเรื่องความประพฤติเกเรตามประสาวัยรุ่นนี่จะไม่ค่อยมีผลกับการเรียนของคนทั้งสามเท่าไร เพราะถือว่าเป็นเด็กนักเรียนที่เรียนดี และเรียนเก่งเลยล่ะ อาจารย์บางคนก็เลยยอมผ่อนปรน ทำทีเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ให้ก็มี 


“แม่งเหนื่อยฉิบ อุ้มกูที” Kyo เองก็แทบจะคลานลงกับพื้นเพื่อไปให้ถึงห้องเรียน เหนื่อยมาก! แถมขาสั้นกว่าเจ้าสองตัวนี้อีก 


“รีบๆหน่อยไอ้ Kyo คาบสองจะเริ่มแล้วนะเว้ย!” Kaoru เร่ง วิชาโปรดเลยล่ะวิชาต่อไป เพราะอาจารย์สาวแสนสวยที่มาใหม่ ถูกใจ Kaoru เหลือเกิน สวยเซ็กซี่… 


“คราวหลังย้ายที่ซ่องซุ่มเถอะว่ะเจ้าลุงนั่นแม่งหาเจอทุกที” Die เอ่ยต่อขำๆ 


“ย้ายไปใต้ดินเลยเป็นไง ไอ้ลุงนั่นถึงหาเราไม่เจอน่ะ” Kaoru หัวเราะร่วน เพราะไม่ว่าจะไปอยู่ที่ไหนก็มักจะถูกหาเจอเสมอโดยเฉพาะอาจารย์พละคนนี้ 


..................... 




“เที่ยงแล้วโว้ย~” Kyo ตะโกนลั่นห้องเมื่อได้เวลาอันสุขสรรค์ หรือได้เวลาหม่ำข้าวเที่ยงนั่นเอง 


“กินอะไรดีวะ มีแต่ของเดิมๆ” Kaoru บ่นต่อระหว่างเดินไปโรงอาหารด้วยกัน 


“เฮ้ย! ไปซื้อให้หน่อยนะเว้ยฉันเอาแบบแก ขอไปเข้าห้องน้ำก่อน” Die ตบบ่า Kaoru เบาๆ แล้วเดินแยกไป 


“ไปกินของหวานก่อนกินข้าวเลยเหรอวะไอ้ Die” Kyo ตะโกนไล่หลังอย่างนึกสนุก 


“เดี๋ยวจะห่อมาฝากนะ Kyo~” Die ตอบกลับเสียงดัง ทำเอานักเรียนที่อยู่แถวๆนั้นต่างหัวเราะกันครืน Die เดินมาห้องน้ำเพื่อจะล้างหน้าล้างตาและปล่อยเบาสักหน่อย ก็มาเจอเข้ากับ Toshiya ที่กำลังล้างหน้าอยู่ก่อนแล้ว 


“Totchi” Die เอ่ยเรียกอีกฝ่ายที่ในตอนนี้กำลังเช็ดหน้าเช็ดตาให้กับตัวเอง 


“หวัดดี เมื่อเช้าได้วิ่งรอบสนามอีกแล้วเหรอ” Toshiya หันไปยิ้มให้บางๆ เพราะเมื่อเช้านั่งเรียนอยู่ และพอดีว่าที่นั่งอยู่ข้างหน้าต่าง ทำให้ได้เห็นว่ามีอะไรเกิดขึ้นที่สนามบ้าง 


“ออกกำลังกายไง ร่างกายจะได้แข็งแรง” Die รีบตอบพร้อมกับหัวเราะแห้งๆ 


“ถูกลงโทษเพราะสูบบุหรี่ล่ะไม่ว่า” Toshiya ส่ายหน้าไปมาก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำไปทันที 


“Totchi เดี๋ยวสิ!” Die รีบวิ่งตามออกไป 


“อะไร” Toshiya หยุดเดินแล้วหันไปมอง 


“วันนี้กลับบ้านด้วยกันนะ” Die เอ่ยต่อ 


“คงไม่ได้ ฉันจะไปซื้อหนังสือกับเพื่อนน่ะ ฉันไปนะ” Toshiya พูดจบก็เดินแยกไปทันที Die ถอนหายใจเฮือกใหญ่เป็นแบบนี้ทุกที…จงใจหลบหน้ากันล่ะไม่ว่า พอบอกเลิกก็ทำตัวห่างเหิน ไหนบอกว่าจะเป็นเพื่อนกันเหมือนเก่าไงวะ! นี่ทำยังกับคนแปลกหน้า! โวะ! Die บ่นกับตัวเองในใจแล้วกลับเข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัว แล้วออกไปพบเพื่อนสองคนที่โรงอาหารทันที 


“ทางนี้ Die” Kyo โบกไม้โบกมือเรียก 


“อิ่มขี้แล้วเหรอวะ” Kaoru ถามขำๆ Kyo เองก็ขำด้วยเช่นกัน มุขอุบาทว์นี่ใช้ยังไงก็ขำตามตลอด(เหรอ) =A= 


“อิ่มจนจะอ้วกแล้ว ทีนี้ก็จะมาอิ่มข้าวบ้างล่ะ” Die ตอบกลับแล้วลงมือกินข้าวที่ Kaoru ซื้อมาให้ทันที เมื่อจัดการอิ่มแล้ววันนี้ก็มายืดเส้นยืดสายด้วยการไปเล่นบาส กินเงินกับขาประจำ 


“วันนี้พวกผมไม่แพ้พวกพี่แน่” รุ่นน้อง หรือขาแพ้เจ้าประจำเอ่ยขึ้น 


“แน่ใจเหรอ Miyabi Kun” Kyo ถามด้วยน้ำเสียงล้อเลียน 


“แน่นอนครับ เพราะวันนี้ผมได้มือดีมาด้วย ฮะๆๆ” Miyabi หัวเราะอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า เพราะคิดว่าวันนี้ยังไงซะจะต้องล้มช้างให้ได้ ตั้งแต่แข่งมาเนี่ยก็แพ้มาตลอด ไม่เคยได้กินเงินรุ่นพี่สักที วันนี้ก็เลยคิดแผนเด็ดกับเพื่อนในกลุ่มได้ โดยการไปจ้างคนของชมรมบาสให้มาช่วย งานนี้จะออกหัวออกก้อยก็ดูกันเอาล่ะ 


“เจ้านี่มันอยู่ชมรมบาสนี่หว่า” Kaoru หันไปกระซิบกับ Die 


“หึ…คอยดูแล้วกัน” Die เอ่ยต่อ เพราะคิดซะว่ายังไงก็ต้องไม่แพ้แน่ๆ 


“แล้วถ้าใครแพ้วันนี้ นอกจากจะเสียเงินแล้วยังต้องวิ่งรอบสนามและเลี้ยงข้าวเที่ยงติดต่อกันเป็นเวลาหนึ่งเดือนด้วยนะครับ” Miyabi เอ่ยอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม 


“วิ่งรอบสนาม!” Kyo ทวนคำ ขาแข้งยังปวดๆอยู่เลยเนี่ย! 


“กลัวเหรอครับพี่ Kyo” Miyabi เองที่วันนี้เห็นพวกรุ่นพี่ทั้งสามวิ่งรอบสนามกันช่วงเช้าต่างก็อดที่จะหัวเราะเยาะไม่ได้ 


“เอาล่ะ เริ่มกันเถอะ” Die ตัดบทไป และแล้วการแข่งขันบาสกินเงินก็เริ่มต้นขึ้น ดูเหมือนช่วงแรกฝ่ายของ Die จะค่อนข้างเสียเปรียบถูกฝ่าย Miyabi นำไปก่อนอย่างน่าตกใจ แต่ทว่าพอเริ่มจับทางของฝ่ายตรงข้ามออกได้ ฝ่ายของ Die ก็สามารถกลับมาเป็นฝ่ายนำ และเป็นฝ่ายชนะได้ในเวลาอันรวดเร็ว ไหนจะเสียงเชียร์จากสาวๆที่ดังกึกก้องทั่วสนามแข่งอีก 


“ม่ายน้า~” Miyabi แทบจะร้องไห้โฮออกมา เพราะวันนี้พนันไว้เยอะมากจริงๆ ก็คิดว่าตัวเองจะต้องชนะด้วยนั่นล่ะ แต่ทำไงได้ แพ้ซะหมดคราบเลย 


“โธ่~ น่าสงสาร พวกฉันเป็นรุ่นพี่ที่ใจดีนะ เอาเป็นว่าเงินพนันน่ะเอาเหมือนเดิม แล้วก็ไปวิ่งรอบสนามซะ ส่วนข้าวเที่ยงพวกพี่ไม่เอากับน้องเยอะหรอก ขอแค่เลี้ยงมื้อใหญ่หนึ่งมื้อก็พอ” Kyo หัวเราะออกมาเต็มเสียงอย่างสะใจ 


“ไปวิ่งรอบสนามไป แล้วเงินน่ะ เอามาๆ” Kaoru เอ่ยไล่พลางแบมือเพื่อจะเอาเงินพนัน (งก!) 


“พวกรุ่นพี่ไม่คิดจะมาอยู่ชมรมบาสบ้างเหรอครับ” รุ่นน้องที่อยู่ชมรมบาสเอ่ยขึ้นน้ำเสียงหอบๆ 


“ไม่หรอกไอ้น้อง พวกพี่อยู่ชมรมดนตรี” Kyo ยิ้มและเก๊กเสียงหล่อเต็มที่ 


“ฮะ! ชมรมโดนตีน!” Miyabi แอบแขวะเล็กน้อย หรือจะเรียกว่าพาลก็ถูก 


“เดี๋ยวแกจะโดนตีนไอ้ Mi” Die หัวเราะออกมาเบาๆ เพราะ Miyabi เองก็พึ่งมาขออยู่ชมรมด้วยเหมือนกัน และพาเพื่อนๆมาด้วยอีกเป็นโขยง แถม Miyabi ยังฝากตัวเป็นลูกศิษย์เขาด้วยอีก 
……………………… 
พอตกเย็นทั้งสามคนก็ลากตัวของ Miyabi เพื่อให้พาไปเลี้ยงโทษฐานที่เล่นบาสแพ้ 


“สมน้ำหน้าใครอยากให้ไปพนันเยอะขนาดนั้นวะ” Sakito หัวเราะเยาะกับชะตากรรมของเพื่อนตัวดีที่เดินอยู่ข้างๆ 


“เลี้ยงเลยนะเว้ยวันนี้” Kyo เอ่ยต่ออย่างร่าเริงเต็มที่ 


“จะกินอะไรกันล่ะครับ” Miyabi ถามด้วยน้ำเสียงห่อเหี่ยว และเซ็งสุดๆ 


“เอาอะไรดีน้า~” Kyo ทำหน้านึก แล้วหันไปขอความเห็นกับ Die และ Kaoru ที่เดินอยู่ข้างๆ 


“อะไรก็ได้ เอาให้ไอ้ Mi มันหมดตูดเลย” Die ตอบกลับพร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยม Miyabi ถึงกับขนลุกแล้วรีบหยิบกระเป๋าเงินลายหลุยส์ของตัวเองออกมาเปิดดู 


“โธ่~ อย่าใจร้ายกับพวกผมมากเลยนะครับ” Miyabi เริ่มเอ่ยเสียงอ้อนวอนเหล่ารุ่นพี่จอมโหด 


“ไปกินราเม็งกันดีกว่า…หิว…จะซัดสักสิบถ้วยเลย” Kyo เอ่ยต่อ 


“ราเม็งเหรอ…อืม…มีคนทั้งหมดห้าคนนะ โอเคเงินคงพอ” Miyabi เริ่มหันไปนับจำนวนคนซึ่งก็มีตัวเขา Sakito และรุ่นพี่สุดหล่ออีกสามคน…จากนั้นก็ลากกันไปที่ร้านราเม็ง และก็ถลุงเงินของ Miyabi ไปซะจนเกือบเกลี้ยงกระเป๋า แต่ละคนกินนี่ไม่ธรรมดากันทั้งนั้น (กินพิเศษอ่ะสิ/Miyabi) 


“ลูกเสี่ยอย่างนายนี่ เรื่องแค่นี้จิ๊บจ้อยไม่ใช่เหรอวะไอ้ Mi” Kaoru ว่าพลางหยิบไม้จิ้มฟันมาคาบไว้แล้วกอดคอ Miyabi เดินออกจากร้านมา 


“แม่ไอ้ Mi พึ่งให้บัตรเครดิตมันมาใช้ด้วยครับพี่ Kaoru ถลุงเงินมันได้อีกเยอะ” Sakito เอ่ยขึ้นขำๆ Miyabi มีแอบหันไปค้อนใส่ประมาณว่ากลัวเงินกูไม่หมดเหรอไง 


“งั้นเหรอ! เยี่ยมเลย กระเพาะฉันยังมีที่ให้ยัดได้อยู่!” Kaoru กอดคอ Miyabi แน่นขึ้น 


“แม่งอิ่มฉิบหาย ยังกับงูเหลือมได้กินควายเข้าไปทั้งตัว ไม่สิกินทั้งคอก!” Kyo เดินลูบท้องตามออกมาติดๆ และแถมวันนี้ยังกินมากกว่าคนอื่นๆเขาอีก ถึงแม้จะกินไม่ได้ตามที่โม้ว่าสิบถ้วย แต่ก็กินไปถึงสี่ถ้วยใหญ่มากกว่าทุกคนในกลุ่มที่กินกันแค่ชามสองชาม อยากรู้จริงๆว่าเอาของทั้งหมดที่กินไปยัดไว้ที่ไหน … 
และเมื่อกำลังจะเดินไปหาร้านไอศกรีมกินล้างปากกันต่อก็ไปพบเข้ากับ Toshiya ที่กำลังยืนดูหนังสือกับ Shinya เข้าพอดี 


“Toshiya san หวัดดีครับ” Miyabi ที่เห็นขวัญใจของตัวเองเข้าก็รีบกรู่เข้าไปหาทันที 


“อ๊ะ Miyabi หวัดดี” Toshiya หันไปยิ้มให้บางๆ 


“มาทำอะไรแถวนี้เนี่ย ไอ้เด็กแก่แดด” Shinya ถามขึ้น พลางมองเลยไปถึงอีกสี่คน 


“ว่าจะพาพวกหิวโหยทั้งสี่ตัวนี่ไปกินไอศกรีมน่ะครับ” Miyabi กระซิบบอกเบาๆ แต่ Kaoru ก็ได้ยินเข้าเต็มๆ เลยตบกะโหลกเข้าให้อย่างแรง 


“พูดกับรุ่นพี่อย่างงี้เหรอ เดี๋ยวพ่อจับยัดท่อเลยเป็นไง” Kaoru เอ่ยขู่ 


“ไปด้วยกันมั้ย Totchi Shinya ไอ้ Mi มันเลี้ยง” Kyo เอ่ยชวน เพราะอยากจะแกล้ง Die ด้วยล่ะนะ เพราะเหลือบไปเห็น Die มันกำลังเก๊กหน้าหล่อเลย 


“ไม่หรอก” Toshiya ที่รู้ว่า Die อยู่ด้วย ก็ไม่อยากที่จะไปด้วยแล้ว 


“…แต่ฉันไปนะ ฟรีใช่มั้ย” Shinya เอ่ยอย่างสนใจ เพราะในคนกลุ่มนี้น่ะมีคนที่เขาเล็งเป้าหมายไว้อยู่


“ใช่ไอ้ Mi เลี้ยง ไปช่วยกันถลุงมันจะได้หมดตูดเร็วๆ” Kyo ตอบ 


“ฉันไม่ไปนะ” Toshiya หันไปบอก Shinya 


“แต่ฉันจะไป!” Shinya เอ่ยเสียงโหด เป็นเชิงบอกว่าแกก็ต้องไปกับฉันด้วย Totchi 


“…” Toshiya ถอนหายใจเฮือก 


“ฉันอยากไปกับ Kaoru…นะ Totchi นะ ไปเถอะ” Shinya กระซิบต่อ…และในที่สุดก็ได้คนมารวมวงด้วยเป็นกลุ่มใหญ่ วันนี้กระเป๋าเงินฉีกจริงๆ Miyabi เอ๋ย~ 


“ถ้าเป็น Toshiya san ผมเลี้ยงได้ทั้งชีวิตเลยล่ะครับ ผ่านวันนี้ไปผมก็จะหมดเคราะห์หมดโศกจากตัวสูบเลือดสูบเนื้อแล้ว ถ้าไงพรุ่งนี้มากันสองคนนะครับ” Miyabi ที่จีบ Toshiya อย่างออกนอกหน้านอกตา ก็ทำเอาคนในโต๊ะแทบจะหามุมอ้วกไม่ทัน ต่างจาก Die ที่นั่งนิ่งสูบบุหรี่โดยไม่พูดอะไร…ดูเหมือนกำลังเครียด! 


“ให้มันน้อยๆหน่อยไอ้ Mi” Sakito สะกิดไว้ 


“ใครสูบเลือดสูบเนื้อแกวะ แกต่างหากแพ้พนัน เล่นห่วยแล้วยังกล้ามาท้า” Kaoru แขวะ 


“ใช่ ไอ้ห่วย ถุย!” Kyo เอ่ยต่อตามมาติดๆ Miyabi ถึงกับหน้าบู้ Sakito เองก็ได้แต่นั่งขำอย่างเดียว 


“…แล้วนั่น มองอะไรของนาย Shinya” Kaoru ที่พอรู้ว่าถูกจ้องโดยหนุ่มน้อยหน้ามนก็ถามขึ้น เขินเหมือนกันที่ถูกจ้องแบบนี้ 


“ตามีไว้มอง มองไม่ได้เหรอ” Shinya ตอบยิ้มๆ 


“ดูท่าแกจะได้เมียเร็วๆนี้แล้วว่ะ Kao” Kyo หัวเราะก๊ากออกมา 


“เฮ้ย! กูชอบผู้หญิงเว้ย ไอ้ผู้ชายหน้าสวยแบบนี้กูไม่เอา หล่อๆอย่างนี้ต้องได้กับนางงาม ไม่ก็นางแบบเว้ย!” Kaoru ตอบ ทำเอา Shinya หน้ามุ้ยทันที 


“ที่มองน่ะ มองรอยตีนกาของนายต่างหาก! พึ่งอยู่แค่ ม.ปลายปีสาม มีตีนการซะแล้ว ไอ้แก่เอ้ย!” Shinya รีบเอ่ยต่ออย่างรวดเร็ว 


“ฮะๆๆๆ” ทุกคนในโต๊ะต่างหัวเราะกันครืน แม้แต่ Die ที่เครียดๆยังขำตามไปด้วย…มุขแรงและตรงใจมาก~ 


“ไหนวะ! มีด้วยเหรอ!” Kaoru หันไปมองหน้าเพื่อนทั้งสองเลิกลั่ก ส่องกระจกทุกวันไม่ยักจะเคยเห็น เอ๊ะหรือว่าสายตาจะแย่ลง!! เลยมองไม่เห็น 


“นี่ครับรุ่นพี่” Sakito ยื่นกระจกให้ Kaoru ดูด้วยความหวังดี 


“ขอบใจ!” Kaoru รับมาอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจเท่าไร แล้วเอากระจกนั้นมาส่องดูหน้าอันหล่อเหลาของตัวเอง 


“ไม่เห็นมีอะไรเลย นายอย่ามามั่ว Shinya” Kaoru เอ่ยต่อ 


“มีแต่รอยย่นๆใช่มั้ยล่ะ” Shinya แลบลิ้นใส่ ก่อนจะหันไปหา Toshiya 


“กลับกันเถอะ Totchi เห็นไอ้แก่นี่ก็กินไม่ลงแล้วล่ะ” Shinya เอ่ยขึ้น ซึ่ง Toshiya ก็เห็นด้วยเต็มที่ จึงพากันลุกและเดินออกจากร้านไปทันที 


“อ้าว! ไปหมดเลย! ฮูย! พูดอะไรน่ะ Kao san เพราะ Kao san นะ Toshiya san เลยไปด้วยเลยเห็นมั้ย” Miyabi หันมาโวยวาย ก็ถ้า Shinya อยู่ Toshiya ก็ต้องอยู่ด้วยอยู่แล้ว 


“ให้มันน้อยๆหน่อยไอ้ Mi เจ้า Totchi น่ะ เค้ามีเจ้าของแล้วเว้ย!” Kyo เอ่ยขึ้น ก่อนจะมองพนักงานที่ยกไอศกรีมถ้วยโตมาเสิร์ฟ 


“ใครเหรอครับ Kyo san” Sakito สักต่อเพราะ Kyo เล่นเงียบไปแบบนี้ก็ยิ่งสงสัย (ที่เงียบไปเพราะมันกำลังตั้งหน้าตั้งตากิน) XD 


“นู่นๆ ไอ้นั่งเก๊กหล่อนู่น” Kaoru ตอบแทนให้ 


“Die san น่ะเหรอเป็นแฟนกับ Toshiya san ไม่เห็นเหมือนคนรักเลย ” Miyabi เอ่ยขึ้นอย่างไม่เชื่อ แล้วตักไอศกรีมในถ้วยของตัวเองกินบ้าง 


“แกมันเด็กใหม่จะไปรู้อะไร ถ่านไฟเก่ากำลังจะครุกรุ่นขึ้นใหม่เว้ย~” Kyo ตอบบ้าง แล้วหัวเราะออกมา Die หันไปมองหน้าแล้วผลักหัวของ Kyo เบาๆ 


“พูดอย่างงี้นี่แสดงว่า Die san กับ Toshiya san เคยเป็นแฟนกัน แต่เลิกกัน และก็กำลังจะกลับมารักกันใหม่งั้นเหรอครับ” Sakito เอ่ยถามตาโต โอ้ว์คู่เกย์~ 


“ถูกต้องเลย Sakito Kun” Kaoru ตอบ 


“Die san เรื่องจริงเหรอครับ” Miyabi หันไปถามเสียงเครียดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด 


“เรื่องอะไร” Die ถามกลับแล้วยกชาเย็นขึ้นดื่ม 


“เรื่องที่จะกลับมาคบกับ Toshiya san” Miyabi ขยายความต่อ เพราะตั้งแต่ที่เข้ามาเรียนมัธยมปลายที่นี่ Toshiya ก็เป็นบุคคลในอุดมคติของเขาทุกอย่าง ฝันถึงแทบจะทุกวัน คิดถึงแทบจะทุกวินาที แอบมองแอบตามตลอดไม่ว่าจะไปที่แห่งไหนในโรงเรียน งงเหมือนกันเพราะโรงเรียนที่เรียนอยู่ก็มีนักเรียนหญิงสวยๆ แต่ว่า…พวกหล่อนไม่เคยอยู่ในสายตาของเขาเลย นอกจาก Toshiya 


“ไม่รู้สิ” Die ตอบแล้วดับบุหรี่ลงกับที่เขี่ยบุหรี่ 


“ทำไมไม่ตอบออกมาให้ชัดๆล่ะครับ” Miyabi เริ่มเอ่ยน้ำเสียงไม่พอใจมากขึ้นเรื่อยๆ Die หันไปมองอย่างไม่ค่อยพอใจเช่นกันที่ Miyabi มาซักไซ้ไล่เรียงแบบนี้ แถมน้ำเสียงที่ใช้ก็ชวนให้หงุดหงิดอีก 


“เฮ้ย Mi นั่นรุ่นพี่นะเว้ย” Sakito รีบปรามไว้ 


“รุ่นพี่แล้วไง ถ้าเรื่องหัวใจน่ะ ฉันไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้นล่ะ” Miyabi ตอบ 


“เอาแล้วเว้ย! ศึกชิงนาง เอ้ย! นาย” Kyo หันไปกระซิบกับ Kaoru ที่นั่งข้างๆ 


“นายชอบ Totchi จริงๆเหรอ” Die ถามกลับ 


“ใช่ ผมชอบ Toshiya san มาก” Miyabi ตอบเสียงหนักแน่น 


“ถ้าชอบก็จีบสิ จะสนทำไมว่าฉันกับ Totchi จะคบกันหรือไม่คบ” Die ตอบ 


“รุ่นพี่พูดเองนะครับ ถ้าผมจีบ Toshiya san ได้ รุ่นพี่ห้ามมายุ่งเกี่ยวกับ Toshiya san อีก” Miyabi เอ่ยต่ออย่างรวดเร็ว 


“แล้วนายมีสิทธิอะไรมาสั่งให้ฉันห้ามยุ่งกับ Totchi” Die มองตาขวาง คนยิ่งเซ็งๆอยู่ด้วย ก็เพราะตลอดเวลาที่อยู่ในกลุ่ม Toshiya ไม่แม้แต่จะชายตามองเขาเลย มีแต่เขาที่มอง Toshiya อยู่ฝ่ายเดียว 


“ก็ถ้าผมได้คบกับรุ่นพี่เป็นแฟนจริงๆ ผมก็จะใช้สิทธิของการเป็นแฟนนี่ล่ะครับ” Miyabi เอ่ยต่ออย่างมั่นใจ 


“โฮ! แกมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอวะไอ้ Mi ที่บ้านฉันเค้าเรียกอาการแบบนี้ว่าหลงตัวเองว่ะ” Kyo เอ่ยขัด… 


“ไม่ใช่แต่บ้านแกว่ะ บ้านชั้นด้วย” Kaoru เอ่ยต่อ 


ส่วนทางด้านของ Toshiya และ Shinya นั้นตอนนี้ก็มาหยุดพักกันอยู่ที่สวนสาธารณะ เนื่องด้วย Shinya เกิดอาการบ่อน้ำตาแตกนั่นเอง…สาเหตุก็มาจาก…คำพูดของ Kaoru นั่นล่ะ 


“ฉันไปรักคนแบบนั้นได้ยังไงกันนะ ดูที่มันพูดกับฉันสิ Totchi” Shinya เอ่ยเสียงสั่นเครือ พลางเช็ดน้ำตาที่เริ่มไหลลงมาเปรอะออกจากใบหน้าสวย 


“Kaoru เค้าอาจจะพูดเล่นนะ Shinya นายอย่าคิดมากสิ” Toshiya เอ่ยปลอบ 


“ฮึก ต่อให้พูดเล่นยังไง Kaoru ก็ไม่มีวันชอบฉันอยู่ดี เพราะฉันเป็นผู้ชาย ไม่ใช่ผู้หญิง” Shinya เริ่มสะอื้นหนักขึ้น 


“Shinya” Toshiya เอื้อมมือไปลูบไหล่ Shinya เบาๆเพื่อนปลอบประโลม 


“บางทีนายก็น่าจะลองมองผู้หญิงน่ารักๆสักคนดีกว่ามั้ย เผื่อนายจะได้ลืม Kaoru ได้” Toshiya เอ่ยแนะนำ 


“…” Shinya หันไปมองหน้า Toshiya แล้วรีบเช็ดน้ำตาออก 


“นายพูดอะไรนะ Totchi ให้มองผู้หญิงงั้นเหรอ! ทั้งๆที่นายเองก็ไม่เคยคิดที่จะมองผู้หญิง! อย่าทำมาเป็นสอนฉันหน่อยเลย” กลับกลายเป็นว่า Shinya พาลใส่ Toshiya เสียแล้ว 


“รู้ได้ไงว่าฉันไม่เคยมอง” Toshiya รีบโต้อย่างรวดเร็ว 


“ฉันเองก็ไม่ได้โง่ขนาดจะดูไม่ออก! นายยังรัก Die อยู่ทำไมฉันจะไม่รู้!” Shinya โต้กลับเสียงดัง 


“นั่นมันก็แล้วแต่นายจะคิดนะ Shinya” Toshiya เบือนหน้าหนีไปอีกทาง เพราะ Shinya พูดแทงใจดำมากเกินไป 


“ฉันกลับล่ะ” Shinya เอ่ยขึ้นแล้วลุกจากม้านั่งเดินจ้ำเท้าไปทันที Toshiya หันไปมองร่างบางที่เดินจากไปไกลเรื่อยๆ ก่อนจะถอนหายใจเฮือกออกมาอีก ดูเหมือนว่าวันพรุ่งนี้ Shinya ก็คงจะไม่พูดกับเขาแน่ๆ คงจะโกรธที่เขาแนะนำอะไรบ้าบออออกไป ก็แน่ล่ะนะก็คนมันชอบผู้ชายด้วยกัน ยังเสือกบอกให้ไปมองผู้หญิง Toshiya ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาอีกครั้ง หลอกตัวเองยังไม่พอ ยังพลอยเป่าหูให้เพื่อนเป็นแบบเราอีก…เรานี่มันแย่จริงๆ Toshiya คิดไปก็นึกโกรธตัวเอง ระหว่างทางที่เดินกลับบ้านมาก็ได้แต่เฝ้าครุ่นคิดถึงคำพูดของตัวเองและคำพูดของ Shinya 


“กลับมาแล้วครับ” Toshiya เอ่ยขึ้นเสียงเบาเมื่อเปิดประตูบ้านเข้ามา 


“กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ Totchi” คุณแม่แสนสวยเดินออกมาต้อนรับ 


“ครับ” Toshiya ฝืนยิ้มให้บางๆ 


“วันนี้แม่นัดจะไปดูหนังกับพ่อข้างนอก ถ้าไงแม่ไปก่อนนะจ๊ะ จะแวะไปทำผมแล้วก็จะไปหาพ่อต่อเลย” แม่บอกต่อแล้วเดินไปที่ประตู 


“ครับ” Toshiya พยักหน้า 


“อ้อ Totchi ขนมเค้กแม่ทำอยู่ในตู้เย็น ลูกเอาออกมาทานเลยนะจ๊ะ เอาไปฝาก Die Kun ด้วยก็ได้นะ พักนี้ทำไมไม่เห็นหน้าเลย ทะเลาะกันเหรอลูก” คุณแม่เอ่ยถามต่อ 


“เปล่าหรอกครับแม่ ก็แค่อยู่ในช่วงเตรียมสอบ ไหนจะกิจกรรมอีกเยอะแยะ ต่างคนต่างยุ่งน่ะครับ” Toshiya รีบตอบออกไปเพื่อให้ผู้เป็นแม่ได้สบายใจ เป็นธรรมดาที่แม่จะต้องรู้สึกผิดสังเกต เพราะแต่ไหนแต่ไรแล้ว Die ก็มักจะมาเล่นที่บ้านของเขาหลังเลิกเรียนทุกวัน ถ้าวันไหนที่ทางบ้านไม่รีบบอกให้กลับ Die ก็จะอยู่ทานข้าวเย็นด้วยเสมอๆ เหมือนกลายเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเขาไปแล้ว 


“อ๊ะ!! กำลังพูดถึงก็มาพอดีเลย!” คุณแม่ที่เปิดประตูบ้านออกไปเอ่ยอย่างดีใจ Toshiya ทำหน้างงๆ แล้วเดินไปที่ประตู…อะไรมาพอดี! 


“Die!” Toshiya เอ่ยอย่างตกใจ 


....