ตอน มนต์รัก Mie
"ได้มีเวลาว่างก่อนจะลุยงานแบบนี้เราไปเที่ยวที่ไหนสักที่ดีป่ะ หรือไปเที่ยวที่บ้านชั้นเอามะ" Die เอ่ยถาม Kyo ที่นอนกินป็อบคอนอยู่บนโซฟา
"ไม่ ขี้เกียจ" Kyo หันไปมองหน้า Die ด้วยท่าทางเอื่อยเฉื่อยสุดๆ
"คำก็ขี้เกียจสองคำก็ขี้เกียจโวะ!" Die สบถออกมาเสียงดัง
"อย่ามาเสียงดังนะไอ้เหี่ยว" Kyo เอ่ยต่อเสียงโหด
"ขี้เกียจไม่พอ ยังปากหมาอีก เฮ้อ~ ชั้นทนคบกับคนอย่างงี้ได้ยังไงกันนะ" Die เอ่ยกลับบ้างสีหน้าดูงอนๆเหมือนกัน
"แล้วมาคบกับกูทำไม เมิงน่ะปล้ำกู ไม่งั้นกูไม่มาตกอยู่ในสภาพนี้หรอก ปล้ำซะกูท้องเลยเห็นมั้ย!" Kyo เอ่ยต่อ พลางตบพุงที่ยื่นออกมาหน่อยๆ ท้องมารชัดๆ ไขมันแน่นเอี๊ยด~
"ถ้ารู้ว่าปล้ำไปแล้วเป็นอย่างงี้ แถมเบียร์ให้อีกสิบลังชั้นก็ไม่เอานายหรอก Kyo" Die เอ่ยต่อหน้ามุ้ย
"ไอ้ Die แกพูดอย่างงี้ใช่มั้ย! ได้! งั้น งั้น…" Kyo ลุกหือขึ้นจากโซฟา ป็อบคอนถ้วยโตที่วางอยู่ตกระเนระนาดลงพื้น
"งั้นก็เก็บด้วยนะ Kyo เฮ้อ~ ทำหกอีกแล้ว นี่มันบ้านคนหรือคอกหมูวะเนี่ย โสโครกจริงๆ" Die ส่ายหน้าไปมาแล้วเดินแยกไปอีกทาง Kyo ยืนอึ้งช็อคอย่างบอกไม่ถูกที่ Die มันพูดแบบนี้…เมื่อได้สติก็เดินดุ่มๆไปหา Die ทันที
"ไอ้เหี่ยว!! ยากส์~"….
เหตุการณ์นี้สะเทือนใจมาก ขอตัดไปค่ะ********** =__=
"เรื่องทั้งหมดมันก็เป็นแบบนี้ล่ะ Totchi" Kyo หน้าหงิกหน้างอซมซานมาหา Toshiya เพื่อนที่คิดว่าน่าจะพึ่งพาได้ที่สุดในตอนนี้ ไม่อยากไปหาคู่ผัวเมียนั้นเท่าไร มีหวังนัง Shinya กัดจนแหว่งไม่มีชิ้นดีแน่ๆ แทนที่จะได้กำลังใจและข้อชี้แนะ คงได้ความแค้นมาแทนแหงๆ
"แกกระโดดกัดหู Die ก่อนมาที่นี่งั้นเหรอเนี่ย! ตายล่ะไอ้ Die มันจะเป็นไงบ้าง" Toshiya มีท่าทีเลิกลั่กอยากไปหา Die ซะงั้น…ไปดูสภาพศพ
"Die ไม่เป็นไรหรอก ก่อนชั้นจะหนีออกมา Die ก็เงียบๆสงบเสงี่ยมดีนะ" Kyo ตอบ
"มันเงียบไปเพราะมันสลบหรือเปล่าวะ" Toshiya หน้าซีด ดูจากสภาพแล้ว Kyo มันคงจะกัดมาจริงๆแน่ เศษเลือดติดปากมันมาด้วย…เอ๊ะ! หรือจะเป็นเพราะน้ำแดง
"Totchi นายต้องห่วงชั้นสิ ชั้นมาปรึกษานายนะ" Kyo หน้าง้ำหน้างอหนักกว่าเก่า
"ก็ทำตัวอย่างงั้น เป็นใครก็เซ็งล่ะไอ้ Kyo เอ้ย~ มีแฟนนะเว้ย ไม่ได้เลี้ยงหมู วันๆเอาแต่กินกับนอนรอวันให้เขาเชือดน่ะ" Toshiya แขวะ
"ไม่ได้รอวันเชือด Die มันเชือดชั้นกินทุกวัน" Kyo บอกหน้าบู้
"เออๆ จะอะไรก็ช่างเถอะ แกควรจะทำตัวใหม่ได้แล้ว ทำตัวน่ารักๆ ปากน่ะ ไอ้คำพูดหมาๆก็เอาเก็บไว้พูดให้ตัวเองเท่านั้น ส่วนคำพูดดีๆน่ะเอามันออกมาซะบ้าง ไหนอ้าปากหน่อยสิ" ว่าแล้ว Toshiya ก็จับปาก Kyo ให้อ้าออก
"เฮ้อ~ หมาเต็มไปหมด งานหนักล่ะ Kyo เอ้ย~" Toshiya ส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอา แถมยังลากเสียงยาวอีก
"ไอ้ Toshimasa กรูอุตส่าห์มาหวังพึ่งให้เมิงช่วย เลิกกัดกรูสักทีได้มั้ย เดี๋ยวงับหูอีกคนเลยเป็นไง" Kyo เอ่ยเสียงดัง
"นั่นไง! พูดจาอย่างงี้อีกแล้ว ไม่ได้นะ Kyo นายต้องพูดเพราะๆหวานๆ พูดธรรมดาก็ได้ ไม่ต้องมีคำหยาบเข้าใจมั้ย และคำแต่ละคำที่นายว่า Die มันน่ะ เจ็บไปถึงทรวงเลยล่ะ ไอ้เหี่ยวบ้าง ไอ้หน้าปลาตีน(กา)บ้าง ไอ้บัฟ ไอ้ควาย…ไม่มีใครชอบหรอกนะ" Toshiya เสนอแนะต่อ
"แต่ที่พูดไปมันก็จริงนี่นา" Kyo ทำหน้านึก
"เออมันก็จริง……ไม่ช่าย~ ชั้นจะบอกว่านายควรให้เกียรติ Die มันบ้าง ไหนๆเจ้านั่นก็เป็นถึงสามีนาย" Toshiya รีบบอกต่อ
"ให้เกลียดเหรอ" เอาแล้วไง Kyo เอ้ย~ หูหาเรื่องจริงๆนะเอ็ง!
"เออตามใจ ดูท่า Die มันจะได้เมียใหม่ก็คราวนี้ล่ะเว้ย~ เห็นมี Staff เข้ามาใหม่แม่งมันเหล่เอาทุกวัน" Toshiya พูดสะกิดใจของ Kyo มันดู Staff ที่ว่าก็ผู้ชายอีกต่างหาก (น่าน~)
"…" Kyo ถึงกับนิ่งไป
"รัก Die มันบ้างหรือเปล่า ถ้ารักมันมากก็หัดเอาใจ Die อย่าง Shinya ที่ทำกับ Kaoru หน่อยสิ เห็นมั้ยดูท่าพนันคราวนี้พวกเราแพ้แน่ๆ" Toshiya ตบบ่า Kyo เบาๆ
"ก็รักน่ะนะ แต่เอาใจน่ะทำไม่ค่อยเป็น ทำไมเป็นเลยด้วย พูดเพราะก็จะพยายาม" Kyo บอกต่อเสียงเบา
"มันต้องอย่างงั้นสิ! คนที่ท้าทายความเป็นไปไม่ได้นี่ ถือว่าก้าวหน้าแล้วล่ะ Kyo" Toshiya เอ่ยต่อ Kyo หันไปมองหน้า เมิงชมกรูใช่มั้ย!!!
"ไหนลองพูดเพราะๆสิ กลับไปจะพูดยังไงกับ Die บ้าง" Toshiya ถามต่อ
"…บ้า จะให้มาพูดอะไรตรงนี้อายนะเว้ย!" Kyo หน้าแดง
"อายอะไรวะ เดี๋ยวก็ต้องไปพูดให้ไอ้ Die มันฟังแล้ว นี่ๆมาซ้อมกับชั้นก่อน" Toshiya หัวเราะกับท่าทางของ Kyo นานๆได้เห็นมันอายทีก็น่ารักดีว่ะ ปกติเห็นแต่เวลามันหน้าหมา กับหน้าด้าน
"จะให้พูดอะไรล่ะ" Kyo ถาม
"Die จ๋าขอค่าขนมเพิ่มหน่อยนะจ๊ะ" Toshiya บอก
"D Die จ๋า~ ขอค่าขนมเพิ่มหน่อยนะจ๊ะ" Kyo เอ่ยพร้อมกับยิ้มเขินๆ Toshiya มองดู ทำไมมันน่ารักจังวะ! ไม่แปลกที่ Die มันทิ้งไม่ลง…หรือมันทิ้งไม่ได้หว่า ?
"Kyo นายกลับไปก็ลองไปอ้อน Die มันดูล่ะ พูดอะไรก็ได้เพราะๆ เจ้านั่นชวนไปเที่ยวก็ไปซะ มีเวลาว่างทั้งที เดี๋ยวพอลุยงานกันแล้ว อย่ามาบ่นเชียวล่ะว่าไม่มีเวลาพักไม่มีเวลาเที่ยว ไม่มีเวลาส่วนตัวน่ะ" Toshiya สาธยายต่อ
"เออๆ รู้แล้วๆ" Kyo ถอนหายใจเฮือก
…ติ๊งต่อง…
"หื่อ ?? ใครมา" Toshiya ทำหน้างงแล้วเดินไปที่ประตู พอเปิดออกก็ยิ้มทันที
"เจ้านั่นอยู่นี่ใช่ป่ะ" Die นั่นเอง
"อยู่ เข้ามาสิ" Toshiya หัวเราะเบาๆ
"อะไร! มาได้ไง รู้ได้ไงว่าชั้นอยู่นี่!" Kyo หันไปมองหน้า Die ที่เดินดุ่มๆมา
"ตะโกนซะดังลั่นขนาดนั้น ชั้นจะไปอยู่กับ Totchi ไม่ได้ยินก็บ้าแล้ว" Die ตอบสีหน้าเหนื่อยๆ เบื่อๆ
"…จะกลับมั้ยบ้านน่ะ หรือจะย้ายสำมะโนครัวมาอยู่นี่เลย" Die ถามต่อเมื่อ Kyo ไม่พูดอะไร Kyo หันไปมอง Toshiya ที่ส่งซิกอะไรสักอย่างให้ พออ่านปากของ Toshiya ดูแล้วก็คือ...พูดเพราะๆกับ Die
"Die จ๋าขอค่าขนมเพิ่มหน่อยนะจ๊ะ" Kyo เอ่ยขึ้น Toshiya ถึงกับเอามือตบหน้าผาก มันพูดเพราะแบบไม่ได้ดูสถานการร์อะไรเล้ย~
"ฮะ! มาขออะไรตอนนี้! ที่ซื้อให้กินอยู่ทุกวันนี่ยังไม่พออีกเหรอ!" Die บ่นต่อ
"หุย ไอ้ Tot ไหนว่าพูดเพราะแล้วได้เรื่องไงวะ ชิส์ๆ!" Kyo หันไปแยกเขี้ยวใส่ Toshiya ที่ยืนทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้
"Die เค้าอุตส่าห์มารับแล้วก็กลับไปด้วยกันนี่ล่ะ ชั้นไม่ว่างไปส่งพอดี ต้องไปธุระน่ะ" Toshiya เอ่ยขึ้น
"อืม งั้นพวกชั้นกลับก่อนแล้วกัน แล้วเจอกันนะเพื่อน" Die ว่าพลางลากแขนของ Kyo กลับทันที
และเมื่อกลับมาถึงบ้าน Die ก็ไม่พูดไม่จาอะไรอีก
"Die" Kyo เรียก Die ที่กำลังเอนกายลงนอนบนโซฟา Die หันไปมองหน้า
"แถวนี้มีคนชื่อ Die ด้วยเหรอ แถวนี้มีแต่ไอ้เหี่ยวกับไอ้แก่นี่ ไอ้ควายด้วย" Die ได้ทีก็ประชดประชันซะ ดูท่าจะเก็บกดเอาการ งอนนะนั่น!
"…ขอโทษ" Kyo เอ่ยต่อ
"ขอโทษเรื่องไร" Die ถาม
"ที่งับหูนาย" Kyo ตอบแล้วค่อยๆเลื้อยเข้าไปใกล้ๆ Die
"ยังดีที่รู้จักขอโทษ เจ็บจนนึกว่าหูจะขาดเลยนะรู้มั้ย" Die ว่าพลางยกมือขึ้นมาลูบหูข้างซ้ายของตัวเองที่ถูก Kyo กัด
"ให้กัดคืนเอาป่ะ" Kyo ที่ตอนนี้ย้ายร่างมานั่งอยู่ข้างๆ Die แล้วถามขึ้นสายตาดูยั่วยวนพิลึก
"เอา" Die ตอบตกลงอย่างรวดเร็ว แล้วรีบลุกขึ้นนั่ง พลางเอามือทั้งสองข้างจับหน้าของ Kyo ไว้
"เตรียมตัวไว้ให้ดี" Die ยิ้มเจ้าเล่ห์ Kyo เองก็ได้แต่หลับตาแน่น คิดว่า Die คงไม่ใจร้ายกัดหรอก แต่อาจจะเป็นจูบแทน Kyo คิดไปก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
"อ๊ากกก!!!!!!!!!" ……..และแล้ว Die ก็กัดหู Kyo คืนบ้างจริงๆ …ฮูยหมดมู้ดเลย นึกว่าจะจูบนะนั่น!!
"ฮะๆๆๆ ไงล่ะ! ที่นายทำน่ะมันยังเจ็บกว่าอีก! นี่น่ะติดทันฑ์บนไว้!" Die หัวเราะอย่างสะใจ
ผั๊วะ!!
"อะไรอะ! มาตบหัวเค้าทำไม!" Die โวยวาย
"กรูเจ็บ! ไอ้ควายเอ้ย! กัดมาได้ ฮึ่ม" Kyo เข่นเขี้ยวอย่างแค้นเคือง แล้วเอื้อมมือไปกระชากผมยาวสลวยของ Die อย่างแรง
"อ๊ะ! เจ็บนะ Kyo อย่าเล่นบ้าๆสิ!" Die รีบดันตัวของ Kyo ออก แล้วทำหน้าไม่ค่อยจะพอใจเท่าไร Kyo ที่เห็นหน้าของ Die เป็นอย่างงั้น ก็พลันนึกไปถึงคำพูดของ Toshiya เข้า…ต้องพูดเพราะๆ พูดดีๆกับ Die บ้างสินะ
"แรงคนหรือแรงควายวะเนี่ย" Die บ่นต่อพลางยกมือขึ้นจัดทรงผมสลวยสวยเก๋ของตัวเองให้เข้าที่เข้าทาง
"…"
"แล้วเป็นไรอีกล่ะ อย่ามาทำหน้าหมาซึมใส่ชั้นนะ คนที่ควรอยู่ในอาการนั้นน่ะต้องเป็นชั้นนี่" Die ว่าแล้วเอื้อมมือไปขยี้หัว Kyo
"…ที่นายพูดเมื่อเช้าน่ะ นายพูดจริงเหรอ" Kyo ก้มหน้าลงแล้วถามต่อ
"เรื่องไหนล่ะ พูดตั้งหลายเรื่อง" Die ทำหน้านึก
"ที่บอกว่า ถ้าปล้ำชั้นแล้วเป็นแบบนี้ แถมเบียร์ให้อีกสิบลังก็ไม่เอาน่ะ" Kyo ถามหน้างอหนักเข้าไปทุกที
"ก็จริงอะ ไม่เอาหรอก" Die หัวเราะ
"…งั้นเราก็เลิกกันเถอะ!" Kyo พูดเสียงเบาแล้วลุกขึ้นยืน
"ฮะ!! Kyo เฮ้ย! บ้าเหรอชั้นพูดเล่นน่ะ พวกเราก็พูดเล่นแบบนี้แต่ไหนแต่ไรมาแล้วนี่ มาคิดมากทำไม" Die รีบลุกตาม
"วันนี้คิดมาก คิดมากๆเลยด้วย เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ใช้สมองได้หนักขนาดนี้ เราเลิกกันเถอะ กรูจะไปเป็นศิลปินเดี่ยว กรูขอดังคนเดียว พวกเมิงหานักร้องใหม่แล้วกัน หาที่มันหล่อกว่า แล้วก็เสียงดีกว่ากรูให้ได้ล่ะ" Kyo เอ่ยด้วยน้ำเสียงเหยียดหยันน่าดู Die ถึงกับเข่าทรุด
"K Kyo น นาย นายพูดเล่นใช่มั้ย" Die ถามเสียงเครือ เสียเมียยังไม่พอ เสียนักร้องนำของวงไปด้วยอีก แล้วหนทางข้างหน้าจะเป็นยังไงล่ะทีนี้!
"กร๊ากกกกกก~ ก็พูดเล่นน่ะสิ ฮะๆๆๆๆ" Kyo หัวเราะดังลั่นเมื่อจัดการเอาคืน Die ได้สำเร็จ
"โหยยย~ ไอ้ Kyo! ไอ้บ้าเอ้ย! ตกใจหมด อย่ามาพูดแบบนี้อีกนะ ไม่ชอบ ใจหายหมดเลย!" Die ลุกขึ้นโวยวาย เอากำปั้นทุบอกเหมือนคิงคองเลยล่ะ ก็ Kyo มันหน้าเครียดแถมยังพูดแบบนั้น เป็นใครก็ต้องคิดว่ามันจะทิ้งวงไปดังคนเดียวอ่ะ!
"ชั้นก็ไม่ชอบที่นายพูดกับชั้นเมื่อเช้าเหมือนกัน" Kyo กอดอกมองหน้า
"เรื่องนั้นน่ะชั้นพูดเล่น~ โธ่~ อย่าคิดมากสิ ชั้นรักนายนะ นายก็น่าจะรู้นี่ ไม่งั้นคงไม่ลงทุนฉุดหรอก" Die เอ่ยต่อแล้วเดินเข้าไปโอบกอด Kyo เอาไว้
"…ถ้าพูดอีกโกรธจริงๆนะ แล้วก็จะหาแฟนใหม่จริงๆด้วยล่ะ" Kyo ขู่
"ฮะๆๆๆ คงไม่มีใครเอานายลงแล้วล่ะนอกจากชั้นน่ะ" Die หัวเราะร่วนออกมา
"หนอย~ ไอ้ Die!!!" Kyo ผละออกจากอ้อมกอดของ Die เอื้อมมือเล็กๆนั้นไปบิดพุงของ Die ทันทีอย่างแรง
"อ๊าก~ เจ็บนะ Kyo ได้! งั้นชั้นขอคืนบ้างล่ะ" Die ว่าแล้วก็รีบกระชากตัวของ Kyo เข้าไปในห้องนอนใหญ่ หลังจากนั้นก็….แปดทีเหมือนเดิมจ้า~ \(^.^)/
- สองวันต่อมา -
"ตุ่ง ตุง ตุ้ง~ สวัสดีครับ ผม Andou Daisuke จะเป็นไกด์ทัวร์ให้กับทุกๆท่านที่มาร่วมทัวร์ กับ Die Travel นะคร้าบ~" เสียงหล่อๆของชายหนุ่มร่างสูงดังขึ้น ทำเอาชายหนุ่มทั้งสี่ที่กำลังขนกระเป๋าและสัมภาระต่างๆลงจากรถหันไปมองกันเป็นตาเดียว
"เออ! ไอ้ไกด์ ทำไมพามาพักผ่อนที่บ้านนอกวะ ชิส์ๆ แมร่ง~ หลอกกรูว่าจะพาไปฮาวาย โดนควายหลอกแล้วมั้ยล่ะ!" Kyo เองที่หลับไปบ่นไปมาตลอดทางแล้ว พอลงจากรถพ่อคุณก็ยังสู้อุตส่าห์บ่นต่อไม่เว้นช่องว่างให้ใครได้พูด
"กระแดะนะเอ็ง ระริกระรี้ตื่นเต้นจะตายชักที่ได้มาบ้านสามี ทำเป็นบ่น" Toshiya เหล่ตามอง (เหล่จริงๆ -*-)
"บ้านนายนี่มาตอนไหนก็ให้ความรู้สึกกลิ่นโคลนสาปควายดีจัง" Shinya ว่าพลางมองไปรอบๆที่เห็นท้องทุ่งนายาวเหยียดสุดลูกหูลูกตา ซึ่งคาดวาดอาจจะเป็นที่นาของ Die เอง เพราะเห็นมันมาขี้โม้บ่อยๆว่าเอาเงินที่ได้แต่ละเดือนไปกว้านซื้อที่ดินมา ก่ะจะขายเก็งกำไรเต็มที่ หรือว่าเอาไว้ไถนาเองก็ไม่รู้มัน
"แหม~ ก็ธรรมชาติดีออก เห็นแต่ตึกสูงๆมาเยอะละ มาเห็นต้นไม้ใบหญ้าท้องทุ่งแบบนี้บ้างจะเป็นไร" Die ตอบแล้วสูดเอาอากาศเข้าปอดเต็มที่...อ๊า~ สดชื่น~
"มาอยู่ที่นี่สมองก็จะได้ปลอดโปร่ง แต่งเพลงได้เยอะๆด้วยล่ะนะ" Kaoru เอ่ยต่อ เพราะเขาเองก็คิดถึงธรรมชาติเหมือนกัน
"ฮูย Kaoru พักเรื่องงานไว้บ้างเถอะ เรามาพักผ่อนกันนะ" Shinya บ่นอุบ
"มันจะพักผ่อนอยู่เหรอ ? พวกแกเห็นข้าวของที่มันขนมามั้ย มันจะมาตั้งสตูดิโออยู่แล้วเนี่ย!" Kyo ส่ายหน้าไปมา เพราะระหว่างที่นั่งรถมาก็ใช้แอฟเฟ็คของ Kaoru นี่ล่ะนอนหนุนหัว
"เออ Die ไหนๆก็จะมาอยู่ที่นี่กันเป็นอาทิตย์ ก็สอน Kyo มันไถนาหน่อยล่ะ" Shinya เอ่ยต่อ
"ไม่ต้องมาสอน กรูทำเป็น" Kyo มองตาขวาง
"ใช่จะสอนทำไม Kyo มันไถเป็นอยู่แล้ว ดำนามันก็ยังดำเป็นเลย แถมยังขี่ควายปล่อยมือเป็นด้วย เอ๊ะ! หรือให้ควายขี่" Toshiya ว่าต่อแล้วหันไปหัวเราะคิกคักกับ Shinya
"อ้าวๆ นี่มันถิ่นใครให้มันรู้ซะบ้าง ปากแบบนี้ เดี๋ยวบอก Die เสกควายทั้งคอกเข้าท้องเลยนิ" Kyo ทำท่าจะกระโดดงับหูเพื่อนทั้งสอง แต่ยังดีได้ Die จับตัวไว้
"ถ้าไงบอกมันเสกเงินเสกทองเข้ากระเป๋าชั้นหน่อย ช่วงนี้จน" Toshiya ยิ้มยียวนกวนประสาทต่อไป
"เอ็งจนเพราะเอาเงินไปลงทุนซื้อเหล็กมาดัดฟันใช่ป่ะ" Kyo แขวะคืนบ้าง
"เออ เหล็กชั้นต้องนำเข้าจากเมืองนอกเฟร้ย~" Toshiya ว่าพลางยีฟันโชว์เหล็กดัดและฟันที่เริ่มเรียงกันเหมือนข้าวโพด(เฉพาะสีนะ =_=)
"ยี้~ เป็นภาพที่ทุเรศที่สุดในชีวิตเท่าที่เคยเห็นมา Die ดูมันทำสิ วันนี้ชั้นต้องนอนฝันร้ายแน่ๆเลย" Kyo รีบเดินไปหา Die พร้อมกับทำหน้าสะอิดสะเอียน
"อย่ามองจ่ะ อย่ามอง" Die เองก็รับมุข Kyo รีบโอ๋เป็นการใหญ่
"จะพูดอะไรก็ค่อยพูด เราเข้าบ้านเถอะ Die ชั้นอยากนอนพัก" Kaoru เองก็สลับสับเปลี่ยนกับ Die ในการขับรถมาจนถึง Mie ก็รู้สึกอ่อนเปลี้ยเพลียแรงอย่างบอกไม่ถูก แถมยังโดนมือยาวๆของ Shinya ลวนลามแทบจะตลอดเวลาในขณะขับรถอีก...(เกี่ยวกันมั้ยเนี่ย!) -_-"
"ปะๆ เข้าบ้านกัน" Die เดินนำหน้าเข้าไปในบ้าน
"อ๊ะ! แม่หวัดดีครับ ผมหาแรงงานพม่ามาให้แม่ไว้ใช้งานแล้วนะสี่คน" Die เอ่ยทักผู้เป็นแม่ แต่ไม่วายตบมุขต่อท้ายตามไปด้วย
"ไอ้..." ทุกคนหันไปมองค้อน ต่อหน้าแม่เฉยๆหรอกนะ ลับหลังเมื่อไรมีรุมกระทืบ = =
"จ้า หวัดดีจ่ะ แหม~ ไม่เจอกันนานเลย หล่อขึ้นกันทุกคนเลยนะเนี่ย" แม่เอ่ยตอบ
"คร้าบ~ หวัดดีครับคุณแม่" ทั้งสี่คนส่งเสียงทักทายตามมารยาท คุณแม่ของ Die นี่น่ารักไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ
"เชิญจ่ะเชิญ แม่จัดห้องไว้ให้แล้ว ตามสบายนะจ๊ะ เดี๋ยวแม่ขอตัวไปจ่ายตลาดก่อน วันนี้จะทำอาหารมื้อพิเศษให้ทานกัน" คุณแม่เอ่ยต่อ
"แม่ครับ ขอเยอะๆนะครับ เน้นปริมาณ ส่วนรสชาติค่อยว่ากันอีกที" Kyo รีบบอกต่อ ก่อนที่คุณแม่จะควบจักรยานแล้วปั่นออกไป ^.^
"มองเห็นหน้าแม่นายทีไร เหมือนมองเห็นนายทุกทีเลยว่ะ Die" Toshiya เอ่ยขึ้นยิ้มๆ
"ก็แม่ลูกกันนี่นา" Die หัวเราะ
"นี่ Die เมื่อกี้ว่าชั้นเป็นแรงงานพม่าเหรอ เดี๋ยวตบคว้ำเลยนี่" Shinya ง้างมือทำท่าจะตบ Die
"Shinya อย่า! เก็บมือสวยๆของนายไว้มานวดให้ไหล่ให้ชั้นดีกว่านะ" Kaoru รีบคว้าข้อมือของ Shinya ไว้ ก่อนจะลากกันเข้าห้องนอนไปทันที
"ห้องนอนของนายก็ห้องเดิมนะ Totchi" Die บอกต่อ เพราะเพื่อนในวงแต่ละคนก็ล้วนแล้วแต่เคยมาอาศัยพักพิงชายคาบ้านของ Die กันทั้งนั้นไม่แปลกที่แต่ละคนจะคุ้นเคย และรู้กันดีว่าควรจะไปสิงสถิตอยู่ห้องไหน
"อืม ขอตัวไปอาบน้ำก่อนล่ะ" แล้ว Toshiya ก็แยกไปอีกคน
"แหม~ ไปกันหมดละ เหลือเราสองคน" Die หันมามอง Kyo ด้วยสายตากรุ้มกริ่ม
"มองแบบนั้นจะพาชั้นไปทำมิดีมิร้ายเหรอไง" Kyo เอ่ยเสียงขุ่นๆ เพราะแม้แต่ Kyo เองที่นั่งหลับมาตลอดทางแล้ว ยังรู้สึกเพลียอยากจะพักผ่อนไปด้วย คงเพราะนั่งรถนานด้วยนั่นล่ะนะ
"ก็อยากอยู่ แต่เรื่องแบบนั้นทำตอนกลางคืนดีกว่ามั้ย" Die ยิ้มเจ้าเล่ห์
"ไปทำกับสัตว์เลี้ยงแสนรักที่อยู่กลางทุ่งของนายเถอะ ชั้นจะไปนอนแล้ว" Kyo เองก็เดินดุ่มๆขึ้นชั้นสองไป
"ฮ่วย! ทำไมมีแต่คนเหนื่อยอยากนอนกันนะ ทำไมชั้นไม่เห็นเหนื่อย" Die เกาหัวแกร็กๆ ก็แน่ล่ะนะ ตั้งแต่ได้ทัวร์ต่างประเทศหลายประเทศขนาดนี้ พึ่งจะมีโอกาสได้กลับมาบ้านเกิดเมืองนอนไม่ว่าใครก็ต้องกระตู้วู้ ตื่นเต้นหลับไม่ลงกันทั้งนั้นล่ะ และการได้หยุดพักผ่อนในช่วงระยะเวลาหนึ่งอาทิตย์นี้ พวกเขาทั้ง 5 คนก็ลงมติกันว่าจะมาพักผ่อนกันที่บ้านเกิดของ Die ซึ่งก็เป็นอะไรที่ทำให้ Die ดีใจมากเลยล่ะ......ว่าแล้ว Die ก็ออกไปเดินชมรอบๆบ้านให้หายคิดถึงซะหน่อย
พอตกตอนเย็น ชายหนุ่มแต่ละคนก็ก็เริ่มทยอยกันออกมาจากที่สิงสถิต จะมีแต่ Kyo ก็เท่านั้นที่ยังไม่ยอมออกมาจากห้อง
"เอ~ ปกติเวลาแบบนี้มันไม่น่าจะลงมาช้านี่นา" Kaoru พึมพำ เพราะนี่เป็นเวลาอาหารเย็นแล้วน่ะสิ
"หรือว่ามันกินของในห้องนอนนายหมดแล้ว Die เลยอิ่มไม่ลงมากินข้าว" Toshiya เองก็จินตนาการบรรเจิด พูดไปเรื่อย - -
"อาจจะเหนื่อยมากมั้ง ก็นั่งบ่นมาตลอดทางขนาดนั้น Die ขึ้นไปดูหน่อยสิ" Shinya หันไปพูด แต่ก็ไม่ทันซะแล้ว เพราะ Die เดินไปซะก่อน
ก็อกๆๆ
Die เองก็เคาะประตูตามมารยาทซะหน่อย
"Kyo ยังหลับอยู่เหรอ" Die เปิดประตูเข้าไปแล้วเริ่มกวาดสายตาหาชายหนุ่มร่างบางในความมืด
"Kyo ลงไปกินข้าวเถอะ แม่ทำของชอบของนายด้วยนะ" Die เอื้อมมือไปเปิดไฟ
"จะนอนไปถึงไหน ลุกเร็วๆ" Die เอื้อมมือไปดึงผ้าห่มจาก Kyo
"ไม่เอาจะนอน อย่ามายุ่งกับชั้น" Kyo โวยวาย
"ฮะ! นี่ชั้นเรียกนายไปกินข้าวนะ Kyo พูดจาแบบนี้กับชั้นได้ไง" Die เอ่ยถามอึ้งๆ ปกติถ้าให้เลือกระหว่างนอนกับกิน แน่นอนอยู่แล้วว่า Kyo จะต้องเลือกกิน
"ไม่เอาไม่กินจะนอน" Kyo ฟึดฟัดฮึดฮัดอยู่บนเตียงไม่ยอมลุกง่ายๆ
"อะๆ ตามใจ ไม่กินก็ไม่กิน เดี๋ยวจะแบ่งไว้ให้แล้วกัน" Die ถอนหายใจเฮือกแล้วเดินออกจากห้องนอนไป
"อ้าว Kyo ล่ะ" Toshiya หันไปมอง Die ที่เดินลงมาคนเดียว
"หงุดหงิดไรไม่รู้ บอกอยากนอนท่าเดียว" Die ตอบเซ็งๆแล้วนั่งลงยังที่นั่งของตัวเอง ก่อนจะยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่มล้างคอก่อนเลย
"เดี๋ยวชั้นลองไปดูบ้าง" Toshiya พูดจบก็เดินขึ้นไปดูอาการ Kyo บ้าง เวลากินแบบนี้ไม่ลงมาเป็นใครก็ต้องห่วงทั้งนั้นล่ะ เพราะเรื่องกินมันช่างสำคัญนักสำหรับ Kyo (=A=)
"ขนาด Die ไปเรียกยังไม่เห็นลงมา แล้ว Totchi ไปจะได้เรื่องเหรอ" Shinya เอ่ยขึ้นแล้วหันไปมองหน้า Kaoru ที่นั่งสวาปามอยู่ท่าเดียว = =
"เอื้องอองอัน" (เรื่องของมัน) น่าน~ Kaoru ข้าวเต็มปากเชียว
เวลาผ่านไปสักพัก Toshiya ก็เดินลงมาพร้อมกับ Kyo
"ฮูยย~ สามีไปตามไม่ลงมา พอ Totchi ไปตามเข้าหน่อยล่ะ เกาะชายเสื้อกันลงมาเลยนะ" Shinya เอ่ยแซวขึ้น Die รีบหันควับไปมอง
"เพราะชู้สำคัญกว่า" Kyo ตอบเสียงเรียบแล้วเดินไปทรุดลงนั่งเก้าอี้ข้างๆ Toshiya
"อ้าว ทำไมไม่มานั่งตรงนี้" Die ถามแล้วจับไปที่เก้าอี้ข้างๆตัวเอง
"ทำไม! ชั้นจะนั่งตรงนี้ หนักหัวแกเหรอไง" Kyo เอ่ยเสียงโหดมาทำเอา Die ถึงกับเงียบไปเลย
"...งั้นคืนนี้ก็เชิญไปนอนกับเจ้า Totchi เลยไป ชิส!" Die มีแอบบ่นแอบงอน
"Totchi คืนนี้ขอนอนด้วยนะ" Kyo เองที่แอบได้ยิน -_- รีบหันไปพูดกับ Toshiya ทันที
"อ่าา มานอนกับชั้นนายก็อดแปดทีของ Die นะ" Toshiya เอ่ยตอบพร้อมกับหัวเราะร่วน
"ไม่เอาแปดทีแล้ว ชั้นอยากได้ร้อยทีของนายมากกว่า" Kyo ว่าแล้วส่งสายตาเซะซี่ไปให้กับ Toshiya ทำเอา Die ถึงกับกัดกรามกรอดๆ เมื่อเห็น Kyo เปี่ยนไป่
"นี่นายเป็นชู้กับ Totchi จริงๆเหรอ ชั้นนึกว่า Totchi จะมีแค่ชั้นนะเนี่ย" Shinya เอ่ยขึ้น
"ฮะ!! อะไรนะ!!!" Kaoru โพลงขึ้นอย่างตกใจ ข้าวที่กินอยู่ก็แทบจะคายทิ้งออกจากปากเลยทีเดียว
"ป่าว~ ไม่มีอะไร" Shinya หันไปมอง Kaoru หน้าใสซื่อ
"อย่าให้รู้เชียวนะว่านอกใจ นายเจอดีแน่" Kaoru มีแอบขู่
"ถ้าชั้นจะทำจริงๆ นายไม่มีวันรู้หรอก Kaoru" Shinya ที่พอโดนขู่ก็ถึงกับฉุน
"ฮะ!!!" Kaoru อ้าปากค้าง
"Totchi ชั้นอยากกินอันนั้น ตักให้หน่อย" Kyo ชี้นิ้วไปยังไก่ทอดที่อยู่ตรงหน้าของ Die
"อะๆ" Die รีบจัดแจงทำท่าจะยกจานไปวางตรงหน้าให้ Kyo เลยทีเดียว
"ชื่อ Totchi หรือไง ชั้นให้ Totchi ตักให้!" Kyo เอ่ยหน้าบู้
"อะไรเนี่ย!" Die ถึงกับงง Kyo เป็นอะไรของเค้ากัน...เบื่อแปดทีของพี่ Die คนนี้แล้วจริงๆเหรอ (กระซิกๆๆ)
"อ เอ่อ อะๆ กินๆ" Toshiya เองก็รับเอาจานไก่จาก Die มาด้วยอาการเกร็งๆ เพราะ Die เล่นจ้องหน้าเขาเขม็งเลยน่ะสิ แถมยังกัดกรามกรอดๆอีก
"แล้วแม่นายไม่มาทานด้วยเหรอ Die" Toshiya หาเรื่องชวนคุยกลบเกลื่อน
"ไปธุระ" Die ตอบห้วนๆ แล้วยกเบียร์ขึ้นดื่มอึกใหญ่ และแถมท้ายด้วยการเรอออกมาเสียงค่อนข้างดัง
"ทุเรศ! ไม่มีมารยาท!" Kyo ด่าเข้าให้
"พูดอะไรหัดดูตัวเองบ้าง ข้าวติดแก้มน่ะ ทุเรศเหมือนกันล่ะ" Die เองก็พาลหาเรื่องไปอีก
"เชอะ ก็ยังดีกว่าพวกปล่อยของเสียงออกมาล่ะเฟร้ย!" Kyo ว่าพลางยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาเพื่อจะปัดเศษข้าวที่ Die ว่าออก แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ออก Toshiya ที่เห็นจึงช่วยหยิบเศษข้าวออกจากแก้มของ Kyo ให้
"ฮูย~ ขอบใจนะ Totchi นายน่ะน่ารักที่สุดเลย~" Kyo เอ่ยชมด้วยท่าทางกระดี้กระด้า
"น่ารักเหรอ เมื่อเช้าตอนนั่งรถมาไอ้ Totchi มันตด นายยังด่ามันว่าไอ้มนุษย์อุบาวท์เลยนี่" Die เอ่ยขึ้น...งานนี้ไม่ยอมง่ายๆล่ะ ก็ Kyo เล่นมาอี๋อ๋อกับคนอื่นที่ไม่ใช่เขาน่ะสิ มันหยามใจกันนัก!
"กลิ่นมันอุบาทว์ยอมรับ แต่ว่าเสียงไพเราะมาก ยังกับเสียงเบสแน่ะ หนักและแน่น ชั้นให้อภัย" Kyo ว่าพลางยิ้มหวานให้กับ Toshiya
"Kaoru บอกให้สองคนนั้นพูดอะไรที่มันเจริญอาหารหน่อย ชั้นจะอ้วกอยู่แล้วเนี่ย" Shinya หันไปมองหน้า Kaoru
"ถ้าจะบอก ก็บอก Die คนเดียวเถอะ เพราะชั้นอยากได้ยินแค่เสียงของ Totchi" Kyo แขวะต่อ
"ไอ้ Totchi! แกกล้าตีท้ายครัวชั้นเหรอ!!!" Die ลุกหือขึ้นแล้วทุบโต๊ะเสียงดัง
"เฮ้ย! บ้าเหรอ Die ไม่ใช่นะเว้ย! Kyo มันก็พูดเล่นล่ะ ขำๆกันไง" Toshiya รีบบอก
"พูดเล่นอะไร ชั้นพูดจริง ชั้นน่ะจะเอาทั้งตัวและหัวใจของชั้นคืนจาก Die และก็จะเอามาให้นายคนเดียวนะ Totchi" Kyo เองก็ยังไม่วายเอาน้ำมันไปราดกองไฟ
"Kyo! นี่นาย!" Die ชี้หน้า
"อย่ามาชี้หน้าชั้นนะไอ้ Die!" Kyo ลุกขึ้นยืนบ้าง
"พูดแบบนี้หมายความว่าไง!" Die ถาม
"พูดภาษาคนอยู่แล้ว ยังจะต้องให้ตีความหมายอะไรอีกฮะ!!" Kyo ตอกกลับเสียงดัง
"อ เอ่อ...จ ใจเย็นกันก่อนดีมั้ย" Toshiya เอ่ยแทรก พลางคิดในใจทำไมจะต้องถูกลากเข้ามาเอี่ยวในสงครามของผัวเมียคู่นี้ด้วย
"ใจเย็นเหรอ ถ้าเพื่อ Totchi ได้อยู่แล้ว" Kyo รีบตอบรับด้วยท่าทางระริกระรี้ จน Die ถึงกับหมั่นไส้
"ผีบ้านผีเรือนเข้าสิงอี Kyo แน่ๆเลย Kaoru" Shinya รีบกระซิบ Kaoru
"...รอดูต่อไป" Kaoru ถอนหายใจ ชักเริ่มรู้สึกว่าอาหารไม่อร่อยซะแล้วสิ
"เลิกก็เลิกวะ" Die เองก็ทั้งโกรธและงอนเหมือนกันล่ะงานนี้ มีหัวใจเหมือนกันนี่หว่า
"อ อ่า..." มาคราวนี้ทำเอาทั้งคนในโต๊ะอาหารถึงกับเครียดกันเลยทีเดียว
"...จะเลิกกันเพราะเรื่องอะไร" Kaoru ถามขึ้น
"เพราะชั้นดีเกินไป" Die รีบชิงตอบตัดหน้า Kyo ไปก่อนที่ Kyo จะอ้าปากซะอีก
"ประโยคนั้นชั้นควรจะพูดนี่!" Kyo เอ่ยเสียงดัง
"ฮะ! อย่างนายมีดีอะไร Kyo ปากหมา ด่าชาวบ้านเขาไปทั่ว นี่ถ้าไม่ได้บารมีพวกชั้นทั้ง 4 คน นายไม่มีวันมาถึงตรงนี้ได้หรอก" Die บ่นๆออกมาบ้าง คาดว่าคงอัดอั้นมานาน
"ก็ถ้าเสียงกีต้าร์ของมึงไม่มีเสียงร้องของกู มันก็ไม่มีวันมาถึงตรงนี้เหมือนกันล่ะ!" Kyo ใส่คืนบ้าง
"เฮ้ย! อย่าทำเลาะกันเลย" Kaoru เอ่ยขัดขึ้น
"นั่นน่ะสิ กัดกันเหมือนหมาไปได้" Shinya เอ่ยต่อ
"ถึงเป็นหมาชั้นก็เป็นหมาพันธุ์ดี มีสกุลรุนชาติ ไม่ได้เป็นหมาหนังกลับ ขี้เรื้อนเหมือนใครบางคนหรอก ชิ ไอ้บ้า ไอ้คนเจ้าชู้!!" Kyo รีบโต้กลับแล้วสะบัดหน้าวิ่งหนีออกจากบ้านไปทันที =__=
"ชิสส์! ด่าแต่กู" Die สบถออกมาอย่างหัวเสียแล้วทรุดลงนั่งกับเก้าอี้
"ไม่ตามไปเหรอ" Toshiya ถามขึ้นเสียงเบา
"อยากไปตามก็ไปตามเองสิ" Die คว้าขวดเบียร์ขึ้นดื่มทันที
"เรา...ขึ้นห้องกันดีกว่ามั้ย" Shinya หันไปมองหน้า Kaoru (อ้าวเฮ้ย! จะชิ่งเลยเหรอ!)
"เฮ้ย! Die ไม่ตามไปจริงๆเหรอ มันมืดแล้วนะ แล้ว Kyo มันก็ไม่รู้จักแถวนี้เท่าไรด้วย" Toshiya รีบเอ่ยต่ออย่างเป็นห่วง
"อยากไปตามก็ไปเองสิ คนรักของแกไม่ใช่เหรอ" Die มองตาขวาง แล้วนั่งกินข้าวต่อไปเหมือนไม่สนใจอะไร แต่ทว่าในใจนั้นกำลังโศกเศร้าเลยทีเดียว
"โวะ! ไอ้นี่! ไปเองก็ได้วะ" Toshiya บ่นๆๆๆ แล้วรีบวิ่งออกไปตามหา Kyo
15 นาทีผ่านไป
"Die ไม่เจอเลย!" Toshiya รีบวิ่งหน้าตื่นกลับมา
"..." Die ถึงกับหน้าถอดสี
"อาการ Kyo เป็นแบบนั้นแกก็น่าจะรู้ว่า Kyo มันต้องงอนอะไรสักอย่างแน่ๆ แล้วแกก็ยังเป็นบ้าไปต่อล้อต่อเถียงกับมันอีก Kyo มันไม่ได้อยากเลิกกับแกจริงๆสักหน่อย" Toshiya ถอนหายใจเฮือก
"...ลองโทรหายัง" Kaoru เอ่ยขึ้น Die จึงรีบหามือถือขึ้นมากด Call ไปหา Kyo ทันที
"ชิสส์! มันให้ผู้หญิงรับสาย" Die เอ่ยอย่างหงุดหงิดแล้วปิดมือถือ
"...ผู้หญิง! ค เค้าว่าไง" Shinya รีบถามต่อ
"เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้" Die ตอบออกมาหน้าตาเฉย
ผั๊วะ! Kaoru เดินไปตบกะโหลกเข้าให้ (เออ ตบมันหน่อย!)
"ยังจะมาเล่นอีก! ถ้า Kyo เป็นอะไรไป แกต้องรับผิดชอบ! นักร้องนำของวงอีกนะเมิง" Kaoru เอ่ยด้วยสีหน้าและน้ำเสียงโหด
"...Kyo~ พี่ Die ขอโทษ~" Die รีบวิ่งออกจากบ้านไปตามหา Kyo ทันที
ส่วนทางด้านของ Kyo นั้นก็วิ่งออกมาแบบไม่คิดอะไร รองเท้าที่ใส่มาก็ผิดข้างผิดคู่อีก
"ฮึก...เพราะแก ไอ้บ้า แกจะเลิกกับชั้นก็เลิกไปเลย ชั้นไม่สนแกอยู่แล้ว ฮือ" ถึงปากจะบ่นและคร่ำครวญไปอย่างงั้นแต่ในใจก็เจ็บปวดเอาการล่ะ
"แล้วที่นี่มันที่ไหนวะ" Kyo หยุดยืนแล้วมองไปรอบๆ อย่างไม่คุ้นตา
"นี่กุวิ่งเข้ามาในทุ่งนาเหรอเนี่ย!" Kyo เกาหัวแกร็กๆ อากาศรอบๆตัวเริ่มเย็นลง ความรู้สึกโดดเดี่ยวและอ้างว้างก็เข้ามาแทนที่ความรู้สึกโกรธเมื่อสักครู่
"เชอะ...นักร้องดังอย่างชั้นต้องมาเสียน้ำตาให้ไอ้มือกีต้าร์บ้านนอกอย่างงั้นเหรอ" Kyo บ่นต่อแล้วเดินไปทรุดลงนั่งข้างกองฟาง OAo
'ฮือๆๆ...ฮือๆ' อยู่ๆ เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของใครสักคนก็ดังแว่วมา...Kyo ที่นั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่ถึงกับสะดุ้งเฮือก...ตะวันลาลับขอบฟ้าไปแล้ว ท้องฟ้าเริ่มมืด บรรยากาศวังเวงชวนขนหัวลุกจริงๆ
"เชี่ย...เสียงไรวะ" Kyo งึุมงำกับตัวเองแล้วมองรอบๆตัวเลิกลั่ก
"ทำไม Kaoru ทำแบบนี้" เสียงนั้นยังแว่วมาอย่างแผ่วๆ Kyo ที่พอประมวลน้ำเสียงดีๆก็...นั่นมันเสียง Shinya นี่นา
"Shinya!" Kyo เดินไปที่กองฟางอีกด้าน ก็พบน้องสุดท้องของวงกำลังนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่
"ฮึก Kyo~ มาทำอะไรที่นี่ ทุกคนตามหากันอยู่นะ" Shinya พูดไปก็เช็ดน้ำตาไป
"ช่างสิ ไม่สน ว่าแต่นายมาร้องไห้ตรงนี้ทำไม ชั้นนึกว่าผีหลอกแล้วมั้ยล่ะ" Kyo ทรุดลงนั่งข้างๆ
"ก็...ช่วงที่กำลังวุ่นวายกัน ชั้นเอามือถือ Kaoru มาเล่นเกมส์...แล้วชั้นเจอข้อความของผู้หญิงคนหนึ่งส่งมาให้ Kaoru" Shinya ก้มหน้าลงกับเข่าแล้วร้องไห้งอแงอีกรอบ
"เฮ้ย~ คิดมากน่า Kaoru มันไม่ได้มีใครหรอก ก็คงจะเป็นแค่เพื่อนล่ะ" Kyo เอ่ยปลอบ
"ไม่รู้ล่ะ ก็ชั้นโกรธ"
"..." Kyo ถึงกับพูดไรต่อไม่ถูก
"แล้วนายล่ะ โกรธอะไร Die" Shinya ถามบ้าง แต่นั่นก็ทำเอา Kyo ถึงกับพูดไม่ออก ปลอบใจคนอื่นได้ แต่ปลอบตัวเองไม่ไ้ด้ พูดไปก็อายเพื่อนมันเปล่าๆ
"บอกมาสิ" Shinya หันไปมองหน้า
"...ป่าว" Kyo ส่ายหน้าไปมา
"..." ...T_T
"ชั้นเห็น Die คุยกับผู้หญิง...จับมือ...ดูสนิทสนมเกินกว่าเพื่อน" Kyo เอ่ยเสียงเบา
"อะไรนะ!" เสียงที่ควรจะตกใจควรเป็นเสียงของ Shinya แต่กลับเป็นเสียงของใครอีกคน ที่อยู่อีกฝั่งของกองฟาง =A=
"ไอ้บ้า! แกมาอยู่นี่ได้ไง!" Kyo ตะโกนขึ้นสุดเสียง
"น้อยๆหน่อย นี่มันที่ของชั้น ทุ่งของชั้น บ้านของชั้น" Die ยกมือขึ้นมากอดอก
"ไม่ต้องอวดว่ามีนาไว้ไถเองหรอก ชิ เพราะชั้นไม่อิจฉา" Kyo สะบัดหน้าหนี
"แต่อิจฉาผู้หญิงที่อยู่ใกล้ชั้นล่ะซี้~" Die เดินเข้าไปใกล้ Kyo มากขึ้นแล้วกระแซะๆ
"ไม่ต้องเลย" Kyo เอ่ยเสียงเบาลงกว่าเก่ามาก คนมันงอน...
"โธ่~ Kyo~ เมื่อตอนเย็นที่บอกว่าจะนอนน่ะ แอบตามชั้นไปล่ะสิ นั่นน่ะก็แค่เพื่อนเก่า แล้วอีกอย่างเค้าก็แต่งงานมีลูกเป็นโหลไปแล้ว ชั้นจะมีใครได้นอกจากนายน่ะ" Die ได้ทีก็โอบ Kyo เข้ามาใกล้ๆ
"จริงน่ะ?" Kyo ถามอย่างไม่ค่อยจะแน่ใจ
"จริงสิ เพื่อนสมัยเรียนเฉยๆล่ะ"
"จริงแน่นะ!" Kyo ถามย้ำ
"จริงสิพี่ Die รักน้อง Kyo คนเดียว" ว่าแล้วก็หอมหัว Kyo ไปหนึ่งฟอด...พึ่งเคยเห็น Kyo โกรธเพราะหึงเขาขนาดนี้ มันน่าดีใจจะตายไป
"บ้า~เค้าก็รัก Die" Kyo ว่าแล้วก็กอด Die ไว้
"อ้วก!" Shinya เอ่ยอย่างหมั่นไส้
"อะไรๆ" Kyo หันไปมองหน้า
"ก็มันอิจฉานี่! กอดกันอยู่นั่นล่ะ" Shinya เริ่มโวยวาย
"อยากให้พี่ Die กอดเหรอจ๊ะ" Die ถามขำๆ
"เอ็งลองกอดดิ เดี๋ยวจะแดรกหัวให้" Kyo เอ่ยเสียงโหด
"Kaoru เค้าก็งงๆว่านายหายไปไหนนะ ปะเรากลับบ้านกันเถอะ" Die ชวน
"พวกนายกลับไปเถอะ ชั้นอยากอยู่คนเดียวเงียบๆ" Shinya ถอนหายใจเฮือก
"เออนะ..แล้วก็มารวมตัวกันที่นี่หมด" Kyo บ่นๆ เมื่อเห็นเพื่อนร่วมวงอีกสองคนขี่จักรยานซ้อนท้ายกันมา ซึ่งแน่นอนว่า Toshiya เป็นคนขี่ ส่วน Kaoru เป็นคนซ้อน
"นี่มีนัดลงแขกเกี่ยวข้าวกันที่นี่เหรอไงฮะ!" Kaoru บ่นอย่างหงุดหงิดแล้วเดินลงจากจักรยาน อย่างงี้ล่ะคนแก่ขี้บ่น...
"เจอตัวกันสักทีนะ เฮ้อ~" Toshiya ถอนหายใจอย่างโล่งอก
"Totchi~" Shinya เดินเข้าไปเกาะแขน Toshiya ทันที Kaoru ถึงกับทำหน้างง
"ไปเกาะแขนมันทำไม?" Kaoru ถามน้ำเสียงหาเรื่อง
"อย่ามายุ่งไอ้แก่ ไปหาผู้หญิงคนนั้นเลยไป๊!" Shinya โต้กลับอย่างหงุดหงิด พลางซบแขนของ Toshiya เหมือนเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ
"เฮ้อ~ กูอีกละ" Toshiya ยกมือขึ้นเกาหัว ทำไมเวลาไอ้พวกนี้ทะเลาะกัน เขามักจะต้องมีส่วนเอี่ยวด้วยทุกงานเลยวะฮะ! เห็นกุไม่มีคู่นี่เอาใหญ่~ ให้เป็นชู้บ้างล่ะ ไม้กันหมาบ้างล่ะ...โว๊ะ!
"Shinya มันงอนแก บอกว่าแกนอกใจ เพราะว่ามีผู้หญิงส่งข้อความมาหาแกบอกว่าคิดถึง" Kyo จัดการสาธยายบอกถึงสิ่งที่ทำให้ Shinya มันมีอาการแบบนี้
"ข้อความไหนฟะ" Kaoru ทำหน้าไม่เข้าใจ
"ไปเปิดอ่านดูสิ" Shinya ยังไม่เลิกเกาะแขน Toshiya แถมยังกอดไว้แน่นมาก
"คิดถึงนี่น่ะเหรอ?" Kaoru ชูโทรศัพท์ให้ Shinya ดู ร่างบางแอบชำเลืองมองก่อนจะสะบัดหน้าหนี
"เพื่อนน่ะส่งมา" Kaoru ตอบ
"บ้า! ไม่เชื่อ" Shinya ยังคงไม่ยอม
"ก็เพื่อนคนนั้นไง กระเทยอะ ที่เคยเจอกันตอนซื้อของจำได้มั้ย!" Kaoru รีบอธิบายต่อ
"..." Shinya ยังคงหน้างออยู่ Kaoru ดึงแขนให้ออกมาจาก Toshiya
"หึงอะไร~ ไม่เข้าเรื่องน่ะ อย่าให้ Die กับ Kyo มันหัวเราะเยาะเราได้สิ" Kaoru เอื้อมมือไปขยี้หัว Shinya เบาๆ
"ก็..." Shinya เบะปาก เริ่มจะงอแงอีกรอบแล้วสิ
"เออ...ถามก่อน แล้วจะกลับกันยังไง??" Toshiya ถามขึ้น ตอนมาก็ไม่พากันคิด วิ่งออกมาจากบ้านไกลโขอยู่นะนั่น ส่วนตัวเขาที่ปั่นจักรยานตามมาทีหลังก็รู้สึกว่ามันไกลอยู่นะ
"จักรยานไง" Die ตอบ
"จักรยานคันเดียวจะอัดกัน 5 คนเลยเหรอไงวะ!!!" Kyo ร้องเสียงหลง
"จริงด้วยว่ะ" Kaoru เกาหัว
"ง่ายมาก ก็ให้ Kaoru ขี่แล้วชั้นซ้อนไง" Shinya ที่เกาะแขน Kaoru อยู่ซบหน้าลงกับแขนนั้น (คืนดีกันไวจริง!)
"อีบ้า เห็นแก่ตัวจริงๆ จักรยาน Die มันนะให้มันตัดสินสิ" Kyo ด่าเข้าให้
"คนขี่มาต้องมีสิทธิเลือกสิวะ โธ่~" Toshiya เริ่มเบ่งบ้าง
"งั้นเอางี้ชั้นจะขี่ให้ Kyo นั่งในตะกร้า Totchi ซ้อนท้ายชั้น Kaoru นายให้ Shinya ขี่คอนะแล้วก็ซ้อนต่อจาก Totchi คงจะพออัดๆกันไปได้ล่ะ ถ้ายางไม่แตกก่อน" Die เริ่มทำการพิจารณา ซึ่งแน่นอนล่ะว่าสิ่งที่พูดไป มันจะทำได้ยังไงวะ!!!
"Die มึงอัจฉริยะข้ามคืนจริงๆ =_= ไอ้ปัญญาอ่อน!!!" Kaoru ด่าเข้าให้
"Die ชั้นเห็นควายผูกอยู่กลางทุ่ง ใช่ควายบ้านนายหรือเปล่า บอกมันไปส่งเราที่บ้านหน่อยสิ" Shinya เอ่ยขึ้น
"อีนี่ คิดว่าควายเป็นแท็กซี่เหรอไงวะฮะ! เมียมึงปัญญาอ่อนกว่า Die กุอีก Kaoru" Kyo หันไปแขวะ
"ชั้นว่านะ ถ้าเราเอาเวลาที่คุยกันเดินกลับบ้าน ป่านนี้ถึงแล้วว่ะ" Die ทำหน้าเหนื่อยๆ
"ก็จริงนะ" Kaoru เห็นด้วย
"ไม่เอาอะ ชั้นไม่อยากเดินปวดขา" Shinya บ่นแบบคนเอาแต่ใจและเอาแต่ได้~
"โอ้ย~ คุณนายครับ แล้วตอนหนีออกมาทำไมไม่คิดบ้าง" Kaoru หันไปเอ็ด
"ก็ทำชั้นโกรธทำไมล่ะ" Shinya มองค้อนไปทั่ว
"นายมาโกรธเอง ชั้นยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย" Kaoru โต้กลับ
"ไม่รู้ล่ะก็ชั้นโกรธ ลองมีคนมาส่งข้อความหาชั้นว่าคิดถึงบ้าง Kaoru ก็โกรธเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ" Shinya เถียงคืน
"ชั้นไม่ใช่พวกโกรธมั่วเหมือนนายหรอกนะ" Kaoru บ่นต่อ
"โอ้ย!! เถียงกันอยู่นั่นล่ะ ไอ้สามตัวนั่นมันเอาจักรยานไปแล้ว!!" Shinya ร้องขึ้น ก่อนจะรีบวิ่งตามจักรยานที่ Die ปั่นไปด้วยความเร็วสูง โดยมี Kyo นั่งไขว้อยู่ข้างหน้าส่วน Toshiya สบายหน่อยซ้อนอยู่ด้านหลัง มีการหันมาโบกมือบ๊ายบายเยาะเย้ยอีก
"เอ้ย! ไอ้เพื่อนเลว~ ทิ้งกันได้!" Kaoru รีบวิ่งตามไปด้วยเช่นกัน
"Die ขี่ไวๆสิ" Kyo เอ่ยเร่ง เพราะนั่งอยู่ตรงเหล็กหน้าเบาะจักรยานนี่มันเจ็บก้นเอาการ
"ไวสุดแล้วนะ มันหนักหน้า หนักหลังชอบกล" Die เอ่ยเสียงหอบ แล้วรีบจ้ำอย่างสุดชีวิต
"เฮ้ย! ยางแบน!" Toshiya ร้องขึ้น
"น่าน~ ซวยแล้ว!" Die อุทานขึ้นแล้วจอดรถจักรยาน
"พวกเอ็งนั่นล่ะที่ซวยแน่ๆ!" Kaoru ที่วิ่งตามมาพร้อมกับ Shinya เอ่ยเสียงโหด
"เง้ออ~ Kaoru ก็~ พวกเราเห็นนายยืนจู๋จี๋กับ Shinya อยู่ เลยไม่อยากรบกวน~~" Toshiya ลอยหน้าลอยตาตอบ
ผั๊วะ! และแล้วก็โดนมะเหงกกันไปคนละที...(สม!)
=____=
พี่ Die หนุ่มบ้านนากับท้องทุ่ง และเพื่อนๆทั้งสี่ชีวิต ก็ขอจบวันอันสุขสันต์แต่เพียงเท่านี้~ ฮิ้ว~
555+ (ยิ่งแต่งยิ่งบ้า~Likeสาระจริงๆเลยตู)
0 ความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น